Η Ευρώπη στη δίνη της κρίσης μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

 

Η Ευρώπη στη δίνη

της κρίσης

μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Γράφει: Ο Κώστας Λάμπος

 

 

Η Δύση των γενοκτονιών και της λεηλασίας του πλανήτη

Οι παταγώδεις ταπεινωτικές ήττες της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού και της παγκοσμιοποίησης θρυμμάτισαν τα όνειρα της Δύσης, όπως αυτή διαχρονικά εκφράστηκε μέσω της αποικιοκρατικής Αγγλίας και των μεγάλων χωρών της Ευρώπης και του ιμπεριαλισμού των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής, να καθυποτάξουν στο διηνεκές την Αφρική, την Λατινική Αμερική και την Ασία. Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και οι κοινωνικές επαναστάσεις άλλαξαν, σε μεγάλο βαθμό, τον τρόπο σκέψεις τόσο των υπηκόων των αποικιών, όσο και των εργαζόμενων κοινωνιών των καπιταλιστικών μητροπόλεων και τον έστρεψαν προς την κατεύθυνση για μια κοινωνία της ισότητας και για μια ανθρωπότητα της αμοιβαίας συνεργασίας χωρίς φονικές ανισότητες, σφαγές, γενοκτονίες, λεηλασίες, καταστροφικούς πολέμους και λοιπές βαρβαρότητες.

Βέβαια το κεφάλαιο και τα συνεργαζόμενα με αυτό σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία αρνούνται να δεχτούν ότι μπορεί να υπάρξουν αυτοδιευθυνόμενες κοινωνίας και αμοιβαία συνεργαζόμενη ανθρωπότητα χωρίς τη δική τους εξουσία και γι’ αυτό προγραμματίζουν προς τρεις κατευθύνσεις:

·         Η μια είναι να περιορίσουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και γι’ αυτό συμπτύσσονται σε ‘αμυντικούς μηχανισμούς’ που λειτουργούν ως επιθετικές συμμορίες που λεηλατούν τον πλούτο του πλανήτη και καταστρέφουν οικονομίες, κοινωνίες και πολιτισμούς.

·         Η άλλη είναι να καταστρέψουν συθέμελα κάθε υφιστάμενο, ή ακόμα και δυνητικά ενδεχόμενο, ανταγωνιστή καθώς επίσης και κάθε ανυπότακτη στα ηγεμονικά τους σχέδια χώρα.

·         Η τρίτη αποσκοπεί στο να αποπροσανατολίσουν τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, επειδή μόνο αυτές μπορούν, εξελισσόμενες σταθερά από το πρότυπο του μονοδιάστατου υπηκόου στον σύγχρονο πολυδιάστατο άνθρωπο, να μετακινηθούν, ενωτικά και συντονισμένα, από αντικείμενο του κεφαλαίου στο υποκείμενο της ιστορίας, που θα οδηγήσει τις επιμέρους κοινωνίες και την ανθρωπότητα συνολικά στην μετακαπιταλιστική περίοδο της ιστορίας, σε έναν καλύτερο κόσμο.

Το γεωπολιτικό μοντέλο ισχύος που κυριάρχησε τους τελευταίους αιώνες έστελνε ιεροκήρυκες, εμπόρους και στρατούς από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις του Βορά και της Δύσης και έφερνε σ’ αυτές μέσω της λεηλασίας, των γενοκτονιών και των άδικων όρων εμπορίου πλούτο από τον Νότο και την Ανατολή. Αυτή η κυριαρχία του Βορά και της Δύσης πάνω στον Νότο και στην Ανατολή μπήκε τις τελευταίες δεκαετίες και κύρια μετά ‘το ειρηνικό πισωγύρισμα’ του κρατικοκαπιταλιστικού σοβιετικού μπλοκ στον επιχειρηματικό καπιταλισμό, στον καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής’, σε μια βαθιά δομική παρακμιακή και διαλυτική κρίση. Η υποτιθέμενη δημοκρατική καπιταλιστική Δύση για να αντιμετωπίσει την παρακμή της στράφηκε με την πολιτική Νίξον-Κίσινγκερ και του Γερμανού Φραντς Γιόζεφ Στράους ‘προς Ανατολάς’ και ιδιαίτερα προς την ‘μεγάλη αγορά’, την Κίνα του Μάο. Το αποτέλεσμα ήταν η ‘δημοκρατική’ Δύση να αφυπνίσει καπιταλιστικά την δεσποτική Ανατολή, με κατάληξη η Ανατολή να αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία της Δύσης, με προφανή στόχο την διάλυση του παλιού κακού και αρρωστημένου καπιταλιστικού κόσμου και την αντικατάστασή του με έναν άλλον δεσποτικό κρατικό καπιταλισμό.

Όλες οι εξελίξεις που συντελούνται αυτή την περίοδο στον πλανήτη μας δείχνουν πως στα επόμενα δέκα-δεκαπέντε χρόνια το κέντρο εξουσίας θα έχει μετακινηθεί προς Ανατολή, αφού η πλειοψηφία των χωρών που, ως G7, αποφασίζουν, ερήμην των άλλων χωρών του πλανήτη, για τη ζωή και το μέλλον του 99% της ανθρωπότητας θα είναι χώρες της Ανατολής, (όπως Κίνα, Ινδία, Ινδονησία, Ρωσία, Βραζιλία), προκαλεί πανικό στα σημερινά αφεντικά του πλανήτη, (ΗΠΑ, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία), γεγονός που καθιστά την σύγκρουση Δύσης- Ανατολής αναπόφευκτη. Το ζητούμενο όμως παραμένει, αυτή η καταστροφική σύγκρουση μεταξύ ηγεμονικών χωρών και κεφαλαίων να μην συνεπιφέρει την οριστική καταστροφή της γήινης βιόσφαιρας που θα σήμαινε και το τέλος της ζωής πάνω στον μοναδικό μέχρι τώρα φιλόξενο γαλάζιο πλανήτη, την μοναδική κοινή πατρίδα όλων μας.

Αυτή η κρίση αποσύνθεσης του μοντέλου της παγκόσμιας κυριαρχίας πυροδοτεί όλο και οξύτερα, όλο και γονιμότερα την παλιά συζήτηση για την αναγκαιότητα της υπέρβασης του καπιταλισμού όλων των πιθανών και απίθανων εκδοχών του και την οργάνωση των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά πάνω στη βάση του διαχρονικού οράματος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας. Επειδή, όμως, η λογική των αιώνων, των λαών και των αγόνων διδάσκει ότι χωρίς κοινωνική ισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καθολική ευημερία, ούτε δικαιοσύνη, ούτε δημοκρατία, ούτε πραγματική ελευθερία, ούτε οικουμενική ειρήνη, γι’ αυτό είναι ανώφελο να ασχολούμαστε με σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικές ιδεολογίες που μας αποπροσανατολίζουν με οικονομετρικά μοντέλα έμμισθων υπαλλήλων οικονομισιολόγων και με διάφορα μαντζούνια των πολιτικών υπαλλήλων του κεφαλαίου, που τα λένε και ‘μεταρρυθμίσεις’, με τα οποία ο μανιακός, απάνθρωπος και καταστροφικός καπιταλισμός θα γίνει τάχα καλύτερος με την εναλλαγή των αστικών πολιτικών κομμάτων στην δοτή πολιτική εξουσία, τα οποία στο σύνολό τους μας παραπλανούν καθιστώντας μας δούλους ΄θεών΄, πολιτικοθρησκευτικών συμμοριών, εξουσιαστικών ιδεολογιών επίδοξων ηγεμόνων και άπληστων αφεντάδων.

Στο βαθμό που οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και ιδιαίτερα αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατανοούν τον δικό τους ιστορικό ρόλο, στον ίδιο βαθμό θα ακυρώνεται ο θανάσιμος ανταγωνισμός μεταξύ του δεσποτικού ασιατικού κρατικομονοπωλιακού και του αμερικανοκαθοδηγούμενου δυτικού καπιταλισμού. Μορφή αυτού του ανταγωνισμού αποτελεί η καινοφανής, αν και σχετικά παλιά, εθνοφυλετική αγγλοσαξονική λυκοσυμμαχία με το ακρωνύμιο AUKUS (Australia, United Kingdom, United States Of America) με σκοπό την αναχαίτιση της ραγδαία και παγκόσμια επεκτεινόμενης Κίνας, που έβαλε πλώρη για την παγκόσμια ηγεμονία.

Η απόφαση των τριών χωρών που συμπτύχθηκαν στη συμμαχία AUKUS αποκαλύπτει, ότι:

·         Οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, που μέχρι τώρα αποφάσιζαν για όλα και για όλους μόνες, βρίσκονται σε αδυναμία να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία, και πολύ περισσότερο να πραγματοποιήσουν την με πόλεμο κατάληψη της Ανατολής, την κατά Μπρεζίνσκι ‘Διευρυμένη Δύση’ (extended West). Το γεγονός μάλιστα πως σύμφωνα με τις προβλέψεις η Κίνα μέχρι το 2029 θα έχει εκτοπίσει τις ΕΠΑ από την πρώτη και η Ινδία από την δεύτερη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των οικονομιών, προκαλεί πανικό στο αμερικανικό κατεστημένο, το οποίο όσα δεν κατάφερε με τον ακραίο ‘ρεπουμπλικανό’ Τραμπ τα θέτει σε εφαρμογή με το γνωστό παλιό γεράκι, τον χειραγωγίσημο ‘δημοκρατικό’ Μπάϊντεν, με την ελπίδα ότι έτσι θα σωθούν.

·         Το Ενωμένο Βασίλειο, που αποτελούσε την Πέμπτη Φάλαγγα των ΕΠΑ στην Ε.Ε. για να φρενάρει την ολοκλήρωσή της και προγραμματισμένα αποχώρησε έγκαιρα από αυτήν με το ταπεινωτικό Brexit, προφανώς με την υπόσχεση γερού μεριδίου λείας από την προγραμματισμένη λεηλασία της Ανατολής και την ψευδαίσθηση ανάκτησης της παλιάς χαμένης δόξας της κοσμοκράτειρας.

·         Η Αυστραλία, χώρα, χωρίς κανένα σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια ιεραρχία του καπιταλισμού, κύρια ως μεγάλη πλησιέστερη στρατιωτική βάση κατά της Κίνας, εντάχθηκε στην λυκοσυμμαχία υπό τον φόβο της κινεζοποίησής της.

Αποκαλύπτει επίσης ότι:

Η Δύση αποσυντίθεται ως ιδεολογικοπολιτική συμμαχία και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που, για λόγους γεωπολιτικούς, και στρατηγικών συμφερόντων ήταν απρόθυμη να συμμετάσχει σε κάποια εχθρική στρατιωτική συμμαχία εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας και γι’ αυτό έμεινε έξω από την AUKUS, τρεκλίζει με ορατό τον κίνδυνο να διασπαστεί ή και να διαλυθεί αν τα καθεστώτα των ‘πορτοκαλί επαναστάσεων’ τραβήξουν προς τη δύναμη που τα δημιούργησε.

Αντίθετα η AUKUS οδηγεί την Ανατολή σε συσπείρωση και κύρια έφερε την Κίνα, με τον μεγαλύτερο στρατό στον πλανήτη, και τη Ρωσία, με το τεράστιο πυρηνικό οπλοστάσιο πλανητικής εμβέλειας, πιο κοντά την μία στην άλλη, γεγονός που αν δεν λειτουργήσει, ως ισορροπία του τρόμου, αποτρεπτικά για τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, θα καταλήξει στον τέταρτο, μόνο που αυτός, όπως μας πρόβλεψε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, θα γίνει με ρόπαλα.

Πολλοί αντιμετωπίζουν την κατάσταση με απαισιοδοξία, αγνοώντας πως κάθε κρίση μπορεί να εξελιχθεί σε ευκαιρία για τις δυνάμεις εκείνες που έχουν λόγους και συμφέρον να εμποδίσουν την καταστροφική σύγκρουση, να παραμερίσουν την καπιταλιστική παρακμή και βαρβαρότητα και να χαράξουν πορεία προς έναν καλύτερο κόσμο.

Η Δύση του Πολιτισμού και ο ιστορικός ρόλος της σύγχρονης Ευρώπης

Ο πανάρχαιος ελληνικός μύθος της αρπαγής της Ευρώπης μας λέει πως στην σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης υπάρχει λύση. Ας ξαναθυμηθούμε τον ξεχασμένο μύθο, που είναι μύθος ότι, τόση ακρίβεια και επικαιρότητα ης συγκεκριμένης ιστορίας, αποτελεί μύθο.

Στην ελληνική μυθολογία, (https://argolikivivliothiki.gr/2018/02/27/the-abduction-of-europa/, ) το όνομα Ευρώπη, κατά την επικρατέστερη ερμηνεία, σημαίνει την γυναίκα με ‘τας εὐρεῖς ὦπας’, δηλαδή με ‘τα μεγάλα μάτια’^[1], που σημαίνει την έξυπνη γυναίκα, χώρα ή ήπειρο. Σύμφωνα με τον μύθο η Ευρώπη ήταν η πανέμορφη πριγκίπισσα της Φοινίκης^[2], την οποία ο γοητευμένος ‘πατέρας των θεών και των ανθρώπων’, Δίας την άρπαξε, εμφανιζόμενος μπροστά της με τη μορφή ενός πανέμορφου λευκού ταύρου με χρυσά κέρατα. Ο μεταμορφωμένος σε ταύρο Δίας πλησίασε την Ευρώπη, στα ολάνθιστα λιβάδια που έπαιζε με τις φίλες της και ξάπλωσε στα πόδια της, οπότε αυτή μπήκε στον πειρασμό και κάθισε στην ράχη του. Ο ταύρος, τότε, πετάχτηκε επάνω και καλπάζοντας προς την θάλασσα, πέταξε προς τις ακτές της Κρήτης, όπου και αποκαλύφθηκε στην Ευρώπη ποιος ήταν. Μαζί της απέκτησε τρεις γιούς των Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα. Όταν ο Δίας εγκατέλειψε την Ευρώπη για να γυρίσει στην σύζυγό του, την Ήρα[3] και στα ‘θεϊκά του καθήκοντα’ στον Όλυμπο, η Ευρώπη πήρε για δεύτερο σύζυγό της το βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα, που υιοθέτησε και τα παιδιά που αυτή είχε αποκτήσει με το Δία.

Μετά το θάνατο του βασιλιά Αστερίωνα, το θρόνο της Κρήτης πήρε ο μεγαλύτερος από τους θετούς γιους του, ο γιός του Δία και της Ευρώπης Μίνωας, ο οποίος έγινε ο πρώτος μεγάλος Έλληνας θαλασσοκράτορας και κατακτητής πολλών περιοχών μεταξύ των οποίων και τα διάφορα βασίλεια της Αττικής, τα οποία πλήρωναν φόρο υποτέλειας στην θαλασσοκράτειρα Κρήτη, σχέση που συμβολίστηκε με τον μύθο του ανθρωποφάγου Μινώταυρου. Όταν η πριγκίπισσα Ευρώπη πέθανε για να την τιμήσει ο Δίας έδωσε στην ήπειρο στην οποία ανήκε η Κρήτη και ο Όλυμπος, το όνομά της. Στο μεταξύ ο Θησέας^[4], ο βασιλιάς της Αθήνας σκότωσε τον Μινώταυρο, με την βοήθεια της κόρης του Μίνωα, της Αριάδνης και απελευθέρωσε την Αττική, γεγονός που τον έκανε τόσο σεβαστό, όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος^[5], ώστε να πείσει τους ηγέτες των γενών της Αττικής να διαλύσουν τις παλιές κοινωνικές δομές και να συνενωθούν όλοι μαζί σε έναν ενιαίο λαό και σε μια πόλη, τας Αθήνας, που χάρη στην ενότητά τους μεγαλούργησαν.

Οι μύθοι δεν ερμηνεύονται εύκολα γιατί είναι κωδικοποιημένοι και γεμάτοι συμβολισμούς και γι’ αυτό επιδέχονται πολλές αναγνώσεις και επιπόλαιες ερμηνείες. Όμως με την Γνώση, την Α-λήθεια, την Λογική και την επιμονή μπορεί κανείς να τους ‘ανοίξει’, να τους ξεκλειδώσει. Εκτιμώ πως το κλειδί για την ερμηνεία του συγκεκριμένου μύθου, βρίσκεται στο σημείο που θέλει την Ευρώπη, το προηγούμενο βράδυ, πριν από την αρπαγή της, να είδε ένα εφιαλτικό όνειρο, σύμφωνα με το οποίο δυό ξένες και άγνωστες γυναίκες, η ‘Ανατολή’ και η ‘Δύση’ να μαλώνουν για το ποια θα την πάρει υπό την προστασία της. Πολλοί αναζητούν στο μύθο κάτι το ‘θεϊκό’, άλλοι βλέπουν σε αυτόν ένα ρομαντικό, ταυτόχρονα και σουρεαλιστικό ειδύλλιο και άλλοι φαντάζονται μια πατριαρχικού τύπου ερωτική ιστορία με γάμο με το ζόρι, όπου ο ΄σύζυγος φορτώνει την σύζυγο με τρία παιδιά, με την εγκατάλειψη ως κατάληξη.

Εκτιμώ ότι ο μύθος αυτός αποκαλύπτει μια μεγάλη και διαχρονική γεωπολιτική πραγματικότητα που έχει να κάνει με τις σχέσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης τόσο μεταξύ τους όσο και με τις σχέσεις της καθεμίας με την Ευρώπη. Εκφράζει, δηλαδή, κοινωνικά ζητήματα, σχέσεις και αντιθέσεις μεταξύ των τμημάτων, των περιοχών, των ηπείρων και των λαών εκείνης της περιόδου, κάτι που φαίνεται να μην άλλαξε από τότε και να ισχύει ακόμα και σήμερα. Η εξέλιξη του μύθου δείχνει ότι η Ευρώπη η ίδια επέλεξε, δια του ονείρου της αρπαγής της από τον Δία, τον μυθικό γενάρχη των Ελλήνων, να μην ανήκει ούτε στην Ανατολή, ούτε και στη Δύση, αλλά να είναι ανεξάρτητη, γεγονός που δείχνει ότι δεν πρόκειται για ακούσια αρπαγή, αλλά για απελευθέρωση, την οποία προφανώς ήθελε και είχε σχεδιάσει η ίδια η Ευρώπη με το όραμα της προηγούμενης νύχτας. Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι η προϊστορική και η αρχαία Ελλάδα αποίκισε σχεδόν ολόκληρο τον μεσογειακό κόσμο, φυσικά και την Φοινίκη, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Ευρώπη συμβολίζει και τον πλούτο της περιοχής που θα μεταφερθεί στην Κρήτη και στην υπόλοιπη νησιώτικη και ηπειρωτική Ελλάδα, το μόνο γνωστό κομμάτι της μέχρι τότε ανώνυμης ηπείρου για εκείνη την χρονική περίοδο. Το συμπέρασμα λοιπόν από αυτήν την τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία, που κρύβει ο μύθος της Ευρώπης, είναι ότι η Ευρώπη επέλεξε η ίδια να είναι ουδέτερη και ο ρόλος της Ελλάδας, ως κοσμοαντίληψη, ως φιλοσοφία ζωής, ως ‘κράτος του Δήμου’, ως ανεξάρτητη πνευματική δύναμη και ως ανθρωποκεντρικός πολιτισμός, για την επίτευξή της ουδετερότητας της Ευρώπης, υπήρξε καθοριστικός.

Από τότε και μέχρι σήμερα η ιστορία της Ευρώπης είναι ιστορία αγώνων να μείνει ουδέτερη, χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνει πάντα, με αποτέλεσμα να γίνεται λεία πότε της Ανατολής και πότε της μακρινής και αφηρημένης Δύσης. Όταν όμως καταφέρνει να είναι ουδέτερη εξουδετερώνει κάθε απειλή μέσω της προόδου και του πολιτισμού και οδηγεί Ανατολή και Δύση, Βορά και Νότο, αργά αλλά σταθερά, στο επόμενο σκαλί της εξέλιξης. Μια προσεκτικότερη ανάλυση του μύθου αποκαλύπτει την σημαντική συμβολή της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής στην διαμόρφωση του ρόλου και της ιστορίας των χωρών, των λαών και των ηπείρων, που σε τελική ανάλυση παραπέμπουν στις δυνάμεις διαμόρφωσης των επιμέρους και των συλλογικών ταυτοτήτων τους.

Σήμερα η ασφυκτική εξάρτηση της Ευρώπης από την μητρόπολη της Δύσης, η οποία μέσω της χειραγώγησης της Ευρώπης απειλεί και την ανεξαρτησία της Ανατολής, η Ευρώπη κινδυνεύει, ενώ ανεξάρτητη θα μπορούσε να προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες προόδου και ειρήνευσης σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται να αποβάλλει όλα τα ξένα στοιχεία, που αιχμαλωτίζουν και αλλοιώνουν την ταυτότητά της, και να γονιμοποιήσει την σύγχρονη ιστορία με τις αρχές της άμεσης αθηναϊκής δημοκρατίας και του δυναμικά εξελισσόμενου διαχρονικού κοινωνικού ευρωπαϊκού ουμανισμού, προκειμένου να αποκτήσει την δική της αυθεντική ταυτότητα, την ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στο τιμόνι της ιστορίας

Για την απόκτηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας, στην συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, πρέπει να μπουν δυναμικά στο προσκήνιο οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και με τον ενωτικό αγώνα τους:

·         Να ηττηθεί ηθικά, πνευματικά, πολιτικά, οργανωτικά και επιχειρησιακά ο καπιταλισμός ως αμερικανισμός[6], νεογερμανισμός[7], κιναζισμός[8] κ.λπ., κ.λπ.

·         Να ξαναβάλουν την Ευρώπη στην πρωτοπορία των δυνάμεων που θα καταστήσουν δυνατό το επόμενο βήμα προόδου της ιστορίας προς έναν καλύτερο κόσμο[9], προς τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας και του αταξικού ουμανισμού[10], γεγονός που σταδιακά

·         θα αφυπνίσει όλους τους λαούς του πλανήτη με αποτέλεσμα την ματαίωση όλων των σχεδίων για παγκόσμιες ηγεμονίες και τελικά

·         θα καταστήσει εφικτό το τέλος του καπιταλισμού, την θέσμιση και εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενό της την αταξική κοινωνία[11] και συνεπώς την σωτηρία του πλανήτη και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Όλα αυτά προϋποθέτουν ότι οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού:

·         Θα φροντίσουν άμεσα να καλύψουν την αχίλλειο πτέρνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σχετίζεται με την έλλειψη ορυκτών καυσίμων ως ενεργειακών πηγών, έλλειψη που την καθιστά υποχείριο τόσο της νεοτσαρικής Ρωσίας, όσο και κύρια των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής που ελέγχουν τα ορυκτά καύσιμα της Μέσης Ανατολής και τα δίκτυα μεταφοράς τους, πραγματικότητα που περιορίζει δραστικά τους βαθμούς ανεξαρτησίας και ελευθερίας των ευρωπαϊκών χωρών και της Ε.Ε. συνολικά. Οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες έχουν, με την ολοκληρωμένη αξιοποίηση των Ανανεώσιμων και Ανεξάντλητων Πηγών Ενέργειας που παράγουν φτηνή, άφθονη, ασφαλή και αποκεντρωμένη υδρογονοενέργεια[12], λύσει το ενεργειακό πρόβλημα και μάλιστα προς την κατεύθυνση της αχρήστευσης των συγκεντρωτικών ενεργειακών συστημάτων που γέννησαν και κρατούν ακόμα ζωντανό τον καπιταλισμό. Η οικονομία του υδρογόνου[13] σε συνδυασμό με την ψηφιακή οικονομία αποτελούν τη δύναμη των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, για να ανοίξουν τον δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση, την ενότητα και την συνεργασία των ανθρώπων και των κοινωνιών στα πλαίσια ενός καλύτερου κόσμου.

·         Θα πιέζουν τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προχωρήσουν άμεσα σε αλλαγή του παραγωγικού, διανεμητικού και καταναλωτικού οικονομικού μοντέλου και προς πολιτικές οικονομικής σύγκλισης των χωρών μελών της, στην εμβάθυνση των πολιτικών διεργασιών με κατεύθυνση την ολοκλήρωση των διαδικασιών για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης γεγονός που προϋποθέτει το σπάσιμο της εξάρτησής της από τον αμερικανισμό και τον ΝΑΤΟϊσμό και την συγκρότηση κοινής ευρωπαϊκής άμυνας και ασφάλειας, «Στρατηγική Αυτονομία» τη λένε όσοι κατανοούν πως χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκή ταυτότητα, προϋπόθεση, εκ των ων ουκ άνευ, για την διατήρηση της ευρωπαϊκής οντότητας, της ενότητας και της ουδετερότητάς της.

·         Να πάρουν, ως αποφασιστική πλειοψηφία με ειρηνικό και αμεσοδημοκρατικό τρόπο, στα χέρια τους όλες τις νομοθετικές, πολιτικές τις επιχειρησιακές εξουσίες που θα διαμορφώσουν την νέα φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική δομή, το προοδευτικό όραμα για τον παγκόσμιο ειρηνικό ρόλο και συνεπώς για το μέλλον της Νέας Ευρώπης σε έναn ειρηνικό καινούργιο κόσμο.

Να καταστρέψουμε την αφύσικη καπιταλιστική ανισότητα 1%>99%

Αυτή η χαοτική και ιδιαίτερα επικίνδυνη πραγματικότητα είναι η μοναδική ευκαιρία για την Ευρώπη, για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα που πρέπει να γίνει ΕΔΩ, ΤΩΡΑ και ΠΑΝΤΟΥ πραγματικότητα. Γι’ αυτό οφείλουμε όλοι να αποστασιοποιηθούμε από θεωρητικές φλυαρίες, σκοταδιστικά κηρύγματα[14] και εξουσιαστικές ιδεολογίες που αποπροσανατολιστικά αναφέρονται σε λεπτομέρειες επι των συμπτωμάτων της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και να ασχοληθούμε σοβαρά χωρίς φόβο και προκαταλήψεις στην κύρια αιτία αυτής της καταστροφικής πορείας, που δεν είναι άλλη από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής[15] που οδήγησε την ανθρωπότητα από την μια μεριά το 1% που εξουσιάζει, λεηλατεί την Φύση και απαξιώνει τα πάντα και από την άλλη το 99% που δεν ορίζει το μέλλον του και τη ζωή του. Η λύση αυτής της εξίσωσης προϋποθέτει την ανατροπή και την καταστροφή αυτής της αφύσικης ανισότητας 1%>99%, κι’ αυτό προϋποθέτει την αμεσοδημοκρατική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την αυτοδιεύθυνση των κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας, στα πλαίσια ενός αταξικού οικουμενικού Ουμανισμού.

________________

https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/723267917289500673,

---

[1] Μπαμπινιώτης Γεώργιος, Ετυμολογικό Λεξικό τής Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Β ΄έκδοση). Αθήνα: ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑΣ, 2011.

[2] Φοινίκη, πρόκειται για την χώρα που βρίσκονταν στα παράλια της Συρίας, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης και όχι για την ομώνυμη πόλη Φοινίκη που βρίσκονταν κοντά στην σημερινή πόλη της Νότιας Αλβανίας Άγιοι Σαράντα.

[3] Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, η Ήρα, κόρη του Κρόνου και της Ρέας αδελφή του Δία και από τους δύο γονείς, ήταν η επίσημη σύζυγος του Δία, ο οποίος σε βάθος χρόνου, βέβαια, είχε παντρευτεί άλλες οκτώ θεές και δεκαπέντε θνητές, μεταξύ των οποίων και η Ευρώπη, με άγνωστο αριθμό ερωμένων.

[4] «Η πρώτη προσπάθεια, ανάμεσα στους Αθηναίους, να ανατρέψουν την γενοκρατική οργάνωση και να εγκαθιδρύσουν ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης, ανήκει στον Θησέα. […]. Αυτός τους έπεισε να γκρεμίσουν τα βουλευτήρια και τα δικαστήρια των πόλεών τους και να συνδεθούν με την Αθήνα, με σύνδεσμο το βουλευτήριο και το Πρυτανείο, στα οποία όλοι ανήκαν εξ’ ίσου ως ένας λαός», Levis Henry Morgan, Η αρχαία Κοινωνία…, ό. π., σελ. 270-271, καθώς επίσης και Πλούταρχος, Βίος Θησέως, Κεφάλαιο 24, παράγραφος 2, 3 και 4.

[5] «Περιερχόμενος λοιπόν τους δήμους και τα γένη, επροσπάθει να πείσει αυτούς και οι μεν ιδιώται και οι πένητες εδέχοντο ταχέως την πρόσκλησιν εις δε τους δυνατούς επρότεινε πολίτευμα άνευ βασιλέως και δημοκρατίαν έχουσαν αυτόν μόνον αρχηγόν εις τον πόλεμον και νομοφύλακα, αφίνουσαν δ’ εις πάντας τους άλλους πλήρη ισότητα. Καταργήσας λοιπόν τα πρυτανεία, τα βουλευτήρια και τας αρχάς εκάστου δήμου και συστήσας ένα κοινόν πρυτανείον και βουλευτήριον όλων και ονόμασε την πόλιν Αθήνας. […] Και θέλων να αυξήσει περισσότερον την πόλιν προσεκάλεσε όλους εις αυτήν να ζουν ισόνομοι. Δεν άφησεν όμως την δημοκρατίαν να γίνει άτακτος και ανάμεικτος εξ’ όλου του πλήθους και άνευ διακρίσεως, αλλά πρώτος εχώρισε εις τους Ευπατρίδας, του Γεωργούς και τους Τεχνίτας», Πλούταρχος, Βίοι παράλληλοι, (Μετάφραση Α. Ρ. Ραγκαβή), Έκδόσεις ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΚΟΡΟΜΗΛΑ, Αθήνα1864, τόμος 1^ος, σελ. 34-35 (ΚΔ-ΚΕ).

[6] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[7] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012 και Lampos Kostas, Neogermanismus: Der neue Alptraum Europas? in: http://lefthumanism.blogspot.com/2012

[8] Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιάτσικοκαπιταλισμού ή το πισωγύρισμα στο κατώτατο στάδιο του πολιτισμού; Πολίτες, τεύχος 21/Δεκέμβρης 2010.

[9] Βλέπε σχετικά τον συλλογικό τόμο, Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2020.

[10] Lampos Kostas, Social in/Equality and classless Humanism, Ontime Books, London 2021.

[11] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό., ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[12] Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 2013.

[13] Βλέπε αναλυτικά και διεξοδικά στο: Rifkin Jeremy, οικονομία του υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[14] Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο, Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

[15] Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

Να κάνουμε την κρίση του καπιταλισμού, ευκαιρία λύτρωσης της ανθρωπότητας (Ανοιχτή επιστολή προς σκεπτόμενους Πολίτες)

 

 

 

Να κάνουμε την κρίση του καπιταλισμού,

ευκαιρία λύτρωσης της ανθρωπότητας

(Ανοιχτή επιστολή προς σκεπτόμενους Πολίτες)

 

του Κώστα Λάμπου

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

 

Η υπαρξιακή κρίση του παρακμασμένου καπιταλισμού εξελίσσεται σε στρατηγική κρίση της ανθρωπότητας Οι στιγμές είναι κρίσιμες κι έχουμε όλοι χρέος να τις αντιμετωπίσουμε ατομικά και συλλογικά με κριτική σκέψη ως Πολίτες και όχι ως οπαδοί σκοταδιστικών μύθων, εξουσιαστικών/κομματικών ιδεολογιών και ως άκριτοι καταναλωτές προπαγάνδας, ψευδών ειδήσεων και συνωμοσιολογιών όσα συστηματικά και σκόπιμα ανακριβή μας σερβίρουν ως ‘ενημέρωση’ κομματικά στρατευμένοι δημοσιογράφοι, κυβερνητικοί και αντικυβερνητικοί παράγοντες, ‘ειδικοί’ και άσχετοι επιστήμονες, ακόμα και καθηγητάδες, ‘ακαδημαϊκοί’ και λοιποί μαϊντανοί των συστημικών ΜΜΕ που με το αζημίωτο υπηρετούν συνειδητά το σύστημα που βάζει τα κέρδη του κεφαλαίου πάνω από τον άνθρωπο, από τα συμφέροντα της κοινωνίας/ανθρωπότητας και τον σεβασμό της Βιόσφαιρας.

Ας σταθούμε στοχαστικά, και σε συντομία στα δυό κορυφαία ζητήματα που λόγω των συνεπειών τους απασχολούν ολόκληρη την ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες.

Το πρώτο έχει να κάνει με την λεγόμενη ‘κλιματική αλλαγή’, όπως σκόπιμα αποκαλούν την καταστροφή του περιβάλλοντος. Είναι σαφές ότι ντύνοντας την καταστροφή με τον όρο αλλαγή που συνήθως νοείται θετικά, βιάζεται η έννοια και κακοποιείται η γλώσσα. Αυτό όμως που συμβαίνει είναι η συστηματική καταστροφή του περιβάλλοντος γνωστή και ως οικολογική βόμβα, αποτέλεσμα της καταστροφικής δράσης του κεφαλαιοκρατικού συστήματος παραγωγής και κατανομής του παγκόσμιου πλούτου. Πρόκειται για την πραγματικότητα την οποία κορυφαίοι οργανισμοί, περιβαλλοντολογικές οργανώσεις ακαδημαϊκοί περιβαλλοντολόγοι και περιβαλλοντολογούντες επιδοτούμενοι από το σύστημα του κεφαλαίου κάνουν ότι δεν την βλέπουν και προσπαθούν να πείσουν και εμάς ‘ότι δεν υπάρχει ως συστημική συνέπεια και μας την παρουσιάζουν, ως ‘ανθρωπογενή’. Είναι συνεπώς αυτή η συστημική καταστροφή του περιβάλλοντος που καταλήγει στην ανατροπή της κλιματικής ισορροπίας με συνέπεια τις φυσικές καταστροφές, οι οποίες κατά κανόνα πλήττουν φτωχούς ανθρώπους, φτωχές κοινωνικές τάξεις και φτωχές χώρες, μεγαλώνοντας παράλληλα τον πλούτο εκείνων που ελέγχουν και ρυθμίζουν την παγκόσμια οικονομία με μοναδικό κριτήριο τα ατομικά, ταξικά και εθνικά τους συμφέροντα.

Το εγκληματικό στοιχείο σ’ αυτήν την υπόθεση βρίσκεται στο γεγονός ότι οι ‘ειδικοί’ που γνωρίζουν την πραγματική αιτία αυτού του ‘φαινομένου’, που δεν είναι άλλη από την ασύδοτη έκλυση στην ατμόσφαιρα δισεκατομμυρίων τόνων διοξειδίου του άνθρακα (CO₂), παρουσιάζουν αυτό το καπιταλιστικό οικονομικό έγκλημα ως ένα ‘ανθρωπογενές φαινόμενο’[1] που προσπαθεί να εμφανίσει τα αιτιατά ως αίτια και τα θύματα ως θύτες.

Κορυφαίος εκφραστής αυτής της θεωρίας είναι ο ακαδημαϊκός κ. Ζερεφός, τον οποίο το σύστημα περιφέρει ως μαϊντανό στα δίκτυα ειδήσεων για να απαντήσει ως ‘ειδικός’ επί του κλίματος, όταν οι κοινωνίες και απλοί Πολίτες διερωτώνται αν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας ευθύνονται, για την ζημιά που προκαλεί η ανατροπή της κλιματικής ισορροπίας, το ίδιο με την αμερικάνικη, την κινέζικη, την ινδική, την ρώσικη, την αργεντίνικη ή την γερμανική κ.λπ. βιομηχανία που πλουτίζουν μέσω της ασύδοτης καταστροφής του πλανήτη και της ατέρμονης φτώχειας, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία κατά μόνας ή συλλογικά. Το βασικό επιχείρημα αυτής της απολογητικής σχολής σκέψης περιστρέφεται γύρω από την έννοια του ‘φυσικού φαινομένου’, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να μας μιλήσουν για τις ευθύνες του χαοτικού, αχαλίνωτου και καταστροφικού καπιταλισμού που αποτελούν τις αιτίες του αφύσικου πια σε ένταση, συχνότητα και μέγεθος ‘φαινομένου’, αλλά και για το ρόλο και την ευθύνη των οργανωμένων κοινωνιών να αντιμετωπίζουν αυτά τα φαινόμενα.

 

Όλοι γνωρίζουμε πως η διαδικασία ερημοποίησης του πλανήτη σχετίζεται κατά κύριο λόγο με την άναρχη και ληστρική δράση του κεφαλαίου για το, με κάθε θυσία, μέγιστο και άμεσο κέρδος. Όλοι γνωρίζουμε επίσης ότι το κεφάλαιο αποτελεί την πρωτογενή εξουσία με την οποία υπαγορεύει, δια των πολιτικών υπαλλήλων του, νόμους, συμπεριφορές και αντιλήψεις ώστε οι ‘ειδικοί’ και οι ‘αρμόδιοι’, για πολιτικούς θώκους, καθηγεσίες, ρουσφετάκια και τριάντα αργύρια να κάνουν στραβά μάτια μπροστά στις εγκληματικές παρανομίες του κεφαλαίου σε βάρος της ανθρωπότητας και της Φύσης. Φτάνει μια περιοδεία ανά την Ελλάδα, ακόμα και μια σύντομη επίσκεψη στα νησιά και ιδιαίτερα στην, υπό διαρκή πυρπόληση Εύβοια για να διαπιστώσει ότι σε μια διαδρομή 33 χιλιομέτρων, λ. χ. από τα Νέα Στύρα μέχρι την Κάρυστο, ότι όλοι οι ορεινοί όγκοι είναι κρανίου τόπος και όλες οι κορυφογραμμές είναι γεμάτες από, σύμφωνα με εμπειρίες, αλλά και με αναλύσεις κόστους οφέλους, αμφιβόλου οικονομικοκοινωνικής χρησιμότητας, θηριώδεις ανεμογεννήτριες που δεν καταστρέφουν μόνο την αισθητική του τοπίου, αλλά προϋποθέτουν και την καταστροφή της χλωρίδας και της πανίδας της περιοχής που αποτελούν πηγή ζωής των κατοίκων. Σε άλλα μέρη δεσπόζουν τα γερμανικής παραγωγής επίσης αντιοικονομικά για τους επενδυτές, κερδοφόρα για τους βιομήχανους και τους εμπόρους φωτοβολταϊκά συστήματα, για να διαπιστώσει, αυτό που οι περισσότεροι Ευβοιώτες βιώνουν ως καταστροφή του τόπου τους.

Καταστροφή που, δια του μελισσοκόμου της περιοχής, υποδείχνοντας την πραγματική αιτία της ολοκληρωτικής καταστροφής τους, την περιγράφουν γλαφυρά με τα παρακάτω απλά λόγια: «Καίνε τα δάση μας για να φυτέψουν κάποιοι γερμανικές ανεμογεννήτριες για να καταλήξουμε εμείς γκαρσόνια και τα παιδιά μας μετανάστες». Και ενώ όλοι γνωρίζουν ότι εκείνοι οι ‘επιχειρηματίες’ που ‘ως, ανθρωπογενής τάχα, και όχι ως κερδοσκοπική παρέμβαση’ καίνε τα δάση για να αποκομίσουν κάποιο κέρδος το καλοκαίρι, το χειμώνα που τα νερά της βροχής θα πνίξουν ανθρώπους, χωριά και κάμπους θα αποκομίσουν καινούργια κέρδη με κάποια άλλη ‘επιχειρηματική μορφή’ με την οικονομική στήριξη, βεβαίως, του καπιταλιστικού ταξικού κράτους τους. Το καπιταλιστικό σύστημα, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ενιαίο μεν και με πολλά πρόσωπα δε, που όμως ανήκει στους λίγους που κατέχουν τα μέσα παραγωγής υλικών και άυλων αγαθών για λίγες υπαρκτές ζωτικές και πολλές τεχνητές και άχρηστες ανάγκες που δια της εμπορευματοποίησης τους παίρνουν τη μορφή του άνισα κατανεμημένου και γι’ αυτό απάνθρωπου και καταστροφικού εξουσιαστικού πλούτου.

 

Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ

 

Η επίκληση των εξαιρετικά αντίξοων συνθηκών, του υψηλού θερμικού φορτίου και του ιδιαίτερου, απροσπέλαστου ανάγλυφου του εδάφους της χώρας και των ‘ριπών αέρος’ για τις πρωτόγνωρες καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων ημερών, είναι η μισή αλήθεια με την οποία επιχειρείται να αποσιωπηθεί η έλλειψη προληπτικής πολιτικής δασοπροστασίας, το κόστος της οποίας θα ήταν ένα μικρό μόνο κλάσμα των τεράστιων ζημιών που υπέστη η τοπική κοινωνία, η οικονομία, το φυσικό περιβάλλον και η χώρα συνολικά, ακόμα και σε εθνικό αμυντικό δυναμικό. Αυτή η έλλειψη στρατηγικής πρόληψης από φυσικές καταστροφές, που κατά κανόνα πλήττουν την εργαζόμενη κοινωνία, σχετίζεται άμεσα με την αντίληψη και τα συμφέροντα του κεφαλαίου που χρειάζεται ένα κράτος νυχτοφύλακα των δικών του συμφερόντων και όχι ένα κράτος αμερόληπτο εκφραστή και προστάτη του συνόλου της κοινωνίας και των όρων ύπαρξής της.

 

Είναι αυτά τα συμφέροντα που παραβιάζουν συνειδητά την πάγια αρχή σύμφωνα με την οποία ‘η πρόληψη είναι προτιμότερη της καταστολής’, γιατί αυτά τα συμφέροντα με την καταστολή μεγαλώνουν και όχι με την πρόληψη. Βέβαια καμιά πρόληψη δεν μπορεί να αποτρέψει καταστροφές στην περίπτωση ακραίων περιπτώσεων. Μπορεί όμως να περιορίσει τις ζημιές στο ελάχιστο και με έναν υπεύθυνο προγραμματισμό να σώσει ανθρώπινες ζωές, οικονομικές και κοινωνικές υποδομές και φυσικό πλούτο, που θα κρατήσει όρθιες τις επιμέρους κοινωνίας να θεραπεύσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν την πρόοδό τους, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουν οι ίδιοι σε κοράκια τοκογλύφους δανειστές και την χώρα μας στον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που λειτουργεί, όπως όλοι οι διεθνείς τάχα οργανισμοί, ως μακρύ χέρι της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής.

Ο κ. Ζερεφός και όλοι οι ανά την υφήλιο συνοδοιπόροι του της θεωρίας ‘της ανθρωπογενούς παρέμβασης’, που τάχα ευθύνεται για όλα τα κακά της μοίρας μας, που, ως απολογητές του κεφαλαίου, συμβάλλουν συνειδητά, γιατί και μορφωμένοι και ευφυείς άνθρωποι είναι, στην παραπλάνηση των κοινωνιών δεν παραβιάζουν μόνο τον όρκο τους ως επιστήμονες, αλλά και το ηθικό χρέος τους απέναντι στην κοινωνία και στην ανθρωπότητα να λειτουργούν ως σύμβουλοι και υπερασπιστές της, επιστρέφοντάς της όσα αυτές τους έμαθαν και τους πρόσφεραν για να γίνουν ότι έγιναν. Το επιχείρημά τους ‘περί ουδετερότητας της επιστήμης’ με το οποίο δικαιολογούν την υποταγή τους στην εκάστοτε εξουσία είναι ως ‘φύλλο συκής’ έωλο, γιατί η επιστήμη ως διαχρονικό κοινωνικό δημιούργημα είναι από την φύση της επαναστατική και εμφορείται από κοινωνική ηθική, την οποία οι μαυραγορίτες ‘ειδικοί’ την εμπορεύονται υποτάσσοντάς την στα συμφέροντα ενός ανήθικου mafia economic system που καταδυναστεύει τον άνθρωπο, την κοινωνία, την ανθρωπότητα και την κοινή μας μάνα, τη Βιόσφαιρα.

Όλοι οι φορείς αυτής της σχολής σκέψης, που εμπορεύονται την κοινωνικά αποκτημένη γνώση τους, γνωρίζουν πολύ καλά πως αποκλειστική αιτία της σημερινής οικονομικής και κοινωνικής παρακμής είναι το συγκεντρωτικό ολιγοπωλιακό ενεργειακό σύστημα με πυρήνα τα ορυκτά καύσιμα. Είναι τα σπάνια και άνισα διασπαρμένα στη Φύση ορυκτά καύσιμα που γέννησαν και συντηρούν ζωντανό το καπιταλιστικό σύστημα, είναι αυτά που ρυπαίνουν και καταστρέφουν όλα τα αναγκαία για την ζωή και την πρόοδο γεωφυσικά και ανθρώπινα/κοινωνικά οικοσυστήματα, στοιβάζοντας, ως φτηνή εξαρτημένη εργασία και ανέργους ως εφεδρικό βιομηχανικό στρατό, τεράστιους ανθρώπινους πληθυσμούς σε ελάχιστες μεγάλες πόλεις χωρίς στοιχειώδεις υποδομές και ανέσεις για τους πολλούς. Κι’ αυτό συμβαίνει την στιγμή που οι επιστήμες και οι τεχνολογίες, και παρά το φίμωμά τους, έχουν δημιουργήσει τους όρους για άφθονη, φθηνή, καθαρή, αποκεντρωμένη και ασφαλή ενέργεια που δεν καταργεί μόνο τα ορυκτά καύσιμα, αλλά και τον καπιταλισμό. Έχουν δηλαδή δημιουργήσει όλες τις αντικειμενικές προϋποθέσεις για έναν καλύτερο ανθρώπινο κόσμο, τον οποίο οι ‘ειδικοί’ σύμβουλοι και υπηρέτες των εξουσιών και της οικονομικής ολιγαρχίας σκόπιμα αποσιωπούν στηρίζοντας, με το αζημίωτο βέβαια, τα συμφέροντα του κεφαλαίου που με τους καταστροφικούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους επιδιώκουν να μην τον ξεπεράσει η ανθρωπότητα που εκατομμύρια χρόνια παλεύει για κοινωνική ισότητα, καθολική ευημερία, πραγματική δημοκρατία και οικουμενική ειρήνη.

Είδατε ή ακούσατε κανέναν, από αυτά τα ‘φυντάνια’ να καταδικάζει πειστικά τα ορυκτά καύσιμα για την τρύπα του όζοντος, για την υπερθέρμανση του πλανήτη, για το ρόλο των ορυκτών καυσίμων και την ασυδοσία του κεφαλαίου στην ανατροπή της κλιματικής ισορροπίας και την διαμόρφωση της κλιματικής κρίσης; Όχι φυσικά, κι’ αυτό γιατί ως κοινωνικοί αποστάτες δεν είναι διατεθειμένοι να καταβάλλουν το αντίστοιχο τίμημα τιμής.

Γνωρίζουν όμως πολύ καλά οι εξωνημένοι ειδικοί ‘επιστήμονες’ ότι όλα τα σχετικά με την υδρογονοενέργεια που εδώ και δεκαετίες κορυφαίοι συνάδερφοί τους στις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και στον κόσμο ολόκληρο διακηρύσσουν, ότι ‘η μεγάλη οικονομική επανάσταση που οδηγεί στην ανακατανομή της εξουσίας στη Γη θα έχει την μορφή της Οικονομίας του Υδρογόνου’[2]. Οι κοινωνίες όμως, είμαι βέβαιος, ελάχιστα γνωρίζουν ότι, η ενέργεια από υδρογόνο, το οποίο αποτελεί τα 2/3 του νερού[3] και το 80-90% του σύμπαντος, μπορεί να τις απελευθερώσει από τον μανιακό καπιταλισμό και να μετατρέψει τον πλανήτη μας σε παράδεισο και να εξαλείψει την φτώχεια, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους, υπό την προϋπόθεση ότι θα καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και η οικονομική δραστηριότητα θα τεθεί υπό τον άμεσο και αποκλειστικό έλεγχο των άμεσα αυτοδιεθυνόμενων κοινωνιών. Επειδή όμως όσοι πουλάνε την σιωπή τους γνωρίζουν επίσης ότι η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, στην γνώση και στην έρευνα διαμορφώνει μια οικονομία των ακραίων ενεργειακών και οικονομικοκοινωνικών ανισοτήτων, των καταπιεστικών εξουσιών[4], των συγκρούσεων, των καταστροφικών πολέμων, της κλιματικής ανισορροπίας, των φυσικών καταστροφών της ανεργίας, της φτώχειας, της αλλοτρίωσης και της εξαθλίωσης του 99% του παγκόσμιου πληθυσμού, για να διπλασιάζει κάθε τόσο τον πλούτο της μια ελίτ που δεν υπερβαίνει το 1%, είναι φανερό ότι γνωρίζουν και ‘ποιος φοβάται το υδρογόνο’[5]. Επειδή όμως επέλεξαν να θέσουν την επιστημονική τους γνώση στην υπηρεσία της ελίτ γι’ αυτό επιμένουν δογματικά στην ‘θεωρία περί της ανθρώπινης παρέμβασης’ για να κρύψουν τον συστημικό χαρακτήρα αυτού του εγκλήματος με πυρήνα την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής η οποία μέσω της εκμετάλλευσης της εξαρτημένης ανθρώπινης εργασίας και της ληστρικής αφαίμαξης των φυσικών πόρων μετατρέπεται σε κεφάλαιο και σε κοινωνική ανισότητα, σε αυταρχική εξουσία του παράνομου και ανήθικου πλούτου σε βάρος της κοινωνίας, της Ανθρωπότητας και της Φύσης.

Και ενώ οι κοινωνίες γίνονται όλο και εντονότερα κριτικές και σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό αντισυστημικές, τόσο εντονότερα γίνονται αντικείμενο εξαπάτησης, ενώ κάποιοι αρέσκονται ακόμα στο να αυταπατώνται ως οπαδοί των κομμάτων του κεφαλαίου και του αστικού κοινοβουλίου, έρχεται το κεφάλαιο, δια των λογής-λογής υπαλλήλων του να προτείνει μια τάχα παγκόσμια διακυβέρνηση υπό την ηγεμονίαν του, για να προλάβει ώστε η μαζική αμφισβήτηση της αστικής δημοκρατίας να μην εξελιχθεί, όπως δείχνουν τα πρώτα σκιρτήματά τους, σε μαζική αγωνιστική διεκδίκηση ενός καλύτερο κόσμου, του κόσμου της κοινωνικής ισότητας και της Άμεσης Δημοκρατίας[6] από το τοπικό μέχρι το οικουμενικό επίπεδο της ανθρωπότητας, την μόνη ρεαλιστική προοπτική να αποκατασταθούν προοδευτικά φυσικές, κοινωνικές και παγκόσμιες ισορροπίες.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι εμείς, ως επιμέρους άτομα και ως κοινωνικά σύνολα, είμαστε άμοιρα ευθυνών για όσα συντελούνται από το κεφάλαιο σε βάρος μας και σε βάρος της Φύσης, αλλά οι ευθύνες μας δεν περιορίζονται στο να είμαστε εθελοντές ‘οργανωμένων κύκλων’ που μας πιπιλίζουν το μυαλό, ότι ‘φταίει ο άνθρωπος’, γενικά και αόριστα για την καταστροφή του πλανήτη και την υποβάθμιση της ζωής μας και όχι το κεφάλαιο. Ο άνθρωπος το υποτιθέμενο δημιούργημα ενός υποτιθέμενου καλοκάγαθου και πάνσοφου ‘θεού’, αντίληψη που τελικά καταλήγει σε ένα φετίχ της εξουσίας, γιατί μόνο μια εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς αυτοθεοποιείται και ως ψεύτικη φέρεται πανούργα σέρνοντς πολλούς αφελείς τις Κυριακές στην εκκλησία και στη συνέχεια στον καθαρισμό των παραλιών, ‘για να σώσουμε τάχα τον πλανήτη’, αλλά και βάναυσα, όσο δεν φέρθηκαν ούτε και οι πρωτόγονοι ‘θεοί’ των πρωτόγονων ανθρώπων.

Αυτή η συνειδητή παραπλάνηση σκοπό έχει να μας πείσει ότι εκείνοι οι λίγοι ολιγάρχες του πλούτου και της εξουσίας που, δια των πολιτικών υπαλλήλων τους, νομοθετούν όπως τους συμφέρει και αποφασίζουν, με την βοήθεια των σκοταδιστικών μύθων, των εξουσιαστικών ιδεολογιών[7], την ταξική παιδεία, την τυφλή προπαγάνδα, το ψέμα και στην ανάγκη με την βία των μηχανισμών καταστολής, για εμάς, χωρίς εμάς και σε βάρος μας.

Το συμπέρασμα είναι ότι στην ουσία οι μεγάλες φυσικές καταστροφές, όπως οι πυρκαγιές, οι πλημύρες, οι σεισμοί, το θανατηφόρο κυκλοφοριακό χάος, οι επιδημίες κ.λπ., δεν είναι αποτέλεσμα ούτε ‘ανθρώπινης παρέμβασης’, ούτε ‘θεϊκή δοκιμασία’, αλλά άμεση ή έμμεση συστημική επιλογή του κεφαλαίου, που το βοηθάει να αντιμετωπίζει τις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις και τις κρίσεις του και να αναγεννιέται από τις κερδοφόρες στάχτες του πλανήτη, διαφορετικά, ως ιστορικά τυμπανιαίο πτώμα θα έπρεπε να έχει ήδη γίνει μια ιστορική παρένθεση για την ανθρωπότητα.

Το δεύτερο ζήτημα σχετίζεται με την παγκόσμια δοκιμασία των τοπικών, εθνικών και παγκόσμιων θεσμικών, οικονομικών, κοινωνικών, υγειονομικών και πολιτισμικών θεσμών, δομών και λειτουργιών που αφορούν την προστασία της ατομικής και δημόσιας υγείας από την πανδημία που προκάλεσε ο κορωνοϊός covid 2. Βέβαια η ανθρωπότητα διερωτάται:

· Αν αυτός ο ιός αποτελεί μια έστω και κατ’ αντανάκλαση, από την κεφαλαιοκρατική ρύπανση του περιβάλλοντος, αντίδραση της Φύσης, ή προϊόν των εργαστηρίων του χημικού και βιολογικού πολέμου, που οργανώνουν οι επίδοξοι ηγεμόνες του πλανήτη.

· Αν οι ταχύτατες μεταλλάξεις αυτού του ιού αποτελούν την προσπάθειά του να επιβιώσει, οπότε η δυναμική του θα απέβαινε φθίνουσα με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται στο βαθμό που η επιστήμη θα δημιουργούσε τα κατάλληλα εμβόλια και φάρμακα.

· Ή μήπως αποτελεί ένα στρατηγικό όπλο της ελίτ του 1% για να μειώσει τον ανθρώπινο πληθυσμό που τώρα πια δεν τον χρειάζεται, γιατί την υπεραξία δεν την παράγει πια τόσο η εξαρτημένη ζωντανή χειρωνακτική εργασία, όσο ο τζόγος των χρηματιστηρίων και η ιστορική μορφή εργασίας, οι ‘σκεπτόμενες μηχανές’, οι έξυπνες τεχνολογίες της ανεξέλεγκτης τεχνητής νοημοσύνης, που ξεκόπηκαν από τη ζωντανή εργασία, δηλαδή από την κοινωνία που τις δημιούργησε σε βαθμό που το κεφάλαιο να στρέψει τα δημιουργήματα αυτά εναντίον των δημιουργών τους, με σκοπό την διαιώνιση της κυριαρχίας του.

· Οι κοινωνίες διερωτώνται επίσης, αν σ’ αυτήν την περίπτωση ο ιός είναι προγραμματισμένος να μεταλλάσσεται συνεχώς και περιοδικά στην κλίμακα Α-Ω, (ήδη από την Α και την Δ μετάλλαξη βρισκόμαστε στην μετάλλαξη Λ), μέχρι να μην αντιμετωπίζεται από κοινά εμβόλια και φάρμακα, παρά μόνο με πανάκριβα εμβόλια που θα είναι προσιτά μόνο στους ολιγάρχες της εξουσιαστικής ελίτ. Ακούγεται, είναι αλήθεια, υπερβολικό μέχρι εξωφρενικό αλλά και όμως φαίνεται λογικό αν λάβει κανείς υπόψη του την φονική διαπλοκή μεταξύ μεγιστάνων του πλούτου, τραπεζών, φαρμακοβιομηχανιών, Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και μεγάλων ιδιωτικών νοσοκομείων. Γιατί πώς αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε την πολιτική, όλων σχεδόν των κυβερνήσεων, της υπονόμευσης των Εθνικών Συστημάτων Υγείας που αποσκοπεί στην ιδιωτικοποίηση του τομέα δημόσιας υγείας, που σημαίνει, όπως μας πληροφορεί ο Νόαμ Τσόμσκι, ότι, όπως ο καθένας, σε συνθήκες καπιταλισμού, μπορεί να αγοράσει τόση ελευθερία όση του επιτρέπει το πορτοφόλι του, έτσι και στο μέλλον, υπό συνθήκες κυριαρχίας των φαρμακοβιομηχανιών και ιδιωτικοποίησης του συστήματος υγείας ο καθένας θα μπορεί να αγοράζει τόση υγεία, δηλαδή τόση ζωή, όση θα του επιτρέπει το πορτοφόλι του. Αλλά το μοιραίο ερώτημα παραμένει: Πόσοι θα έχουν ή θα συνεχίσουν να έχουν πορτοφόλι σ’ αυτόν τον ζοφερό κόσμο;

Ο καπιταλισμός είτε ως σκοταδιστικός Trumpισμός, είτε ως ‘μετριοπαθής’ νεοαμερικανισμός, είτε ως νεογερμανικός μερκελισμός, είτε ως νεοοθωμανικός ερτνογανισμός, είτε ως εξαρτημένος κομπραδόρικος και στρεβλός περιφερειακός καπιταλισμός, είτε τελικά ως κρατικοκαπιταλιστικός νεοκινεζισμός και νεοτσαρισμός και πάντα ως νεοδεξιός εφιάλτης της ανθρωπότητας σε όλο τους το ‘μεγαλείο’. Ο καπιταλισμός με τα πολλά πρόσωπα είναι ένας και μοναδικός[8]. Να σταματήσουμε να τον δοξάζουμε ή να τον αφορίζουμε, αλλά να τον αναλύσουμε με κριτική σκέψη για να τον αφοπλίσουμε ηθικά, πολιτικά και επιχειρησιακά πριν μας καταστρέψει οριστικά ως άτομα, ως κοινωνίες, ως ανθρωπότητα και ως πολιτισμό, καθιστώντας αβίωτη την μοναδική κοινή μας πατρίδα, τον πιο όμορφο γαλάζιο πλανήτη του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Μπροστά σε αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα ο καθένας μας ξεχωριστά. αλλά και ως συλλογικότητες και ως κοινωνία/ανθρωπότητα δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε άκριτοι καταναλωτές ανακριβειών, fake news, και ‘ειδικών ανοησιών’ και να μένουμε απαθείς θεατές των εξελίξεων. Κι’ αυτό γιατί όπως φαίνεται, το Mein Kampf, ‘το τέλος της ιστορίας’, η ‘πολιτική ταυτότητας’ και το Δόγμα Τραμπ, δεν ήταν απλές φαντασιώσεις του ενός, ή του άλλου υπηρέτη της ηγεμονικής ναζιστικής και της νεοαμερικάνικης εξουσιαστικής ελίτ, αλλά ένα σχέδιο ‘επανεκκίνησης του καπιταλισμού’ με όρους αυτοκρατορικής εξουσίας και όχι με όρους μιας έστω αστικής κοινωνίας.

Το λογικό θα ήταν, λοιπόν, από αύριο το πρωί να είμαστε όλοι στους δρόμους, στις πλατείες και στα κέντρα εξουσίας και να αξιώνουμε από όσους ακόμα μας κυβερνούν, ή να θεσμοθετούμε ως κοινωνίες την άμεση κοινωνικοποίηση όλων των μέσων παραγωγής, με πρώτες και καλύτερες τις φαρμακοβιομηχανίες, για την σύνθεση όλων των πατεντών των εμβολίων κατά του κορωνοϊού σε μία, στην επιστημονικά πιο αξιόπιστη, η οποία θα διατεθεί για την δωρεάν παραγωγή ενός εμβολίου που θα αποκωδικοποιεί, θα ξεκλειδώνει και θα διαλύει τον ίδιο τον ιό, καθιστώντας εφικτό τον άμεσο εμβολιασμό του παγκόσμιου πληθυσμού για την επιβίωση της ανθρωπότητας. Έτσι η κοινωνία/ανθρωπότητα θα κερδίσει τον αναγκαίο χρόνο για να σκεφτεί και να αλλάξει συθέμελα την φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική και την δομή της οικονομίας και να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο της ως υποκείμενο της ιστορίας, τερματίζοντας οριστικά και αμετάκλητα τον ρόλο της ως αντικείμενο εκμετάλλευσής της από το μανιακό κεφάλαιο.

Όλες οι παραπάνω σκέψεις μας οδηγούν στο τελικό συμπέρασμα: Επειδή δεν υπάρχουν άλλα χρονικά περιθώρια για παλιές, ξαναζεσταμένες και καινούργιες σκοταδιστικές και εξουσιαστικές ιδεολογικές φιλελεύθερες, νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές, τριτοτεταρτοδιεθνιστικές, μηδενιστικές, περιούσιες και ηγεμονιστικές ψευδαισθήσεις, η ανθρωπότητα έχει μια μόνο επιλογή: Να θάψει ΤΩΡΑ τον ιστορικά νεκρό πια καπιταλισμό πριν την θάψει αυτός, καταργώντας άμεσα την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής[9] υπέρ της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με την μορφή της άμεσης Δημοκρατίας από το τοπικό μέχρι το οικουμενικό επίπεδο, βάζοντας τα θεμέλια για τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, για τον αταξικό ουμανιστικό πολιτισμό[10].

Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός[11] και είναι ήδη εδώ. Ας αφήσουμε το μυαλό μας να τον φανταστεί απελεύθερο και ολοκληρωμένο Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να τον δούμε. Ας απλώσουμε τα χέρια μας να τον αγκαλιάσουμε ως άτομα κοινωνίες και ανθρωπότητα, γιατί εμείς ως διαχρονικότητες τον δημιουργήσαμε για να είναι δικός μας και όλων των επόμενων γενεών και όχι των σφετεριστών. Για να συμβούν όμως όλα αυτά τα αυτονόητα θα πρέπει να αξιολογήσουμε σωστά την αλληλέγγυα αφύπνιση της ελληνικής, κι’ όχι μόνο, κοινωνίας τόσο στην αντιμετώπιση των καταστροφικών πυρκαγιών, όσο και στην αντιμετώπιση της πανδημίας και να αποβάλλουμε την μοιρολατρία που μας επέβαλλε η εξουσία του κεφαλαίου, ότι προτιμότερο και ευκολότερο είναι να καταστραφεί η ζωή, ο πολιτισμός και ο πλανήτης παρά ο καπιταλισμός. Οι ανθρώπινες κοινωνίες, όμως, όπως μας διδάσκει η αισιοδοξία της ιστορίας υπήρξαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν εκατομμύρια χρόνια πριν και μετά την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

---

[1] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Η μεγάλη απάτη της θεωρίας περί ‘ανθρώπινης παρέμβασης’ στο περιβάλλον και στο κλίμα, https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/7294349769167682859

[2] Βλέπε, Rifkin Jeremy, Οικονομία του Υδρογόνου, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[3] Λάμπος Κώστας, Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα’, http://epithesh.blogspot.com/2013/08/21.html,

[4] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Ενέργεια και εξουσία, https://classlessdemocracy.blogspot.com/2021/08/v-behaviorurldefaultvmlo.html

[5] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του Υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[6] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2012.

[7] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, ΑΘΗΝΑ 2015 και 2016.

[8] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2009.

[9] Λάμπος Κώστας, H Γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[10] Lampos Kostas D., Social in/Equality and classless Humanism, under publication

[11]Βλέπε σχετικά στον συλλογικό τόμο: Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, ΑΘΗΝΑ 2020.

_________________