Πετρέλαιο, ενεργειακός Πατερναλισμός, Πόλεμος και Ειρήνη για την Ενέργεια
(Υδρογόνο εναντίον ορυκτών καυσίμων)
Γράφει ο Κώστας Λάμπος
https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,
Το φαινόμενο των ασταμάτητων πολέμων δεν έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση, όπως τσαμπουνάνε άσχετοι καλαμαράδες και πληρωμένα παπαγαλάκια του κεφαλαίου. Κι’ αυτό επειδή δεν υπάρχει μια κοινή, δεδομένη και υπεριστορική ανθρώπινη φύση, αλλά μια παραφύση κοινωνικοϊστορική λειτουργία που καθορίζεται από τα συμφέροντα του συστήματος εξουσίας το οποίο πηγάζει από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και εκφράζεται με όρους κοινωνικής ανισότητας και κοινωνικής ανταγωνιστικότητας που καταλήγει στον ανταγωνισμό μεταξύ εθνών που ελέγχουν τα ορυκτά καύσιμα, ως προϋπόθεση για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας μέσω του ελέγχου των εθνών που διαθέτουν πηγές ενέργειας, ως προϋπόθεση για να ελέγξουν και εκείνα που δεν διαθέτουν.
Η στρεβλή σχέση αναντιστοιχίας μεταξύ των ορυκτών καυσίμων και των αυξημένων ενεργειακών αναγκών της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας οξύνθηκε από τότε που οι παραδοσιακές ασιατικές, αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες σύρθηκαν αναγκαστικά στην οικονομία της λεγόμενης ‘ελεύθερης αγοράς’, γεγονός που έφερε σε σύγκρουση τις χώρες που παράγουν, επεξεργάζονται και διακινούν στην παγκόσμια οικονομία την κατανομή των ορυκτών καυσίμων με τις χώρες που δεν διαθέτουν αντίστοιχα κοιτάσματα.
Τα ορυκτά καύσιμα, άνθρακας αρχικά γέννησαν την ατμομηχανή και τον καπιταλισμό, οι υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο) στη συνέχεια τον απογείωσαν με τις μηχανές εσωτερικής καύσης και το φυσικό αέριο τις τελευταίες δεκαετίες προσπαθεί να τον κρατήσει στην ζωή. Συμπληρωματικά σε αυτό το μείγμα καλείται και πάλι η επιστημονικά, λογικά και κοινωνικά καταδικασμένη πυρηνική ενέργεια να συμβάλλει στην επιβίωσή του, με το ψευδέστατο επιχείρημα πως
Το πρόβλημα της ενεργειακής πενίας και της ενεργειακής ανισότητας πηγάζει από την μικρή διασπορά των ορυκτών καυσίμων και τα περιορισμένα φυσικά αποθέματά τους σε σχέση με τις ανάγκες της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας που διέπεται από την μανία της μεγιστοποίησης του κέρδους, την συσσώρευση και συγκεντροποίηση του πλούτου σε λίγα χέρια, ως προϋπόθεση διαιώνισης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αυτή η ανάγκη ελέγχου των περιορισμένων πηγών και ποσοτήτων των ορυκτών καυσίμων έγινε εφικτή μέσω της δημιουργίας τεράστιων αλληλοσυνδεόμενων συγκεντρωτικών ενεργειακών συστημάτων, με την λειτουργία των οποίων ελέγχεται άμεσα ενεργειακά κάθε, μικρή ή μεγάλη, επιχείρηση , αλλά και κάθε μικρό ή μεγάλο νοικοκυριό, όπως και κάθε μικρή ή μεγάλη χώρα που δεν διαθέτει κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων.
Αυτά τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα διαμορφώνουν τους όρους του παγκόσμιου συστήματος εξουσίας, πίσω από το οποίο κρύβονται ιδιοκτήτες πετρελαιοπηγών, ιδιοκτήτες διυλιστηρίων, μεγάλων τραπεζών, ‘παγκόσμιοι οργανισμοί’, στρατιωτικοβιομηχανικά συγκροτήματα, κυβερνήσεις ‘μεγάλων δυνάμεων’, οικονομικοί σχηματισμοί και στρατιωτικές συμμαχίες, που διαμορφώνουν την παγκόσμια καπιταλιστική πυραμίδα, στην κορυφή της οποίας βρίσκονται οι επίδοξοι παγκόσμιοι ηγεμόνες, που εκμεταλλεύονται όλες τις υποκείμενες βαθμίδες. Στην αμέσως υποκείμενη βαθμίδα οι δεύτερης τάξης οικονομικοστρατιωτικά ισχυρές δυνάμεις που συμμετέχουν σε κάποιο βαθμό στην διαμόρφωση των παγκόσμιων εξελίξεων και εκμεταλλεύονται τις υποκείμενες βαθμίδες, αλλά υφίστανται κάποια εκμετάλλευση από την υπερκείμενη βαθμίδα. Στην τρίτη υποκείμενη βαθμίδα εντάσσονται οι τρίτης τάξεως δυνάμεις ως αναγκαίο συμπλήρωμα των ανωτέρων κυρίαρχων βαθμίδων. Και οι χώρες που βρίσκονται σε αυτήν την βαθμίδα υφίστανται κάποια εκμετάλλευση από τις υπερκείμενες βαθμίδες, αλλά εκμεταλλεύονται την υποκείμενη και τελευταία βαθμίδα. Την βάση της πυραμίδας αποτελούν οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης κα του πολιτισμού, οι λαοί, οι εργαζόμενες κοινωνίες που με την μυϊκή και πνευματική τους δύναμη κινούν την παγκόσμια οικονομία, αλλά για λογαριασμό όλων των υπερκείμενων βαθμίδων, με κεντρικό συντονιστή τον κεντρικό πυρήνα του παγκόσμια διασυνδεδεμένου κεφαλαίου, που παίρνει την μορφή και τις αρμοδιότητες μιας αφανούς παγκόσμιας καπιταλιστικής κυβέρνησης.
Εκείνο που εμποδίζει τις δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού να κινούν τις επιμέρους οικονομίες, για λογαριασμό τους και όχι για λογαριασμό του κεφαλαίου είναι η πραγματική συνθήκη πως στρωματοποιούνται ανάλογα και αντίστοιχα με τα διάφορα επίπεδα της εξουσιαστικής πυραμίδας στην οποία είναι ταγμένες και σε κάποιο βαθμό και συνειδησιακά ταυτισμένες ως αποικιοκρατικές χτες και ως ιμπεριαλιστικές γραφειοκρατίες σήμερα, γεγονός που τις διαβαθμίζει ως εξουσιαστικές γραφειοκρατίες σε εκμεταλλευόμενες σε όλες τις βαθμίδες, αλλά ταυτόχρονα και ως εκμεταλλεύτριες των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού των υποκείμενων βαθμίδων. Όλα αυτά τα τραγελαφικά που δεν είναι επιλογή των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ενεργειακής, οικονομικής, κοινωνικής, εθνικής και οικουμενικής διαστρωμάτωσης και αναπαράγονται μέσω της πολυδιάσπασης της κοινωνικής δυναμικής, στην μορφή των κάθε είδους και λογής μικροκινημάτων σε όλα τα επίπεδα της καπιταλιστικής πυραμίδας, που διαχρονικά οραματίζεται και αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας και του αταξικού ουμανισμού[1].
Το γεγονός πως όλα αυτά τα τραγικά καταλήγουν στους ατέλειωτους καταστροφικούς πολέμους με συνέπεια την σοβαρή πιθανότητα της καταστροφής του πολιτισμού, της ζωής και της ανθρωπότητας συνολικά, πηγάζουν από το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που εδράζεται πάνω στα ορυκτά καύσιμα, μας οδηγεί στο να σκεφτούμε πως με την κατάργηση αυτού του ενεργειακού συστήματος μπορεί να σωθεί η ζωή, ο πολιτισμός και η ανθρωπότητα. Κάποιοι ίσως να περιμένουν να συμβεί αυτό με την εξάντληση των ορυκτών καυσίμων, μόνο, που παραγνωρίζουν την υπαρκτή δυνατότητα αυτό να συμπέσει με την εξάντληση των όρων ύπαρξης ζωής πάνω στον καταστραμμένο πλανήτη Γη.
Ανυπότακτοι επιστήμονες πολλών ερευνητικών πεδίων πρόβλεψαν αυτήν την εκδοχή και κατάφεραν να δημιουργήσουν εναλλακτική μορφή ενέργειας, η οποία καταργεί τα ορυκτά καύσιμα, που σημαίνει πως καταργεί και τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα που γέννησαν και στηρίζουν την συνέχιση της καταστροφικής μανίας του καπιταλισμού. Ότι, όμως, καταργεί τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα καταργεί και τον καπιταλισμό, για τους παρακάτω απλούς λόγους:
Πρώτος λόγος. Επειδή ηλεκτρική ενέργεια μπορεί και παράγεται ήδη από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, (Α.Π.Ε.), όπως η ηλιακή ακτινοβολία, η αιολική ενέργεια του ανέμου, η γεωθερμική ενέργεια, η ενέργεια των κυμάτων, η βιομάζα, η ιλύ του βυθού της θάλασσας και άλλες που, ως ανανεώσιμες είναι ανεξάντλητες και το σημαντικότερο είναι διάσπαρτες σε κάθε γωνιά του πλανήτη, που σημαίνει πως ο κάθε χρήστης ηλεκτρικής ενέργειας, όπως παραγωγικές μονάδες, νοικοκυριά και Δήμοι, μπορεί σχετικά εύκολα και χωρίς ‘κεφάλαια’, να παράγει στο διηνεκές όση ηλεκτρική ενέργεια χρειάζεται για την ευημερία του, χωρίς να εξαρτάται ενεργειακά από κανένα συγκεντρωτικό ενεργειακό μονοπώλιο, από καμιά τράπεζα και από καμιά εκμεταλλευτική και καταπιεστική εξουσία.
Δεύτερος λόγος. Επειδή το ρεύμα που μπορεί ο καθένας να παράξει με ελάχιστο κόστος από αυτές τις Α.Π.Ε. με μια, αντίστοιχη των αναγκών του, αιολική γεννήτρια, ή/και ένα ηλιακό πάνελ, εγκατεστημένα στην σκεπή του σπιτιού του, να το αποθηκεύει σε ειδικές μπαταρίες προκειμένου να παράξει την πρώτη καύσιμη ύλη, το υδρογόνο, αποσπώντας το με την απλή μέθοδο της ηλεκτρόλυσης του νερού που υπάρχει παντού άφθονο και ανεξάντλητο στον πλανήτη είτε ως ανανεώσιμα επιφανειακά είτε ως υπόγεια κοιτάσματα που υπάρχουν ακόμα και εκεί που δεν το φανταζόμαστε[2].
Τρίτος λόγος. Ο συνδυασμός των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας που δίνουν το εναρκτήριο λάκτισμα για να μπορέσει να αποκτηθεί με σχετικά χαμηλό κόστος υδρογόνο, ως καύσιμη πρώτη ύλη, η οποία καίγεται μέσω των ‘κυψελών καύσης υδρογόνου’[3], (fuel cells) και παράγει ταυτόχρονα απεριόριστη, πάμφθηνη, καθαρή και ασφαλή ηλεκτρική ενέργεια, θερμότητα και καθαρό νερό[4]. Η υδρογονοενέργεια μπορεί να αποτελέσει την βάση της ‘οικονομίας του υδρογόνου’[5], απαλλάσσοντας την ανθρωπότητα από τα ορυκτά καύσιμα που παράγουν πανάκριβη και ρυπογόνα ηλεκτρική ενέργεια, για τον έλεγχο της οποίας, οι ‘μεγάλες δυνάμεις’ διεκδικούν τον απόλυτο έλεγχό της μέσω των διαρκών απάνθρωπων και καταστροφικών πολεμικών συγκρούσεων, προκειμένου να ηγεμονεύσουν πάνω στην παγκόσμια οικονομία και συνεπώς πάνω στην ανθρωπότητα.
Τέταρτος λόγος. Το γεγονός πως το υδρογόνο αχρηστεύει τα ορυκτά καύσιμα συμπληρώνεται από το άλλο ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός πως οι κυψέλες καύσης υδρογόνου αχρηστεύουν το έτερο ‘ιερό δισκοπότηρο’ του καπιταλισμού, τις μηχανές εσωτερικής καύσης, πράγμα που ξεδοντιάζει κυριολεκτικά κάθε είδος και μορφή κεντρικής εξουσίας, που σημαίνει πως ήρθε η ώρα οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού να λύσουν την κακοφορμισμένη αντίθεση μεταξύ των υψηλών παραγωγικών δυνάμεων και των καθυστερημένων καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων, για να ξεμπλοκάρει η ήπια, ανθρωποκεντρική, δημιουργική και ειρηνική πρόοδος της ανθρωπότητας.
Όλες αυτές οι αλήθειες αποτελούν ανθρώπινες κατακτήσεις τις οποίες ο καπιταλισμός εφαρμόζει σε πολλές περιπτώσεις, αλλά εκείνο που τον τρομάζει είναι μήπως ο ‘μέσος άνθρωπος’ και οι κοινωνίες του αντιληφθούν αυτήν την πραγματικότητα και την υιοθετήσουν για να απελευθερωθούν από την ενεργειακή εξάρτηση και την ενεργειακή ανισότητα και προχωρήσουν στην αντικατάσταση του ‘πολιτισμού του θανάτου’[6] και συνακόλουθα στην θεμελίωση του πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας[7], της αμοιβαίας συνεργασίας και της παγκόσμιας ειρήνης. Είναι ακριβώς αυτή η αντίδραση του παρακμασμένου καπιταλισμού, δυτικής, αλλά και ανατολικής εκδοχής, που με την μορφή των πολέμων και σταθερό επίκεντρο την ‘παγκόσμια τράπεζα ορυκτών καυσίμων’, την Ευρασία, προσπαθεί να κρατηθεί ζωντανός σπέρνοντας τον θάνατο στον πλανήτη με κύριους πρωταγωνιστές τις ηγετικές Ελίτ του παλιού και του νέου ‘περιούσιου λαού’ του ‘θεού’/φετίχ του κεφαλαίου[8] με αποτέλεσμα τον παγκόσμιο φασισμό ως τάξη μέσα από το χάος της καταστροφής, προκειμένου να ξαναγεννηθεί το κεφάλαιο από τις στάχτες του.
Κι’ όμως η τάξη, από το τοπικό μέχρι και το οικουμενικό επίπεδο, μέσα από την δημιουργία, και όχι από την καταστροφή, είναι εφικτή με την αντικατάσταση του συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος από το αποκεντρωμένο σε επίπεδο χρήστη σύστημα παραγωγής και χρήσης της ηλεκτρικής ενέργειας μέσω της συνεργασίας μεταξύ Α.Π.Ε. και υδρογόνου. Και δεν πρόκειται για κάποια ουτοπία, για ένα ατομικό όραμα επιστημονικής φαντασίας, αλλά για μια απτή, υπαρκτή πραγματικότητα με άπειρες εφαρμογές[9]. Με το υδρογόνο ως το ‘αιώνιο καύσιμο’ ο άνθρωπος μπορεί να εξασφαλίσει την ενεργειακή απελευθέρωσή του και δημιουργώντας ‘το πρώτο στην ιστορία πραγματικά δημοκρατικό, λαϊκό ενεργειακό σύστημα’ που θα συνδέει δημιουργικά τους τελικούς χρήστες και θα επιτρέπει «στο ανθρώπινο είδος να εξελιχθεί σε μια ανθρώπινη κοινωνία πλήρως ενσωματωμένη στα οικοσυστήματα της Γης. […] οπότε οι γεωπολιτικές διαιρέσεις που τόσο σημάδεψαν την εποχή των ορυκτών καυσίμων θα δώσουν τη θέση τους σε μια νέα αντίληψη πολιτικής σε επίπεδο βιόσφαιρας. Βρισκόμαστε στο κατώφλι μια νέας εποχής, όπου η χάραξη της σωστής πορείας είναι απαραίτητη αν θέλουμε να μετατρέψουμε τις τεράστιες προοπτικές της εποχής του υδρογόνου σε απτή πραγματικότητα για τα παιδιά μας και τις γενιές που έρχονται»[10]. Μόνο που οι ‘πετρελαιάδες’ και οι μεγαλοτραπεζίτες εμποδίζουν με τους πολέμους τους την είσοδο της ανθρωπότητας στο κατώφλι αυτού του πολιτισμού, επειδή αυτό τους καταργεί τόσο ως φορείς ατομικής ιδιοκτησίας[11] πάνω σε μέσα και δυνάμεις παραγωγής όσο και ως εξουσίες.
Λέγεται και είναι απόλυτα σωστό πως το πρώτο θύμα σε κάθε πόλεμο, ψυχρό ή θερμό, είναι η αλήθεια και οι επιστήμες που σκόπιμα παραμορφώνονται από κάθε πολεμοχαρή εξουσιαστή και επίδοξο παγκόσμιο ηγεμόνα με την πρόθεση να κρατηθούν μακριά οι κοινωνίες από την πραγματικότητα του πολέμου και να παρέμβουν υπέρ της ειρήνης. Προσπαθούν μάλιστα να βρουν και να ρουφήξουν τα τελευταία κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων για να παρατείνουν την ζωή του καπιταλισμού, με πρωταγωνιστές ενταγμένες στο σύστημα τοπικές εξουσιαστικές ελίτ, όπως αυτή της Ελλάδας. Ελίτ που μιλάνε και πανηγυρίζουν για την ‘νέα μεγάλη ιδέα’ που θα τις αναβαθμίσει στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, που σημαίνει πως θα ενταχτούν στο κλαμπ των εκμεταλλευτών των χωρών που δεν διαθέτουν αντίστοιχα κοιτάσματα και χωρίς να αναλογίζονται τις συνέπειες αυτής της επιλογής τους επειδή το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι να είναι ‘στην σωστή πλευρά της ιστορίας’, με τους μακελάρηδες της ανθρωπότητας και τους καταστροφείς του πλανήτη, αντί, ως ευνοημένες από την Φύση[12], να πρωτοπορήσουν προς τον κόσμο της ενεργειακής ελευθερίας και της ενεργειακής ισότητας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας.
Τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τα ορυκτά καύσιμα έχουν, εδώ και πολλά χρόνια, αποδυθεί σε έναν αγώνα συκοφάντησης της υδρογονοενέργειας και για να δικαιολογήσουν την καταστροφικότητα της ύπαρξής τους, σκάρωσαν μια σειρά από ψευδείς διαδόσεις και πληροφορίες περί ακαταλληλότητας της υδρογονοενέργειας, από τις οποίες καμιά δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, στην λογική και στην επιστημονικά έγκυρη γνώση[13].
Απάντηση στους αβάσιμους ισχυρισμούς των παπαγάλων των πετρελαιάδων, δίνουν οι παρακάτω περιπτώσεις:
Τρεις ειδικοί Αμερικανοί επιστήμονες απευθύνονται με βιβλίο τους στην αμερικανική κοινωνία, αλλά και στην κυβέρνησή τους με τα παρακάτω λόγια, αλλά απάντηση δεν πήραν ποτέ, ούτε και από τον τότε πρόεδρό τους, τοn γνωστό και ως πρόεδρο των πετρελαιάδων, George Walker Bush, junior, παρά το γεγονός πως η ίδια κυβέρνηση έχει στήσει μια ‘Πλατφόρμα Υδρογόνου’, όχι για να μάθουν οι κοινωνίες, αλλά για να μην μάθουν για το υδρογόνο: «Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας.
Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η … (ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο…
Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την… (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση»[14].
Την ίδια περίπου περίοδο, ομάδα από Γερμανούς επιστήμονες και επιχειρηματίες απευθύνθηκαν στην τότε Καγκελάριο, την (κατά Τσίπρα) Madame Μerkel, με το αίτημα να πάρει μέτρα υπέρ της υδρογονοενέργειας, με τα οποία η Γερμανία θα εξελίσσονταν μέσα σε μια πενταετία στην παγκόσμια Μητρόπολη της υδρογονοενέργειας, αλλά η κατά τα άλλα λαλίστατη Madame Μerkel, σιώπησε[15] μπροστά στους παγκόσμιους πετρελαιάδες και στο γερμανικό κεφάλαιο που προτιμά να κερδίζει από τις μηχανές εσωτερικής καύσης, όπως επίσης και από την εξαγωγή των αμφιλεγόμενης χρησιμότητας μεγάλων συστημάτων ανεμογεννητριών και ηλιακών συσσωρευτών, παρά να απελευθερώσει την Γερμανική κοινωνία ή την Ευρώπη από την ενεργειακή εξάρτησή της από τα ορυκτά καύσιμα.
Πολύ νωρίτερα από όλους αυτούς υπήρξαν ανυπότακτοι επιστήμονες που απόδειξαν την σημασία της υδρογονοενέργειας, από τους οποίους κάποιους του έφαγε το σκοτάδι και άλλων, μεταξύ των οποίων και ένας πρωτοπόρος Έλληνας εφευρέτης[16], βουλώθηκε το στόμα, γιατί αν μαθαίνατε πως με δυό ποτήρια νερό μπορείτε να πάτε με υδρογονοκίνητο αυτοκίνητο από Αθήνα στην Πάτρα. Μάθε λοιπόν για το υδρογόνο, τον σύγχρονο Προμηθέα τον Απελευθερωτή.
΄Έτσι και όσο οι εξουσιαστικές Ελίτ, κερδίζουν χρόνο με το ψέμα και την βία των πολέμων για τα ορυκτά καύσιμα και προσπαθούν να εξαντλήσουν τα όποια εναπομείναντα αποθέματα ορυκτών καυσίμων, αλλά επειδή αυτά λιγοστεύουν μέρα με την μέρα, επαναφέρουν στην επικαιρότητα την, ήδη καταδικασμένη, από τους επιστήμονες, τις κοινωνίες και την ιστορία, πυρηνική ενέργεια ως πηγή συμπληρωματικών ποσοτήτων ηλεκτρικής ενέργειας προκειμένου να επιμηκυνθεί, όσο μπορέσουν, η επιβίωση του καπιταλισμού έστω και ως ζόμπι της ιστορίας. Ταυτόχρονα επιδιώκουν με διάφορα τερτίπια, όπως αυτό της δέσμευσης του νερού αποκλειστικά για το κεφάλαιο[17], να φράξουν στις κοινωνίες τον δρόμο που οδηγεί στην ενεργειακή απελευθέρωσή τους και στην ενεργειακή ισότητα που θα ανοίξει τον δρόμο για την κοινωνική ισότητα και την παγκόσμια ειρηνική συμβίωση.
Μετά από όλα αυτά ανακύπτει το ερώτημα γιατί, χώρες που στερούνται κοιτασμάτων ορυκτών καυσίμων, όπως λ. χ. η Κίνα, δεν περνάνε στην υδρογονοενέργεια; Γιατί και η Κίνα, ανεξάρτητα από τις ταμπέλες περί κομουνισμού, είναι μια καπιταλιστική χώρα και ο μοχλός της κεντρικής κρατικής εξουσίας υπάρχει και λειτουργεί χάρη στον κεντρικό έλεγχο της ηλεκτρικής ενέργειας ακόμα και όταν αυτή εισάγεται. Και επιπλέον γιατί η υδρογονοενέργεια προσφέρεται ως αποκεντρωμένη διαδικασία σε επίπεδο καταναλωτή ηλεκτρικής ενέργειας, πράγμα που το κεφάλαιο προσπαθεί να το ξεπεράσει με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας όχι με την καύση του υδρογόνου, αλλά με την ψυχρή σύντηξη μορίου του υδρογόνου για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας σε μεγάλες ποσότητες που θα διανέμεται και πάλι με συγκεντρωτικά δίκτυα, αλλά αυτή η προσπάθεια πέρα από το ότι απαιτεί τεράστια κεφάλαια δεν έχει ακόμα καταστεί επιστημονικοτεχνικά εφικτή. Γίνεται λοιπόν φανερό πως η ανθρωπότητα βρίσκεται στο κατώφλι της ενεργειακής της απελευθέρωσης, στο κατώφλι ενός καλύτερου πολιτισμού, του πολιτισμού της ενεργειακής αφθονίας και ισότητας που σημαίνει απελευθέρωση από τα ορυκτά καύσιμα, αλλά και από τον καπιταλισμό που ταυτίζεται υπαρξιακά με αυτά.
Συνεπώς, το ερώτημα γιατί σιωπούν τα ΜΜΕ, οι θεσμοί, όπως συνδικάτα, τοπική αυτοδιοίκηση, κόμματα, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, σχετικοί επιστημονικοί φορείς, όπως Τεχνικό Επιμελητήριο, Οικονομικό Επιμελητήριο και ιδιαίτερα η Ελληνική Εταιρία Υδρογόνου[18] κ.λπ., κ.λπ., ειδικοί επιστήμονες και κινήματα, αναφορικά με την υδρογονοενέργεια, περιμένει την απάντησή του, αλλά όχι από τις δοτές και εξαρτημένες κυβερνήσεις.
Περιμένει, όμως την απάντησή του από την ίδια την κοινωνία και πιο συγκεκριμένα από τις δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, δηλαδή από εσένα αγαπητή αναγνώστρια και αγαπητέ αναγνώστη και από κανέναν άλλον, αλλά πριν απαντήσεις φρόντισε να ενημερωθείς καλά, γιατί ο δρόμος είναι γεμάτος παγίδες.
Κι’ όσο εσύ θα σιωπάς, τόσο διαταραγμένα μυαλά θα απαγάγουν εκλεγμένους κυβερνήτες γράφοντας στα παλιά τους παπούτσια ολόκληρες κοινωνίες, θα ισοπεδώνουν χώρες για να εκτονωθούν οι αποθήκες όπλων και να πλουτίσουν οι κληρονόμοι των πολεμικών βιομηχανιών, θα ‘βομβαρδίζουν για πλάκα’, θα καταλαμβάνουν με την ωμή στρατιωτική βία χώρες ‘για να τις κάνουν ότι θέλουν’ και θα χτίζουν σταδιακά την παγκόσμια φασιστική τάξη πραγμάτων, οπότε όλοι μαζί, ως αλλοτριωμένα άτομα, κοινωνίες και ανθρωπότητα δεν θα μας απομένει τίποτα άλλο εκτός από το να ουρλιάζουμε ‘Avē Imperātor/Caesar, moritūrī tē salūtant’.
Για να μην φτάσουμε ως εκεί, στο πολύ αργά, ας διερωτηθούμε μήπως δεν μας αξίζει κάτι τέτοιο, κι’ αν καταλήξουμε στο ότι δεν μας αξίζει ο νέος ψηφιακός μεσαίωνας που μας ετοιμάζουν, τότε ας τους σταματήσουμε τώρα, ‘στοχαζόμενοι και αναστοχαζόμενοι ελεύθερα για να στοχαστούμε καλά’, πορευόμενοι προς την άμεση δημοκρατία[19], την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, την κοινωνική ισότητα και τον αταξικό ουμανιστικό πολιτισμό.
[1] Βλέπε, Lampos Kostas, Social in-Equality and Classless Humanism. An Essay on the political Philosophy of Praxis, ON TIME BOOKS, LONDON 2020, καθώς επίσης και Λάμπος Κώστας, Κοινωνική Αν-Ισότητα και Αταξικός Ουμανισμός. Ένα δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας της πράξης, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2023.
[2] Στην έρημο Σαχάρα λ. χ. υπάρχουν βεβαιωμένα τεράστια υπόγεια κοιτάσματα νερού, που υπολογίζονται σε 150.000 κυβικά χιλιόμετρα, μέρος των οποίων χρησιμοποιούσε η Λιβύη με το σύστημα ‘μεγάλος υπόγειος ποταμός’ με το οποίο μετέτρεπε την έρημο σε ‘γη της επαγγελίας’.
[3] Οι κυψέλες καυσίμου υδρογόνου (fuel cells) αποτελούν ηλεκτροχημικές συσκευές που μετατρέπουν τη χημική ενέργεια του υδρογόνου απευθείας σε ηλεκτρική ενέργεια, με μοναδικά υποπροϊόντα νερό και θερμότητα. Θεωρούνται μια καθαρή τεχνολογία, κρίσιμη για τη μετάβαση στην πράσινη ενέργεια και στην οικονομία του υδρογόνου.
[4] Τέτοιες εφαρμογές υπάρχουν εδώ και δεκαετίες σε όλα τα επίπεδα της οικονομίας και της κοινωνίας, αλλά αόρατες υπό το καθεστώς της συστημικής εξουσιαστικής ομερτά, για να μην γίνουν συνείδηση των κοινωνιών που θα τις οδηγούσαν στο πέρασμα στην οικονομία του υδρογόνου και στην θεμελίωση του πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας, Βλέπε Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 128 κ. επ.
[5] Rifkin Jeremy, Η Οικονομία του Υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.
[6] «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. Επιζητούμε την αυτονομία μας με κάθε κόστος. Υπερκαταναλώνουμε, ικανοποιούμε κάθε όρεξή μας σπαταλώντας την απλοχεριά της Γης. Επιβραβεύουμε την απεριόριστη οικονομική μεγέθυνση, ανταμείβουμε τον ισχυρό και περιθωριοποιούμε τον ευάλωτο. Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών μας συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή , σε όλη την ιστορία, για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε πως μας αξίζει, Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο από τους άλλους μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς , το ίδιο το συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει ο πολιτισμός του θανάτου», Rifkin Jeremy, Το Ευρωπαϊκό Όνειρο. Πώς το όραμα της Ευρώπης για το Μέλλον επισκιάζει αθόρυβα το Αμερικανικό Όνειρο», ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.
[7] Συλλογικό. Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, (Επιμέλεια, πρόλογος και συμμετοχή Κώστας Λάμπος), ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2020.
[8] Βλέπε σχετικά Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Οικονομία του φόβου κα της παρακμής, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015, 1η έκδοση και 2016 2η έκδοση.
[9] Rifkin Jeremy, Η Οικονομία του Υδρογόνου, ό. π.
[10] Rifkin Jeremy, Η Οικονομία του Υδρογόνου, ό. π., σελ. 23-28.
[11] Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.
[12] Η Ελλάδα με την ηλιοφάνεια, 365 μέρες τον χρόνο, τις χιλιάδες χιλιόμετρα ακτογραμμές και την τεράστια ποικιλία τής μορφολογίας και του ανάγλυφου εδάφους της που δημιουργούν ιδανικές συνθήκες για την παραγωγή υδρογονοενέργειας από τις συνδυασμένες Α.Π.Ε. θα μπορούσε να απελευθερωθεί από τις συμπληγάδες που την αναγκάζουν να υπηρετεί πολλούς αφεντάδες, αντί να λειτουργεί ως δύναμη ανθρωποκεντρικής προόδου και ειρήνης.
[13] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; ό. π., σελ. 126 κ. επ.
[14] Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano, Freedom From Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, 2007.
[15] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; ό. π.
[16] Λάγιος Γιώργος, «Δώσε μου ένα ποτήρι νερό και θα κάνουμε 50 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο», https://www.protothema.gr/economy/article/6495/giorgos-lagios_-o-efeyreths-me-to-h2o/
[17] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα’, ό. π., σελίδα 189 κ. επ.
[18] Ναι υπάρχει και τέτοιος ‘επιστημονικός φορέας’, αλλά δεν τον ξέρετε γιατί ποτέ δεν παρουσίασε στην ελληνική κοινωνία το καυτό θέμα της υδρογονοενέργειας, όταν η ανθρωπότητα σπαράσσεται από αλλεπάλληλους απάνθρωπους και καταστροφικούς πολέμους για τα ορυκτά καύσιμα. Αλήθεια γιατί;
[19] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου