Άμεση και Αταξική Δημοκρατία,
με Ενιαία Κινηματική Κοινωνία
Γράφει ο Κώστας Λάμπος
Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών
του Freie Universitaet Berlin και Δοκιμιογράφος
http/www.classlessdemocracy.blogspot.com,
‘Βαίνομεν προς εκλογάς’. Από τότε που θυμάμαι τα συμβαίνοντα σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο, από την εποχή του ‘Συναγερμού’ του Αλέξανδρου Παπάγου, της ΕΡΕ του, γενάρχη της ρεβανζιστικής μεταπολεμικής και μετεμφυλιοπολεμικής Δεξιάς, Κωνσταντίνου Καραμανλή, της ΕΔΑ των Πασαλίδη και Ηλιού και της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, ‘βαίναμεν κάθε τρεις και λίγο προς εκλογάς’, με την Ελληνική Κοινωνία να τρέχει αιμόφυρτη, από παγκόσμιους και εμφύλιους πολέμους, πίσω από αστούς επαγγελματίες ‘αρχηγούς’, προφήτες, σωτήρες και ‘απελευθερωτές’ προσμένοντας ίσως ‘κάποιο θαύμα’. Αλλά θαύματα δεν έγιναν, εκτός από εκείνα που κάποιοι ευρηματικοί αγύρτες του σκοταδιστικού ιερατείου κακότεχνα σκηνοθετούσαν και τραβούσαν σαν μαγνήτες, τους δυστυχείς και κατατρεγμένους Έλληνες, με κράχτες και πρωτοπόρους τους εκάστοτε κυβερνητικούς βουλευτές, πολιτευτές και τοπικούς κομματάρχες. Με την ελπίδα πως θα συναντήσουν την ‘κλαίουσα Παναγιά’, ή τον ‘πονεμένο Χριστό’ έτρεχαν, σαν σε βουλευτικό γραφείο προεκλογικής περιόδου και οι, λόγω ‘θεούσας εξουσίας’, αγράμματοι φτωχοί Έλληνες, έτοιμοι να ζητήσουν κάποια εύνοια, μια χάρη, ένα ρουσφέτι έστω, για την λύση των ατομικών ή των οικογενειακών προβλημάτων τους, παρά τον κοινωνικό χαρακτήρα αυτών των προβλημάτων. Όμως ζούμε ακόμα σε έναν κόσμο που πρυτανεύει το ‘ο σώζων εαυτόν σωθήτω’, ακόμα και αν για την σωτηρία σου χρειαστεί να πεθάνουν κάποιοι άλλοι.
Μέχρι που οι χημικοί αποφαίνονταν πως τα ματωμένα δάκρυα της ‘Παναγιάς και του Χριστού’, ήταν από την σπιτική βυσσινάδα της παπαδιάς, γεγονός που αποκάλυπτε την στενή σχέση μεταξύ σκοταδιστικού και εξουσιαστικού ιερατείου. Αυτή η επαναλαμβανόμενη αποκάλυψη μείωνε σταθερά το εκκλησίασμα και έτρεφε την γενική απογοήτευση του ‘ποιμνίου’, γεγονός που οδηγούσε στην σχετική πάντα πολιτικοποίησή του, μετατρέποντάς το, από θρησκευτικό ποίμνιο σε θρησκευτική ακολουθία συστημικών αστικών ακροδεξιών, δεξιών, κεντροδεξιών, κεντρώων, κεντροαριστερών και ‘αριστερών’ κομματικών αρχηγών και ιδεολογιών.
Το αποκορύφωμα αυτής της παραπλάνησης, που έγινε πλάνη μεγάλου μέρους της Ελληνικής Κοινωνίας, με ευθύνη όσων κοινοβουλευτικών ‘συστημικών αστών αριστερών’ και όχι μόνο, που διαβεβαίωναν πως η ‘αστική δημοκρατία δεν επιτρέπει εκτροπάς’, ήταν η ‘επανάσταση των καραβανάδων’, της ‘Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών’, των στρατολογημένων πρακτόρων από τις μυστικές υπηρεσίες της ‘προστάτιδας Αμερικής’. Γιατί, παρά την ισχνή και υπονομευμένη αστική δημοκρατία, μόνο έτσι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν το σχέδιο αποδυνάμωσης της Ελλάδας και του Ελληνισμού μέσω της προδοσίας της Κύπρου, για λογαριασμό της Τουρκίας και του ‘δυτικού ηγεμόνα’. Εφτά ολόκληρα χρόνια, Ελλάδα και Έλληνες, μπήκαν στον ‘γύψο για να θεραπευτούν’, από το όχι και τόσο συνειδητοποιημένο, αλλά ασίγαστο πάθος τους να ζουν σε δημοκρατικές συνθήκες, με αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και κοινωνική ισότητα.
Το 1981, πολλοί Έλληνες πιστέψαμε πως, με τους ετεροπροσδιοριζόμενους αγώνες μας, αγγίξαμε το όνειρό μας, μέχρι που η παραγωγή πολιτικής σκέψης και προγραμμάτων, που δεινοπαθούσε από τις διάφορες έξωθεν υποκινούμενες πολιτικές, και κομματικές φράξιες και τις σκοταδιστικές σέκτες, πέρασε στους ‘πνευματικούς τύπου Ρασπούτιν’, στους νεοκαραμανλικούς ολετήρες της ελληνικής οικονομίας και στους ‘αλχημιστές της πολιτικής’ για να καταλήξουν στους ‘μάγους’ που ‘με έναν Νόμο και ένα άρθρο’ θα καταργούσαν τα μνημόνια και θα ανάγκαζαν τάχα το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, που υπηρετούσαν, να χορεύει πεντοζάλη. Όλα αυτά τα αμετροεπή είχαν σαν συνέπεια ένα χειρότερο μνημόνιο 100 δισεκατομμυρίων Ευρώ και την υποθήκευση ολόκληρου του εθνικού πλούτου για 99 χρόνια, με αποτέλεσμα η ‘κυβερνώσα Αριστερά’ να νεκραναστήσει την χρεοκοπημένη Δεξιά και να της παραδώσει την εξουσία, για business as usual, με την ελπίδα πως θα επανακάμψει στην ‘Ιθάκη εξουσία’, δυνάμει του δικομματικού φαύλου κοινοβουλευτικού κύκλου.
Κάπως έτσι, ακολουθώντας ‘πολιτικούς μάγους και νάρκισσους της κακιάς ώρας’, υποτιμώντας των εαυτό μας ως άτομα και ως κοινωνική οντότητα, καταφέραμε να καταστρέψουμε όλες τις δυνατότητές μας να αλλάξουμε την πορεία της χώρας μας, αλλάζοντας μυαλά, το πρώτο τέταρτο του 21ο αιώνα και μπαίνοντας στο 2026 ‘βαίνομεν και πάλιν προς εκλογάς’. Βεβαίως και πάλι με κατακερματισμένες τις ζαλισμένες από την παρδαλή κομματικοθρησκευτική παραπλάνηση δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού που τάχα γνωρίζουν την ιστορία, από την μια μεριά και ενωμένες τις βασικές δυνάμεις της συντήρησης και του πισωγυρίσματος από την άλλη, που τάχα βρίσκονται από την ‘σωστή πλευρά της ιστορίας’. Την οποία, ιστορία, όμως, πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως την κακοποιεί ο τραμπούκος ‘Μπάρμπα Σαμ’, που ‘συμπεριφέρεται, κάνοντας ατομικές business, σαν αλκοολικός’ με την υπόλοιπη ανθρωπότητα να ‘πολεμάει από τους καναπέδες’, τους ‘άμβωνες’ και τους ‘ναούς της στρογγυλής θεάς’ για το ‘διεθνές δίκαιο’, για την δικαιοσύνη, για τα δικαιώματα των εθνών, των κοινωνιών και των ανθρώπων. Με τις άλλες ‘Μεγάλες Δυνάμεις’, Κίνα και Ρωσία, που υποτίθεται πως διεκδικούν, για λογαριασμό τους, την παγκόσμια ηγεμονία να συμπεριφέρονται σαν συνηγεμόνες που έχουν και πάλι μοιράσει τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής, αλλά τούτη τη φορά, σε κλίμακα ημισφαιρίων. Όσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που, χάρη στον Νεογερμανισμό, μόνο Ένωση δεν είναι, αυτή έχει αποσυρθεί στα ιδιαίτερα διαμερίσματά της, σαν την Μαντάμ Σου-Σου, για αυτοψυχανάλυση.
Αυτή η κατάσταση πρέπει να μας προβληματίζει μέχρι να βρούμε την λύση του αλληγορικού γρίφου της Σφίγγας: ‘Μάνα γεννάει κόρη και κόρη γεννάει μάνα’. Αν υποθέσουμε πως η σύγχρονη Σφίγγα συμβολίζει την σύγχρονη εξουσία του πολύπειρου και πολυμήχανου κεφαλαίου, που κατάφερε να διαιωνίζει την κυριαρχία του μέσω του αστικού κοινοβουλευτισμού και της φαυλοκυκλικής εναλλαγής δυό ‘κομμάτων εξουσίας’ στην κυβέρνηση, ως πολιτικό διαχειριστή των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας, τότε θα πρέπει, ως άτομα και κοινωνίες, να βρούμε τρόπο να εντοπίσουμε τον αδύνατο κρίκο του φαύλου κύκλου της δικομματικής, ή και πολυκομματικής κοινοβουλευτικής πολιτικής εξουσίας. Γιατί μόνο με το σπάσιμο του αδύναμου κρίκου της φαύλης εξουσίας θα μπορέσουμε να βγούμε οριστικά στο ξέφωτο της ιστορίας, όπου θα ξαναπιάσουμε το νήμα των αρχαϊκών κοινωνιών της αυτοδιεύθυνσης και της ισοκατανομής που εξασφάλισαν τον εξανθρωπισμό των ανθρωπίδων και την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Αλλά και την εξέλιξη των κοινωνιών μέσω της δημιουργίας του ανθρώπινου πολιτισμού που στρατηγικά και διαχρονικά επιδίωκε την κοινωνική ισότητα, ως εγγύηση για έναν ειρηνικό, δημιουργικό, οικουμενικό, αταξικό, ουμανιστικό πολιτισμό. Της μοναδικής ικανής και αναγκαίας προϋπόθεσης που θα θέσει τις βάσεις για το οριστικό ξεπέρασμα του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού, που επιβιώνει καταστρέφοντας με τα όπλα που παράγει, αντί για ‘ψωμί, παιδεία και ελευθερία’, για να χρησιμοποιεί το 99% της ανθρωπότητας ως οιονεί δούλους για την μεγιστοποίηση του κέρδους του 1%.
Η λύση του γρίφου της Σφίγγας, με βάση τα δεδομένα και την κοινή λογική, δεν είναι άλλη από την αλήθεια πως η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής γεννάει βία, ανισότητα κατά συνέπεια και την ατομική και την ταξική εξουσία, που ρημάζει τον Άνθρωπο, τις κοινωνίες του και την ανθρωπότητα. Ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και εξουσία δεν είναι παρά ‘η μάνα που γεννάει κόρη και η κόρη που γεννάει μάνα’, οι δυό πλευρές του ίδιου νομίσματος της άπληστης, ανήθικης και φονικά διαπλεκόμενης ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, απάντηση που μπορεί και πρέπει να γκρεμίσει την εξουσία/σφίγγα από το βάθρο της.
Αυτό ήταν, ανά τούς αιώνες, το κρίσιμο δίλημμα των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά, αλλά που στις μέρες μας οι υλικές και πνευματικές συνθήκες, με την έννοια των εν δυνάμει σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων και των αντίστοιχων παραγωγικών σχέσεων ωρίμασαν και καθιστούν εφικτό. Βέβαια, υπό τον όρο πως, οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες θα γίνουν υπόθεση της ανθρώπινης κοινωνίας και όχι εργαλείο των εξουσιαστικών αλγορίθμων και της λεγόμενης ‘τεχνητής νοημοσύνης’ ως εργαλείο της εξουσίας των λίγων, του 1%, για την χειραγώγηση και υποδούλωση της βιολογικής νοημοσύνης των πολλών, του 99% της ανθρωπότητας.
Κάποιοι καλαμαράδες από την μεριά του εξουσιαστικού ιερατείου υποστηρίζουν πως δεν φταίει η οικονομική ολιγαρχία και το κοινωνικό της σύστημα για την κακοδαιμονία της ανθρωπότητας, αλλά ‘η ατελής ανθρώπινη φύση’ και βάλθηκαν να την βελτιώσουν δημιουργώντας τον ‘μετάνθρωπο’, στην θέση του αυθεντικού γήινου ανθρώπου, στην υπηρεσία της όποιας βάρβαρης εξουσίας. Κάποιοι άλλοι από την πλευρά των διάφορων εκδοχών του σκοταδιστικού ιερατείου, υποστηρίζουν πως, όλα αυτά τα απάνθρωπα, βάρβαρα και καταστροφικά που συμβαίνουν γύρω μας, όπως πόλεμοι, επιδημίες και εκατομμύρια θάνατοι κάθε χρόνο, από ασιτία ή λειψυδρία αποτελούν ‘θέλημα του θεού/δημιουργού’, που τάχα με αυτόν τον σαδιστικό τρόπο δοκιμάζει την πίστη των δημιουργημάτων του, αποσιωπώντας σκόπιμα πως τελικά είναι οι εξουσίες που δημιούργησαν αόρατους και ακατανόητους, με την λογική και την επιστήμη, θεούς για να κρυφτούν πίσω από αυτούς και όχι το αντίθετο. Ώστε οι κοινωνίες να μην μπορούν να δουν καθαρά ποιοι είναι στην πραγματικότητα υπεύθυνοι για την ανθρώπινη τραγωδία, ποιοι είναι οι θύτες και ποια τα θύματα και να τρέχουν αυτομαστιγωνόμενοι κατά εκατομμύρια στους εξουσιαστικούς λατρευτικούς χώρους και να δηλώνουν πίστη και υποταγή στα σύμβολα και δι’ αυτών στην ίδια την εξουσία που τα δημιούργησε για να τους αλλοτριώνει πνευματικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά.
Συνεχίζοντας σε βάθος, με επιστημονική ψυχραιμία και επιμονή, την έρευνα των αιτίων του ανθρώπινου δράματος θα καταλήξουμε στο γεγονός της βίαιης μεταστοιχείωσης της κοινής παραγωγικής βάσης της κοινωνίας, σε ατομική/ιδιωτική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, που παρέδωσε τις θρυμματισμένες κοινωνίες σε αγέλες λύκων που καλούν τα ‘ποίμνια των προβάτων’ να συνάψουν συμφωνία για ισότητα το μοίρασμα της τροφής, παρά το γεγονός πως τα πρόβατα τρώνε χορτάρια, ενώ οι λύκοι πρόβατα. Και όταν τα πρόβατα αρνούνται αυτήν την λεόντεια συμφωνία, τότε οι λύκοι κάνουν έφοδο στα μαντριά και στις στρούγκες και τα αποδεκατίζουν, αν δεν δεχτούν την βίαιη, ή με εκλογικές νοθείες αντικατάσταση των, για τον άλφα ή βήτα λόγο, ανυπότακτων τσοπαναραίων με ‘πρόθυμους’ και υποτακτικούς ‘συνεργάτες’.
Αυτή κατάσταση μπορεί και πρέπει να αλλάξει και σε ότι αφορά εμάς ως Έλληνες,, ως Ευρωπαίους και ως φιλοξενούμενους ταξιδιώτες του διαστημόπλοιου Γη, τώρα που ‘ξαναβαίνομεν προς εκλογάς’, είναι ευκαιρία να αναλογιστούμε, μήπως αντί να τρέφουμε με τις σάρκες μας και τις σάρκες των παιδιών μας ‘το θηρίο με τα τρία, τα εφτά ή και τα είκοσι, (G3, G7, ή G20), κεφάλια και τα εκατόν δεκατρία κέρατα’ να επιστρέψουμε στην ανθρωποκεντρική λογική του ‘δυό και δυό κάνουν τέσσερα’. Και όχι στην εξουσιαστική/θεοκρατική παράνοια, όπου δυό και δυό κάνουν ‘πότε τρία και πότε πέντε’, ανάλογα με τον αν αγοράζεις ή αν πουλάς, που θυμίζει άλλων λογικές, συμφέροντα και πολιτισμούς που βάζουν τα κέρδη τους πάνω από τους ανθρώπους, και αν αυτό δεν αρέσει στους ανθρώπους, τότε, οι εξουσίες τους ευνουχίζουν πνευματικά κα όσους αρνούνται και αντιστέκονται τους σκοτώνουν με όσους τρόπους τους επιτρέπουν οι ευνουχισμένες επιστήμες και οι πουλημένοι και επίορκοι ψευδοεπιστήμονες.
Ας αναλογιστούμε πως είναι προτιμότερο να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας ως 99% και να οργανώσουμε τις κοινωνίες μας πάνω στην αρχή της αναλογικής κοινωνικής ισότητας που διαχρονικά εκφράζεται με το όραμα της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια του αταξικού ουμανιστικού πολιτισμού. Ας μείνουμε πιστοί σε αυτό το διαχρονικό όραμα των διαχρονικών δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, που, ως φωτεινό μονοπάτι, διατρέχει ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία και ας εκφραστούμε ως αρνητές και γκρεμιστές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας για να γίνουμε οι χτίστες ενός καλύτερου κόσμου, Ας αποδράσσουμε από τα μαντριά και τις στρούγκες που μας υποβαθμίζουν σε ποίμνια, οπαδούς και υποζύγια και ας αποδείξουμε ότι μπορούμε με την ενότητά μας, ως ενιαία κινηματική κοινωνία να ξεπεράσουμε όσα ψεύτικα και νόθα μας χωρίζουν και να σμίξουμε με όσα γνήσια μας ενώνουν και με τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθησή μας να καταφέρουμε, ως κινηματική κοινωνία, να αυτοκυβερνηθούμε.
Βέβαια, το σύστημα του κεφαλαίου με την πολιτική διαιρεί και βασίλευε, τεμαχίζει, ως χασάπης τις κοινωνίες σε νόθα μικροκινήματα για να εμποδίζει την ενωτική συγκρότηση της κινηματικής κοινωνίας, που θα μπορούσε να το καταργήσει. Αλλά το σύστημα αγωνίζεται για να επιβιώσει εις βάρος μας, οπότε το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς για να επιβιώσουμε αχρηστεύοντας το σύστημα.
Γι’ αυτό ας μείνουμε μακριά από κάθε αγέλη λύκων και στις εκλογές, που αργά ή γρήγορα θα έρθουν, ας στείλουμε όλοι το δικό μας ενωτικό μήνυμα που θα λειτουργήσει ως προζύμι ενότητας και ωριμότητας για τον καλύτερο κόσμο που γενιές και αιώνες τώρα οραματιζόμαστε. Ας ρίξουμε όλοι στις κάλπες αυτοσχέδια ψηφοδέλτια με το όραμά μας ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΉ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, την μοναδική ορθή πολιτική επιλογή για τις πολυδιάστατες πια δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού.
Στο ξεκίνημα μπορεί να είμαστε λίγοι, αλλά στο τέλος αυτής της πορείας συνειδητοποίησής μας, θα είμαστε ολόκληρες αυτοδιευθυνόμενες κοινωνίες και ολόκληρη η ανθρωπότητα, που χωρίς αφεντικά, δούλους και ηγεμόνες, θα μετασχηματίσουμε τον αμεσοδημοκρατικά και οικουμενικά αυτοδιευθυνόμενο Γαλάζιο Πλανήτη Γη σε κόσμημα του Σύμπαντος, γεγονός που θα καταστήσει την αξιοβίοτη, δημιουργική και ευτυχισμένη ζωή του ανθρώπινου είδους σκοπό κα νόημά του.
Αντισταθείτε, αυτομορφωθείτε, αναλογιστείτε, διαλογιστείτε και ενωθείτε κάνοντας το πρώτο μικρό βήμα για το μεγάλο ταξίδι του ανθρώπινου πολιτισμού στην μορφή του Μεγάλου, Αταξικού Ουμανιστικού Μετασχηματισμού που θα καταλήξει στη θεμελίωση του πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας.
Όπως οι σταγόνες της βροχής σχηματίζουν ρυάκια, ρέματα και παραπόταμους που σμίγουν σε ορμητικά ποτάμια που καταλήγουν σε λίμνες, θάλασσες και ωκεανούς έχοντας συμπαρασύρει κάθε εμπόδιο στην διαδρομή τους, έτσι και ο καθένας μας θα σμίγει, στην προσπάθεια πνευματικής απελευθέρωσής του από σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικές ιδεολογίες. με τους άλλους, μέχρι που ως ενιαία κινηματική κοινωνία θα έχουμε κατακτήσει την κοινωνική ισότητα, προϋπόθεση για την κοινωνική μας ελευθερία και για την καθολική ευημερία και ευτυχία μας, χωρίς ‘ιερά σκιάχτρα’, αφεντικά, δούλους και ηγεμόνες.
_____________________________
https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,
*
