Κυριακή 30 Μαρτίου 2025

 

Ο λόγος για το ιστορικό υποκείμενο 

(Ήρθε η ώρα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού) 

Γράφει ο Δρ. Κώστας Λάμπος

 claslessdemocracy@gmail.com, 

 «Το μόνο υποκείμενο στο οποίο ανήκει ο ρόλος του ηγέτη είναι το συλλογικό ‘Εγώ’, που διεκδικεί αποφασιστικά για τον εαυτό του το δικαίωμα να υποπίπτει σε σφάλματα και να μαθαίνει τη διαλεκτική της ιστορίας» Ρόζα Λούξεμπουργκ 

 «Η άποψη του παλιού υλισμού είναι η κοινωνία των πολιτών. Η άποψη του καινούργιου υλισμού είναι η ανθρώπινη κοινωνία, ή η κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα» Karl Marx

 Όλο και περισσότεροι αναζητούν λύσεις στα χρόνια και ζέοντα κοινωνικά προβλήματα που έχουν πια εξελιχθεί σε υπαρξιακά για την ίδια την ζωή και την ανθρωπότητα. Κάποιοι σταυροκοπιούνται κοιτάζοντας προς το άπειρο περιμένοντας ‘θεούς’ και άλλα εξουσιαστικά φετίχ να τους σώσουν, άλλοι περιμένουν, χωρίς οι ίδιοι να κάνουν κάτι, κάποιον νέο ‘ηγέτη’ να βάλει τάξη στην δική τους τη ζωή και άλλοι ψάχνουν να βρουν απαντήσεις μελετώντας την ιστορία και αναλύοντας τα θεμέλια, το οικοδόμημα και το εποικοδόμημα της ίδιας της κοινωνίας, προκειμένου να κατανοήσουν πώς λειτουργεί και συνεπώς πώς μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο η κοινωνία. Οι πονηροί εξουσιαστές και κάποια από τα ακαδημαϊκά τσιράκια τους αρνούνται την ίδια την ύπαρξη της κοινωνίας κατά συνέπεια και την ικανότητά της να αυτοκυβερνηθεί, όπως ακριβώς και οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες που περιμένουν την στρατολόγησή τους από το κυρίαρχο κεφάλαιο να διαχειριστούν πολιτικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου, σε βάρος της κοινωνίας. Η κοινωνία όμως είσαι εσύ…κι’ εμείς όλοι… 

 

Οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα συνολικά εξελίσσονται διαρκώς και αδιαλείπτως στην προσπάθειά τους να πραγματοποιήσουν κάποιους και για κάθε ιστορική εποχή εφικτούς στρατηγικούς στόχους, που θα τις οδηγούν προς έναν κάθε φορά καλύτερο κόσμο, κι ένα βήμα πιο κοντά προς την κοινωνική ισότητα. Για να συμβούν όλες αυτές οι αλλαγές χρειάστηκε κάθε φορά μια αντίστοιχη κοσμοαντίληψη ικανή να στηρίξει την στρατηγική μετάβασης από το ένα στάδιο της εξέλιξης στο άλλο, αλλά και μια τακτική για την μετάβαση την ίδια. Οι δυνάμεις που κινούν τις κοινωνίες από το Χθες στο Σήμερα και από αυτό στο Αύριο είναι οι δυνάμεις της εξέλιξης που λειτουργούν ως κοινωνική ηγεσία, αποτελούν δύναμη προόδου και αποκαλούνται κοινωνικό υποκείμενο της ιστορίας, με την έννοια βέβαια ότι αυτή η ηγεσία εργάζεται προς εξυπηρέτηση του γενικού κοινωνικού, και όχι αποκλειστικά του ατομικού/ιδιωτικού, συμφέροντος. Βέβαια, κατά την διάρκεια της ιστορίας της ανθρωπότητας το πρόβλημα της κοινωνικής ηγεσίας χάνεται κάθε τόσο κάτω από το βάρος ιδεολογιών περί ‘περιούσιου λαού’, ‘απαραίτητου έθνους’ ‘μεγάλης και προστάτιδας δύναμης’, ‘παγκόσμιου ηγεμόνα’ και ‘παγκόσμιου ηγέτη’ που με την δύναμη των όπλων, υποκαθιστούν και ακυρώνουν τις τοπικές και τις εθνικές κοινωνικές ηγεσίες με εισαγόμενους πραιτοριανούς και ‘χρήσιμους ηλίθιους’. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις που δεν ήταν και δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας το ρόλο του κοινωνικού υποκειμένου της ιστορίας αναλαμβάνει ο εκάστοτε εισβολέας αποικιοκράτης, ιμπεριαλιστής, η δράση του οποίου δεν λεηλατεί μόνο τον πλούτο των εξαρτημένων χωρών, αλλά και τις αποψιλώνει εξοντώνοντας ή εξαγοράζοντας ελεύθερα και ανυπότακτα άτομα και διαλύοντας βίαια τον κοινωνικό ιστό τους παραλύοντας έτσι προσωρινά κάθε διάθεση για κοινωνική/εθνική αυτοδιάθεση. 

Όμως ήταν, είναι και παραμένει γεγονός ότι, για εκατομμύρια χρόνια οι πρωτόγονες κοινωνίες κατάφεραν να επιτύχουν την επιβίωση και την εξέλιξη, από την αγριότητα μέχρι τον πολιτισμό του ανθρώπινου είδους κινούμενες συλλογικά, ενωτικά και αλληλέγγυα σε συνθήκες κοινοβιακής άμεσης δημοκρατίας και αυτοδιεύθυνσης υπό την σοφή και ανυστερόβουλη καθοδήγηση των γεροντότερων σε μια μορφή κυλιόμενης φυσικής, δηλαδή μη-εξουσιαστικής ηγεσίας που καθιστούσε τις κοινωνίες τις ίδιες υποκείμενο της ιστορίας τους. Από τις βίαιες, πρώτες-πρώτες στην ιστορία, de facto, περιφράξεις, και στην συνέχεια από την de jure επιβολή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στην γη, που για αιώνες αποτέλεσε το κύριο μέσο παραγωγής, τον ρόλο του υποκειμένου της ιστορίας αναλαμβάνουν οι τάξεις των ευγενών της αρχαιότητας που με την νομοθεσία του Σόλωνα από δουλοκτήτες έγιναν και γαιοκτήμονες και οργάνωσαν τις κοινωνίες τους πάνω στην βία και στην λεηλασία άλλων κοινωνιών με αποτέλεσμα την ίδια την αποσύνθεσή τους. 

Καταργώντας την αρχαία αυτοδιοικούμενη κοινωνία της ισοκατανομής χάριν του δουλοκτητικού συστήματος, που κράτησε αιχμάλωτη την ανθρωπότητα σε συνθήκες κλειστής οικονομίας, οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, για περίπου χίλια χρόνια, δημιούργησαν την κοινωνία των ανισοτήτων, των τεχνητών και περιττών αναγκών για τις οποίες ο πολίτης αναγκάζεται «να πωλεί το φρόνημα του και την ελευθερίαν του» . Τα επόμενα περίπου χίλια χρόνια ως υποκείμενο της ιστορίας αναδείχτηκε η τάξη των φεουδαρχών που με την αναγκαστική εργασία των δουλοπαροίκων οργάνωσε την συστηματική παραγωγή στη βάση των λατιφούντιων, (που τώρα πια πέρασαν στην ιδιοκτησία του ‘θεού’ με διαχειριστές τους, τούς κατά κόσμον ‘εκπροσώπους του’, όπως πάπες, βασιλιάδες, αυτοκράτορες και σουλτάνους), για την αγορά και την απόκτηση πλούτου σε συνθήκες ανοικτής εμπορευματικής οικονομίας, οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, με την μορφή του φεουδαρχικού συστήματος. Από την εμφάνιση της μανουφακτούρας και της μαζικής βιομηχανικής παραγωγής για το εμπόριο, τον ρόλο του υποκειμένου της ιστορίας ανάλαβαν οι τάξεις των ιδιοκτητών των μέσων μαζικής βιομηχανικής παραγωγής, οι οποίες και οργάνωσαν την ανατροπή του καθυστερημένου φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής και την αντικατάστασή του με τον κεφαλαιοκρατικό, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής στο όνομα της ‘ισότητας, της ελευθερίας και της αδελφοσύνης’. Όπως κάθε προηγούμενο ταξικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα έτσι και το καπιταλιστικό γεννήθηκε, αναπτύχθηκε, μετεξελίχθηκε, χωρίς ποτέ να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του και οδηγήθηκε μέσα από αυτήν την διαδικασία στην παρακμή του, η οποία οριοθετείται από την αδυναμία του να λύσει τα προβλήματα της ανθρωπότητας και να την οδηγήσει στο επόμενο σκαλί της προόδου, όπου οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα συνολικά θα οργανώσουν την ζωή τους στη βάση ενός άλλου οικονομικοκοινωνικού συστήματος που θα έχει στο κέντρο της φροντίδας του τον άνθρωπο και τις πραγματικές υλικές και πνευματικές ανάγκες της κοινωνίας του. 

Αυτή η αντικειμενική αδυναμία του καπιταλισμού παίρνει σταδιακά την μορφή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας η οποία εξελίσσεται σε απειλή για την βιόσφαιρα και κατά συνέπεια για τις επιμέρους κοινωνίες και για το σύνολο της ανθρωπότητας. Κάθε υποκείμενο της ιστορίας που, μέσω του θεσμού της ατομικής ιδιοκτησίας και του απόλυτου ελέγχου της πολιτικής εξουσίας, ξεκόβεται από την κοινωνία, δηλαδή από την οντολογία του Κοινωνικού Είναι, από τον ιστορικό χωροχρόνο και δημιουργεί την δική του, κατά Πριγκοζίν, διακλάδωση, αλλά με την έννοια πια της ταξικής δεοντολογίας και με την πρόθεση να εκτρέψει την συνολική κίνηση της ιστορίας προς κάποιο μερικό, ταξικό Είναι, που δρα ως ατελές και νόθο ιστορικό υποκείμενο. Γι’ αυτό και δρα, εναντίον της κοινωνίας, για το δικό του ατομικό, ομαδικό, ή ταξικό συμφέρον και εξελίσσεται σταδιακά σε δεσποτικό εξουσιαστή, ο οποίος συντρίβει με κάθε μορφής θεσμική, δομική, υλική, πνευματική και ψυχολογική βία την βούληση των ανθρώπων και των κοινωνιών μέχρι να παραιτηθούν από την χρήση της βούλησής τους και να αποδεχτούν την κυριαρχία της άρχουσας τάξης . Ιδιαίτερα η αστική τάξη ως υποκείμενο της ιστορίας πασχίζει να ξεκόψει τα άτομα από την κοινωνία, να πολτοποιήσει και να διαγράψει την κοινωνία ως μέγεθος που θα μπορούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία του κεφαλαίου. Συνεπώς το πέρασμα σε μια μετακαπιταλιστική εποχή καθίσταται επιτακτική, ζωτικής σημασίας, αναγκαιότητα. Η αστική τάξη από προοδευτική ηγέτιδα δύναμη απέναντι στη φεουδαρχία έγινε ανίκανη να ξεπεράσει τον εαυτό της και ταυτόχρονα επικίνδυνη και καταστροφική δύναμη για την ανθρωπότητα και συνεπώς αδυνατεί πιά να ανταποκριθεί στον ρόλο του ιστορικού υποκειμένου, οπότε λογικά βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα ιστορικό κενό. Επειδή όμως στην Φύση, αλλά και στην κοινωνία/ανθρωπότητα δεν νοούνται κενά, γιατί πάντα υπάρχουν δυνάμεις που τα καλύπτουν άμεσα, γι’ αυτό το πέρασμα από τον καπιταλισμό σε έναν μετακαπιταλιστικό κόσμο, προϋποθέτει την ύπαρξη του αντίστοιχου σύγχρονου υποκειμένου της ιστορίας, σε θεωρητικό επίπεδο αρχικά, ώστε να διαμορφωθεί μια αντίστοιχη συνείδηση και στρατηγική μετάβασης, πριν οι εξελίξεις οδηγηθούν στο κενό για την κάλυψη του οποίου καραδοκούν αντιδραστικές δυνάμεις και ένοπλες συμμορίες. 

Η απόπειρα να είναι ιστορικό υποκείμενο, στη διαδικασία κατάργησης του καπιταλισμού, η εργατική τάξη ως η κυρίως αντίπαλη κοινωνική τάξη στην άρχουσα αστική τάξη που εκφράζει το κεφάλαιο, αποδείχτηκε αναποτελεσματική για πολλούς λόγους και κυρίως επειδή η επιλογή έγινε για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους και παραγνώρισε βασικά οντολογικά και δεοντολογικά ζητήματα. Έγινε σκόπιμα επειδή εξυπηρετούσε τα εξουσιαστικά σχέδια της ‘επαναστατικής πρωτοπορίας’ και επειδή μέσω αυτής της επιλογής τελικά επιβίωσε το κεφάλαιο, με αποτέλεσμα την ακύρωση των στόχων της Αγγλικής, της Αμερικάνικης, της Γαλλικής, της Οκτωβριανής και της Κινέζικης επανάστασης. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ήταν η νεκρανάσταση του καπιταλισμού και η προσωρινή υποστολή της σημαίας του αγώνα των κοινωνιών και της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα. Πιο συγκεκριμένα η θεωρητικά αυθαίρετη επιλογή της ‘εργατικής τάξης’ ως ιστορικού υποκειμένου για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού, παραγνώρισε ότι αυτή οντολογικά αποτελεί, ως τάξη μισθωτής εργασίας, το λειτουργικό συμπλήρωμα του κεφαλαίου, πράγμα που σημαίνει ότι θα καταργηθεί με την κατάργηση του κεφαλαίου, γεγονός που συχνά την ανάγκασε να ταυτιστεί με αυτό ενάντια στις εργατικές τάξεις των αποικιών και των ιμπεριαλιστικά εξαρτημένων χωρών με αντάλλαγμα την οριακή συμμετοχή της στις λεηλασίες αυτών των χωρών. Αυτή η ταύτιση ενισχύθηκε σε μεγάλο βαθμό και από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία που, ως εργαλείο του κεφαλαίου για την χειραγώγηση των εργαζόμενων και παρά ως ταξικό όργανο, συνέβαλε στην ενσωμάτωση/αφομοίωση της εργατικής τάξης στο σύστημα του κεφαλαίου, αφομοίωση που την οδήγησε από τον αγώνα για την κατάργηση του κεφαλαίου υπέρ μιας αταξικής κοινωνίας, στη χαλαρή διεκδίκηση επιδομάτων και στην κοινωνική αναβάθμιση των ηγετικών στελεχών της με αντάλλαγμα την υποταγή της Εργασίας στο Κεφάλαιο. Αυτή η επιλογή ήταν, σκόπιμα ή από άγνοια, λαθεμένη και εξαιτίας του γεγονότος, ότι έσπρωχνε όλες τις άλλες εργαζόμενες τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα, που ήταν εξίσου εκμεταλλευόμενες και καταπιεζόμενες από το κεφάλαιο, όπως την μικρομεσαία αγροτική τάξη, τους βιοτέχνες, μικρομεσαίους εμπόρους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους, τους διανοούμενους και τους καλλιτέχνες στην αγκαλιά του κεφαλαίου, αφού κατά την αντίληψη της θεοποίησης της εργατικής τάξης, του φαινόμενου του ‘εργατισμού’, όλοι αυτοί ‘ήταν συνεργάτες του κεφαλαίου και εχθροί της εργατικής τάξης’ και ως τέτοιοι αντιμετωπίζονταν. Το γεγονός ότι η ‘εργατική τάξη’ ως υποκείμενο της ιστορίας, σε αυτήν την περίπτωση της παραδοσιακής αριστερής αντίληψης, δεν ταυτίζονταν με την εργαζόμενη κοινωνία, ως Όλον, καταδεικνύει το άτοπον και τον σεχταρισμό αυτής της θεωρίας. Αν μάλιστα προσθέσουμε και το γεγονός ότι σύμφωνα τόσο με την παραδοσιακή αστική αριστερή θεωρία, όσο και με την αντίστοιχη πράξη στα καθεστώτα του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’ η ‘εργατική τάξη’ τον ρόλο της ως ιστορικό υποκείμενο τον ασκούσε δι’ αντιπροσώπων, όπως τα λογής-λογής υποτιθέμενα ‘κόμματα της εργατικής τάξης’, τα κομματικά, εξουσιαστικά εξαρτημένα συνδικάτα και οι πολυποίκιλοι μηχανισμοί ελέγχου και υπονόμευσης, τότε θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η εργατική τάξη φερόταν τυπικά ως υποκείμενο της ιστορίας, ενώ στην ουσία συνέχισε να είναι αντικείμενό της, με υποκείμενο τον, κατά Μαρξ και Ένγκελς, ‘συλλογικό καπιταλιστή’ με την μορφή του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. 

Μετά από αυτές τις σκέψεις μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε ότι η, ‘διά της αντιπροσώπευσης’, υφαρπαγή, εκ μέρους της αστικής τάξης και του κεφαλαίου, του ρόλου του ιστορικού υποκειμένου από την εργαζόμενη κοινωνία, στο όνομα μέρους της, δηλαδή της ‘εργατικής τάξης’ αποσκοπούσε στο να αποστερήσει την εργαζόμενη κοινωνία από το δικαίωμα της αυτοδιεύθυνσης, που της έδωσε η νέα κοινωνική οντολογία. Είναι αυτή η νέα κοινωνική οντολογία που στην εποχή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής αναδεικνύει την ίδια την εργαζόμενη κοινωνία σε αποκλειστική κινητήρια δύναμη της ιστορίας, αφού χωρίς την δική της συμμετοχή σε συνθήκες καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρξει πλούτος, αστική τάξη, αστική εξουσία και καπιταλιστική ιστορία. Αντίθετα μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία θα επανάφερε την ιστορία, από την καπιταλιστική διακλάδωση, στην ιστορία της κοινωνίας ως Όλον. Το χειρότερο, με την έννοια του ανηθικότερου, όλων των κριτηρίων αυτής της επιλογής φαίνεται να ήταν η εξουσιαστική μανία των λεγόμενων ‘επαναστατικών πρωτοποριών’, που κατά κανόνα προέρχονταν από γόνους της αστικής τάξης, που εξυπηρετούσαν την στρατηγική τους για την κατάληψη της εξουσίας με τον σφετερισμό του αγώνα της εργατικής τάξης υπό την δική τους ηγεσία. Ζήτημα για το οποίο έφτασαν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι η συνείδηση της εργατικής τάξης δεν προσδιορίζεται από το Είναι της, αλλά έρχεται απ’ έξω, από φωτισμένους αστούς που στρατεύονται τάχα υπέρ της υπόθεσης της εργατικής τάξης.

 Όπως πάντα, η εκάστοτε άρχουσα τάξη, έτσι και η αστική τάξη αρέσκεται μεταμφιεζόμενη να στήνει παγίδες στην εργαζόμενη κοινωνία και να την εξαπατά, πράγμα που επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια με τον παραγκωνισμό της εργατικής τάξης και τον εκφυλισμό της ‘δικτατορίας του προλεταριάτου’ σε δικτατορία μιας εξουσιαστικής νομενκλατούρας, υπό την οργανωτική μορφή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης ή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λαϊκής Κίνας. «Κάθε συνείδηση που δεν ξεπερνάει το κίνημα από το οποίο προέρχεται για να το συγκρίνει με άλλες παρόμοιες φάσεις της ανθρώπινης ιστορίας καταλήγει στον δογματισμό και στον ισχυρισμό ότι αυτό το κίνημα θα μας οδηγήσει στο ιδανικό τέρμα» , πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται από την κοινωνική πραγματικότητα, γιατί «η ιστορία της κοινωνικής εξέλιξης, είναι η διαδοχική αντικατάσταση ενός τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από έναν νέο και ανώτερο τρόπο ικανοποίησης των αναγκών […] Έτσι και η ανάπτυξη του καπιταλιστικού συστήματος γέννησε την ανάγκη της κατάργησής του, όπως ακριβώς συμβαίνει με την ανάπτυξη κάθε οργανισμού που γεννιέται, ακμάζει, παρακμάζει και πεθαίνει» . Όλα αυτά τα γεγονότα νεκρανάστησαν τον καπιταλισμό, μεταμόρφωσαν την εργαζόμενη κοινωνία σε δεξαμενή εργατών, καταναλωτών και στρατιωτών στην υπηρεσία του κεφαλαίου, πολτοποίησαν κυριολεκτικά τις επιμέρους κοινωνίες μετατρέποντάς τες σε νεοφεουδαρχικά μορφώματα, που από την μια κυριαρχεί μια ελίτ του πλούτου που αριθμεί το 1% και από την άλλη το 99% του πληθυσμού τους παράγει πλούτο για το κεφάλαιο και φτώχεια για τον εαυτό του. Τελικά αυτή η επιλογή φρέναρε προσωρινά, με όρους ιστορικού χρόνου, τον αγώνα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για κοινωνική ισότητα σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Για όλους αυτούς τους λόγους η σύγχρονη επαναστατική δεοντολογία επιβάλλει να αναθεωρηθεί αυτή η αντιδραστική αντίληψη που θέλει ως ιστορικό υποκείμενο, για την μετάβαση από την καπιταλιστική κοινωνία της κοινωνικής ανισότητας σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία της ισότητας, μια τάξη ή μια ταξική, εξουσιαστική, ‘επαναστατική’, κομματική πρωτοπορία και να προσανατολιστούμε στην αναζήτηση του υποκειμένου της ιστορίας, όχι με όρους ταξικούς, ιδεολογίας, εξουσίας και ηγεμονίας, αλλά με όρους ιστορίας, κοινωνίας και αντικειμενικής πραγματικότητας. Όλα αυτά σημαίνουν, ότι το ιστορικό υποκείμενο, για να είναι αυθεντικά ιστορικό, δεν μπορεί να είναι προϊόν ιδεολογίας, αλλά της ίδιας της ιστορίας, δηλαδή του αέναου χωροχρονικού Γίγνεσθαι. 

Βρισκόμαστε ήδη βαθιά μέσα στον 21ο αιώνα και η σημερινή αντικειμενική πραγματικότητα, όπως έχει διαμορφωθεί από τα επιτεύγματα των επιστημών και της τεχνολογίας, από τις αντιφάσεις, τις αδυναμίες, τις αστοχίες και τα εγκλήματα του καπιταλισμού, αλλά και από τις καινούργιες εμπειρίες των κοινωνικών αγώνων, φαίνεται πολύ διαφορετική από εκείνη του 19ου και του 20ου αιώνα, στα πλαίσια της οποίας έγινε, από τα πάνω, από ‘θεωρητικούς’ η συγκεκριμένη επιλογή ιστορικού υποκειμένου. Σήμερα βρισκόμαστε στον αστερισμό της ανάδειξης της εργαζόμενης κοινωνίας της ίδιας σε υποκείμενο της ιστορίας, γεγονός που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που συναντάει. Κάποιοι αντιμετωπίζουν αυτό το κενό ως αδιέξοδο, (ή μήπως ως ευκαιρία;), για αξιώματα και ατομικά οφέλη και προτείνουν ως σύγχρονο υποκείμενο της ιστορίας υποκατάστατα του κεφαλαίου, όπως ‘τις ένοπλες δυνάμεις’, ή ‘τις επιχειρήσεις’ ή ακόμα και αλλοπαρμένους ‘πολιτικούς φιλόσοφους’, παραγνωρίζοντας την ίδια την κοινωνία και την σύγχρονη πραγματικότητα. Κάποιοι άλλοι με ‘πειραγμένο’ φαντασιακό προτείνουν να αφεθούμε στις αποφάσεις του ‘θεού’, του Αλλάχ, του Γιαχβέ κ. λπ., έστω των προφητών τους, όπως του μηδέποτε υπάρξαντος ‘Ιησού Χριστού’, του Μωάμεθ και του Μεσσία, κι επειδή πρόκειται για ιδεολογικές φαντασιώσεις και συνεπώς ανύπαρκτα υποκείμενα, προφανώς εννοούν τους ‘επίγειους εκπροσώπους τους’, δηλαδή στους ψεύτες, υποκριτές και αγύρτες των διάφορων θρησκευτικών ιερατείων και των Εκκλησιών τους. 

Οι συγγραφείς της ‘Αυτοκρατορίας’ Michael Hardt και Antonio Negri μετακινήθηκαν, στην αναζήτησή τους, προς την πλευρά της κοινωνίας, αλλά μιας κοινωνίας χωρίς χαρακτηριστικά, δηλαδή μιας φανταστικής, μη-πραγματικής κοινωνίας την οποία αντιμετωπίζουν ως ποσότητα, ως ‘πλήθος’. Για να κατανοήσουμε το τι ακριβώς εννοούν μας εισάγουν στο λεγόμενο πρόγραμμα του συστήματος του Γερμανικού Ιδεαλισμού: «Οι μεγάλες μάζες έχουν ανάγκη από μια υλική θρησκεία των αισθήσεων [eine sinnliche Religion]. Όχι μόνο οι μεγάλες μάζες, αλλά και ο φιλόσοφος την έχει ανάγκη. Μονοθεϊσμός της λογικής και της καρδιάς, πολυθεϊσμός της φαντασίας και της τέχνης, αυτό είναι που μας χρειάζεται.[…] Πρέπει να αποκτήσουμε μια νέα μυθολογία, αυτή η μυθολογία όμως θα πρέπει να υπηρετεί ιδέες. Θα πρέπει να είναι μια μυθολογία της λογικής» . Μέσα σ’ αυτό το θεωρητικό αλαλούμ την σύγχρονη πραγματικότητα δεν την αντιλαμβάνονται ως καπιταλισμό και καπιταλιστική βαρβαρότητα, αλλά ως ‘αυτοκρατορία’, «ως εξουσία που δεν μπορεί πλέον να άρει την διαπάλη των κοινωνικών δυνάμεων μετερχόμενη διαμεσολαβητικά σχήματα τα οποία μεταθέτουν τους όρους αυτής της διαπάλης. Οι μορφές της κοινωνικής διαπάλης που συγκροτούν το πολιτικό, αντιπαρατίθενται άμεσα, χωρίς κανενός είδους διαμεσολάβηση. Αυτή είναι και η ουσιαστική καινοτομία του αυτοκρατορικού καθεστώτος. Η Αυτοκρατορία δημιουργεί μεγαλύτερες δυνατότητες για επανάσταση απ’ ότι τα εξουσιαστικά καθεστώτα της νεωτερικότητας, γιατί παράλληλα προς τον μηχανισμό που επιβάλλει το πρόσταγμά της, μας παρέχει μια εναλλακτική: το σύνολο όλων εκείνων που έχουν γίνει αντικείμενα εκμετάλλευσης και καθυπόταξης, ένα πλήθος που αντιπαρατίθεται στην Αυτοκρατορία άμεσα, χωρίς καμιά μεταξύ τους διαμεσολάβηση. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, όπως λέει και ο Άγιος Αυγουστίνος, το καθήκον μας είναι να διερευνήσουμε, όσο καλύτερα μας το επιτρέπουν οι δυνάμεις μας, ‘την άνοδο, την ανάπτυξη και τα προδιαγεγραμμένα τέλη των δύο πολιτειών […] τα οποία βρίσκουμε […] συνυφασμένα […] και συγκεκριμένα’» . Αυτό το θεωρητικό κομφούζιο που μπερδεύει ή ταυτίζει, προφανώς εσκεμμένα, την Αυτοκρατορία, στην ουσία τον καπιταλισμό, με το ‘Κράτος του Θεού’ του Αυγουστίνου, «τις δυό Πολιτείες», το ονομάζουν «νέα πολιτική υποκειμενικότητα, ενός στασιαστικού πλήθους εναντιούμενου στην αυτοκρατορική εξουσία. […] Του πλήθους που εργάζεται, παράγει και αναπαράγει αυτόνομα ολόκληρο το σύμπαν της ζωής. Αυτή η αυτόνομη παραγωγή και αναπαραγωγή συνεπάγεται την οικοδόμηση μιας νέας οντολογικής πραγματικότητας. Εργαζόμενο το πλήθος, κατ’ ουσίαν παράγει εαυτό ως μοναδικότητα. Είναι μια μοναδικότητα η οποία ιδρύει έναν νέο τόπο μέσα στον μη-τόπο της Αυτοκρατορίας» . Οι συγγραφείς της Αυτοκρατορίας που, όπως γίνεται φανερό μέσα από τα ίδια τα λόγια τους, δεν αντιμετωπίζουν την κοινωνία ως ποιοτικό μέγεθος με κοινωνική και ιστορική διάσταση και συνείδηση, με όραμα και στρατηγική για μια κοινωνία της ισότητας, αλλά ως άμορφο πλήθος, ως τυφλή δύναμη του όγκου, του μεγέθους, του ποσοτικού εκτοπίσματος, μέγεθος, όμως, που δεν μετράει απέναντι στην οργανωμένη βία του συστήματος, της ‘αυτοκρατορίας’. Ένα πλήθος που αγνοεί τον καταστροφικό ρόλο της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, δεν έχει καμιά προοπτική επιτυχίας. Το γεγονός ότι οι συγγραφείς της ‘αυτοκρατορίας’ χαρακτηρίζουν την ατομική ιδιοκτησία ως «μια σαπρή και τυραννική παρωχημένη κατάσταση» , δεν αλλάζει τα πράγματα, αφού πουθενά δεν κάνουν λόγο για την κατάργησή της μέσω της κοινωνικοποίησής της. Τελικά πέφτουν στην παγίδα της θεωρίας του Αυγουστίνου περί ποιμνίου του ‘θεού’ και του κεφαλαίου, του σύγχρονου Ιανού, και επιλέγουν, τον ‘μαχόμενο’ ως οδηγό/τσομπάνη του πλήθους κατά τα πρότυπα του παλιού αγνού κομμουνιστή ινστρουχτορα. Στο τέλος όμως δεν αντέχουν ούτε αυτό το σχήμα, εγκαταλείπουν την ιδέα της ‘πολιτικής υποκειμενικότητας του πλήθους’ και μας παρουσιάζουν ως πρότυπο του ‘μαχόμενου’, τον ‘επαναστάτη Άγιο Φραγκίσκο’ και την «ανεπίσχετη ελαφροσύνη και χαρά του να είναι κανείς κομμουνιστής» . Θολούρα στη σκέψη, συμβιβασμός και θεωρητική σύγχυση, ως μυστικό της εκδοτικής επιτυχίας ?! Είναι γεγονός ότι στην σημερινή πραγματικότητα δεν στέκονται απέναντι στο μονολιθικό, μονοπωλιακό και παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, αυστηρά συγκροτημένες παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις, ξεκομμένες η μια από την άλλη, με, αντικειμενικά ή τεχνητά, ξεχωριστά και αντικρουόμενα ταξικά συμφέροντα, αλλά ούτε και ένα άμορφο πλήθος χωρίς μια σύγχρονη κοσμοαντίληψη και στρατηγική.

Σήμερα απέναντι στο κεφάλαιο στέκονται κοινωνικές κατηγορίες που συσχετίζονται κάθετα και οριζόντια μεταξύ τους, με κοινές εμπειρίες, κοινές αντιλήψεις και κοινά συμφέροντα, δηλαδή οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, που όλο και συχνότερα όλο και περισσότερο, στον 21ο αιώνα, αποστασιοποιούνται από τους σκοταδιστικούς μύθους και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, από τα θρησκευτικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία και όλο και περισσότερο συμπεριφέρονται ως μια ενιαία πια οικονομική, κοινωνική, επιστημονική και πολιτισμική δομή, σ’ αυτό που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε Κοινοδομή, Κοινότητα, ως μια οντότητα που διαπερνά και συνενώνει σε ενιαίο Όλον, στο Κοινό των Ανθρώπων, όλα τα, άμεσα ή έμμεσα, από το κεφάλαιο εξαρτημένα, καταπιεζόμενα και άγρια εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα. Κι αυτό επειδή η διάχυση της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης και του πολιτισμού έχει σε ατομικό υποστασιακό επίπεδο συσσωματώσει τον ανειδίκευτο, μονοδιάστατο και παραδοσιακό εργάτη, τον σχετικά κοινωνικά διευρυμένο επιστήμονα και τον καθημερινό πολιτιστικό δημιουργό σε ένα νέο όν, στον σύγχρονο πολυτάλαντο άνθρωπο. Ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει να είναι ένας πολυδιάστατος και ολοκληρωμένος άνθρωπος, ένας εν δυνάμει multidimensional homo humanisticus universalis, που μπορεί να οραματίζεται μια κοινωνία πέρα από αυτήν των ιδεολογιών του 19ου και του 20ου αιώνα. Άλλωστε ο ύστερος καπιταλισμός διέλυσε τις παραδοσιακές τάξεις, τόσο την αστική και την εργατική, όσο και την αγροτική και την μικροαστική, αφού πολτοποίησε και ισοπέδωσε ολόκληρη την κοινωνία με κατάληξη την ελίτ του 1% και την λεηλατημένη εργαζόμενη κοινωνία του 99% του πληθυσμού των επιμέρους κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά. Αυτή η νέα ενιαία δομή, ως δομή ενός, με ιστορικοκοινωνικούς όρους, οριζόμενου συνόλου ολοκληρωμένων και πολυδιάστατων πολιτών με κοινή συνείδηση, κοινό όραμα και διαχρονικά κοινή στρατηγική για κοινωνική ισότητα και αταξικό οικουμενικό ουμανισμό, ως δομή μιας συγκεκριμένης ενιαίας εργαζόμενης κοινωνίας και ως δομή των κοινών συμφερόντων και των κοινών αγαθών, νοείται ως ουμανιστική κοινοδομή που ρέει αθόρυβα, αργά, σταθερά και αποφασιστικά σαν μια οικουμενική κοσμοδομή, σαν ένα ανθρώπινο ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω. Με αυτούς τους όρους διαμορφώνεται το σύγχρονο υποκείμενο της ιστορίας όχι ως διαχειριστής κάποιας ιδεολογίας που συνδέεται με ξεχωριστά συμφέροντα και με εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς, αλλά ως αυτούσιος και αυτοπρόσωπος εκφραστής της κοινωνίας ως ενιαίο Όλον, ως το Κοινό των Ανθρώπων. 

Ως κοινωνική κατηγορία στη θεωρία της κοινωνικής ταξικής συγκρότησης και διαστρωμάτωσης η ουμανιστική κοινοδομή έρχεται να καλύψει κοσμοθεωρητικά, πολιτικά και οργανωτικά ολόκληρη την εργαζόμενη κοινωνία και να αντικαταστήσει ιστορικά ξεπερασμένες και μάλιστα τεχνητές και γι’ αυτό συχνά ανταγωνιστικές μεταξύ τους κοινωνικές κατηγορίες, όπως οριζόντιες κοινωνικές τάξεις, (αστική, εργατική, αγροτική, μικροαστική), και κοινωνικά στρώματα καθώς επίσης και γραφειοκρατικά μορφώματα και συντεχνίες, κι αυτό επειδή όλες αυτές οι κοινωνικές κατηγορίες βιώνουν την σταδιακή εγκατάλειψή τους από το κεφάλαιο. Ταυτόχρονα, τα μέλη της ουμανιστικής κοινοδομής, ως δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ως το Κοινό των Ανθρώπων, κατανοούν ότι αυτό που όλοι μαζί συνεργαζόμενοι κάνουν, για λογαριασμό του κεφαλαίου, μπορούν τώρα πια με την σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία να το κάνουν καλύτερα και δικαιότερα για τον εαυτό τους, για μια καλύτερη για όλους ζωή και για ένα καλύτερο με περισσότερη, ασφάλεια, ευημερία, δημοκρατία και ειρήνη μέλλον των κοινωνιών τους και της ανθρωπότητας συνολικά, υπό τον όρο βέβαια πως η κοινωνία έχει απελευθερώσει τις επιστήμες και την τεχνολογίας από την ομηρία τους στο κεφάλαιο. Ως ιστορικοκοινωνικές συνιστώσες μάλιστα, αποδείχνουν και σε αυτήν την τρέχουσα παρακμιακή παγκόσμια οικονομική κρίση ότι παραμένουν αμετακίνητες στην διαχρονική στρατηγική τους για κοινωνική ισότητα μέσω της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της ενότητας. Αυτή, όμως, η πραγματικότητα δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίσει από το γεγονός ότι η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής δίνει ακόμα στο κεφάλαιο την δυνατότητα να ενσωματώνει την ύπαρξη, παραγωγή και αναπαραγωγή των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στα δικά του σχέδια, μέσω της παραγωγικής διαδικασίας, η οποία εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα και δια του υπαρξιακού ελέγχου τους μπορεί ακόμα να επιβάλλει την ιδεολογική ηγεμονία του πάνω στις συνειδήσεις τους. 

Με αυτά τα δεδομένα ξαναβγαίνει στην επιφάνεια η διαχρονική αντίληψη ότι ο φαύλος κύκλος της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας δεν θα κλείσει με ‘αριστερούς’ αφορισμούς, ‘αριστερές κυβερνήσεις του κεφαλαίου’ και νεοκλασικά γιατροσόφια, αλλά με το σπάσιμο του γενεσιουργού αιτίου της ανισότητας και αυτό δεν είναι άλλο από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, όσο κι’ αν αυτό έχει γίνει ταμπού για το οποίο τα παπαγαλάκια της εξουσίας του κεφαλαίου αποφεύγουν συνειδητά να μιλάνε. Και επειδή κάποιοι έχουν ταυτίσει τον εαυτό τους με τον εξουσιαστή ιδιοκτήτη θα πρέπει να διακρίνουμε τον ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής πλούτου με την συνδρομή ξένης/μισθωτής εργασίας, από την πλασματική ιδιοκτησία ενός χωραφιού ή ενός σπιτιού που διασφαλίζει αφενός την ίδια την επιβίωση και ύπαρξή τους σε συνθήκες απόλυτης καπιταλιστικής εγκατάλειψης και αφετέρου την μόνιμη υποταγή τους στο καθεστώς του ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής πλούτου σε βάρος της κοινωνίας. 

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η, από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, κατάκτηση αυτής της νέας σύγχρονης Γνώσης και η μετατροπή της σε Επίγνωση και σε ενιαία ιστορική Συνείδηση θα τους δώσει την υπόσταση του Κοινού των Ανθρώπων και θα τις καταστήσει το νέο, σύγχρονο, επαναστατικό ιστορικό υποκείμενο που θα οδηγήσει τις επιμέρους κοινωνίες και την ανθρωπότητα συνολικά πέρα κι έξω από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, σε έναν καλύτερο κόσμο, στον κόσμο της κοινωνικής ισότητας. Είναι, λοιπόν, ο καθένας μας, με την έννοια των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, που ως κοινωνία συνολικά και ως το σύγχρονο ιστορικό υποκείμενο, που θέλει, που κινεί και δεν το κινούν, που δεν έχει πια μέσα του καμιά αδράνεια, που καμιά αντίσταση δεν μπορεί να το σταματήσει, που αποτελούμε το οικουμενικό αίτημα ενός καλύτερου κόσμου, του κόσμου της κοινωνικής ισότητας που αποτελεί το διακύβευμα του τρέχοντος 21ου αιώνα. Γι’ αυτό είναι επιτακτική η ανάγκη να ξανατεθεί σε συζήτηση το οικουμενικό αίτημα για την άρση της κοινωνικής ανισότητας και το πέρασμα σε έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες γενικής και επικίνδυνης παρακμής του καπιταλισμού, που γίνεται μέρα τη μέρα ανυπολόγιστα επικίνδυνος και καταστροφικός με τα όπλα που κατασκευάζει για υποτιθέμενους εχθρούς, ενώ αποδείχτηκε εντελώς ανίκανος να αντιμετωπίσει την φτώχεια, την καταστροφή του περιβάλλοντος και την επεκτατική μανία του αμερικανισμού και των λοιπών επίδοξων παγκόσμιων ηγεμόνων. Η τελευταία παγκόσμια εμπειρία αποκάλυψε: 

• Ότι το σύστημα της συγκρουσιακής και κοινωνικά διασπαστικής ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής με παράγωγο την ατομική ή κρατική επιχειρηματικότητα, τον κοινωνικά στείρο ταξικό οικονομισμό, δημιουργούν, ηθελημένα ή αθέλητα, αντί να αποτρέπουν καταστροφικές πολιτικές, υγειονομικές, πολιτιστικές, οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις, παρασέρνοντας μαζί τους ολόκληρη την κοινωνία, η οποία οραματίζεται έναν κόσμο ενωτικής κοινοκτημοσύνης, κοινωνικά αυτοδιαχειριζόμενης οικονομικής δραστηριότητας και ισοκατανομής του κοινωνικά παραγόμενου υλικού και πνευματικού πλούτου. 

• Ότι, φτάνει οι εργαζόμενες κοινωνίες να συνειδητοποιήσουν πως μια σχετικά σύντομη, προγραμματισμένη αλλά καθολική απουσία τους από τις διαδικασίες αναπαραγωγής του κεφαλαίου αρκεί για την παράλυση όλων των μηχανισμών καταπίεσης και την απαλλαγή τους από τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό και μάλιστα χωρίς ανθρώπινες απώλειες και ανεξέλεγκτες οικονομικές κρίσεις και καταστροφές που υποβαθμίζουν το επίπεδο ζωής σε παγκόσμια κλίμακα. 

• Ότι οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού μπόρεσαν να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε από έκτακτες κρίσεις και κατάφεραν να αντιμετωπίσουν πανδημίες, με πρωτοπόρους τους επιστήμονες όλου του φάσματος υγείας και των συναφών επαγγελμάτων που στελεχώνουν και λειτουργούν τα, εξαιτίας της εμπορευματοποίησης της υγείας, εγκαταλειμμένα και καχεκτικά Εθνικά Συστήματα Υγείας και να σώσουν εκατομμύρια συνανθρώπους μας. 

• Ότι οι κοινωνίες κατάφεραν να αποδείξουν το αντίθετο από αυτό που πολλοί ισχυρίζονται και οι ίδιες σε κάποιο βαθμό πίστευαν, ότι όχι μόνο δεν είναι ανύπαρκτες και αδύναμες, αλλά αντίθετα και υπαρκτές και ικανές είναι να λύνουν όλα τα προβλήματά τους και να αυτοκυβερνηθούν με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας εξοικονομώντας χρόνο, δυνάμεις και πόρους, πράγμα που καθιστά εφικτό έναν καλύτερο κόσμο. 

Ο δημόσιος διάλογος και ο αγώνας για την θεμελίωση ενός πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας συνεχίζεται ενισχυμένος από την τρέχουσα βαθιά και καθολική κρίση του καπιταλισμού, όμως όχι πια στα σαλόνια του κεφαλαίου, της εξουσίας και της παρδαλής συστημικής ιντελιγκέντσιας, αλλά στα αλώνια, στις αλάνες, στις πλατείες, στους τόπους εργασίας και σε κάθε ιδιωτικό και δημόσιο χώρο. Σήμερα μπορεί να ξαναζωντανέψει κάτι αντίστοιχο με την Εκκλησία του Δήμου της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας, αλλά σε σύγχρονες μορφές και με σύγχρονα χαρακτηριστικά, με την βοήθεια της σύγχρονης επικοινωνιακής τεχνολογίας. Η λογική των λαών, οι αλήθειες των αιώνων, η εμπειρία των αγώνων και τα ανθεκτικά πνευματικά και επιστημονικοτεχνικά υλικά του 21ου αιώνα, εγγυώνται την εφικτότητα της αταξικής δημοκρατίας και της παγκόσμιας ειρήνης. Βρισκόμαστε σ’ εκείνο το σημείο της ιστορίας που το παρακμασμένο παλιό αρνείται να φύγει και το καινούργιο εμποδίζεται να γεννηθεί, δηλαδή οι παλιές παραγωγικές σχέσεις εμποδίζουν τις σύγχρονες παραγωγικές δυνάμεις να οδηγήσουν την ανθρωπότητα στο επόμενο στάδιο της προόδου. 

Για να λυθεί αυτή η αντίθεση πρέπει να πάψουμε να μιλάμε γενικά και αόριστα για παραγωγικές σχέσεις και παραγωγικές δυνάμεις γεγονός που προκαλεί σύγχυση αναφορικά με το Είναι και το Δέον. Είναι ανάγκη η όποια οικονομικοκοινωνική ανάλυση, για να είναι αντικειμενική και κατανοητή να ξεκινάει από τη σχέση της κοινωνίας, ως το υπέρτατο υποκείμενο της ιστορίας, με τα μέσα παραγωγής, γιατί από αυτήν την σχέση προσδιορίζεται η αρχιτεκτονική της όποιας οικονομίας κατά συνέπεια και της όποιας κοινωνίας, η οποία καταλήγει στον αντίστοιχο τρόπο παραγωγής και κατανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Είναι ακριβώς αυτή η σχέση της κοινωνίας με τα μέσα παραγωγής που ως ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής γεννάει οικονομικοκοινωνικές ανισότητες, ενώ ως ενιαία και αδιαίρετη περιουσία μιας ενιαίας και αμεσοδημοκρατικά συγκροτημένης κοινωνίας δημιουργούν συνθήκες κοινωνικής ευημερίας, ισότητας, ελευθερίας και ευτυχίας. Τα οικονομικά συστήματα που στηρίζονται στην ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής οδηγούν στην παραγωγή για το κέρδος, η οποία οδηγεί στην ανισότητα, σε άγονους ανταγωνισμούς, στην νόθευση των προϊόντων, στη σπατάλη των φυσικών πόρων, στην ρύπανση της βιόσφαιρας, στις κοινωνικές συγκρούσεις, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αλλά και στην ανατροπή φυσικών συνθηκών, που καταλήγουν σε ακραία φυσικά φαινόμενα και σε επιδημίες/πανδημίες που περιορίζουν τις δυνατότητες του πλανήτη, διευρύνουν την φτώχεια και αποδεκατίζουν την ανθρωπότητα. 

Κι όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την φύση, τις ανάγκες και τα οράματα των εργαζόμενων ανθρώπων, αλλά έχουν να κάνουν με την αχόρταγη δίψα των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής, δηλαδή των καπιταλιστών για κέρδος, πλούτο και εξουσία. Δεν είναι δηλαδή ‘ανθρωπογενή’ , όπως κάποιοι, αφελείς ή αργυρώνητοι διανοούμενοι, από άγνοια ή από σκοπιμότητα τα παρουσιάζουν. Είναι αποτέλεσμα της βουλιμίας της ατομικής ιδιοκτησίας, του κεφαλαίου και των οικονομικών συστημάτων που στηρίζονται σε αυτήν την πανούκλα του ανθρώπινου πολιτισμού. Ως συστημικά φαινόμενα μπορούν να αντιμετωπιστούν άμεσα και οριστικά στη ρίζα τους με άρση της ατομική ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, η οποία όμως προϋποθέτει ριζική και καθολική άρνηση του καπιταλιστικού συστήματος, και όχι μεταρρυθμίσεις και μπαλώματα της παρακμής. Το αίτημα για την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας ήταν και παραμένει διαχρονικό και θα οξύνεται στο μέλλον, μέχρι οι επιμέρους κοινωνίες και η ανθρωπότητα συνολικά να αποφασίσουν, γιατί κάποια στιγμή θα αποφασίσουν, την κατάργησή της, αλλά το πρόβλημα είναι να μην είναι τόσο αργά για την ανθρωπότητα και για τον πλανήτη. Ως ανθρωπότητα έχουμε, στους αμέτρητους αιώνες που πέρασαν, δημιουργήσει όλες εκείνες τις αναγκαίες επιστημονικοτεχνικές προϋποθέσεις που επιτρέπουν την οργάνωση των κοινωνιών και της οικονομίας πάνω στη βάση της κοινοκτημοσύνης, της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, της οικονομίας των κοινών αγαθών, της καθολικής ευημερίας, της ειρηνικής συνύπαρξης ανθρώπων και λαών, της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας στα πλαίσια ενός αταξικού οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού. 

Ο καπιταλισμός δεν ήταν ποτέ και δεν θα είναι και στο μέλλον η ‘μοίρα της ανθρωπότητας’, επειδή ένας καλύτερος κόσμος είναι πια εφικτός. Αυτό, βέβαια, υπό την προϋπόθεση ότι ο διαχρονικός στρατηγικός στόχος της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα και αταξικό οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό θα ‘κουμπώσει’ κάποια ιστορική στιγμή με το αντίστοιχο υποκείμενο τής ιστορίας που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην μετά τον καπιταλισμό φάση της εξέλιξης. Στις πρώτες φάσεις της εξέλιξης η κινητήρια δύναμη ήταν ένα μυστήριο που το γνώριζαν μόνο οι ‘μάγοι’, αργότερα το γνώριζε μόνο η εξουσιαστική ‘αριστοκρατία των ευγενών δουλοκτητών’, στη συνέχεια οι πάπες, οι πατριάρχες, οι αυτοκράτορες, οι βασιλιάδες και οι σουλτάνοι ως εκπρόσωποι κάποιου υποτιθέμενου και κατά περίπτωση διαφορετικού ‘θεού, ‘μεσσία’ και ‘προφήτη’, μέχρι που η Ευρώπη ανακάλυψε την αρχαία Ελληνική Γραμματεία που μας οδήγησε στην Αναγέννηση και στον Διαφωτισμό. Οπότε μάθαμε όλοι, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι ότι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι η επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη Γνώση, που όσο κατεβαίνει χαμηλότερα στο κοινωνικό σώμα τόσο περισσότερο κοινωνικοποιείται, κι όσο περισσότερο κοινωνικοποιείται αυτή η Γνώση τόσο γρηγορότερα θα περάσει η ανθρωπότητα στην επόμενη φάση της εξέλιξής της. Κι’ αυτό γιατί οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα εξελίσσονται και οραματίζονται στον ιστορικό χρόνο και βλέπουν μακριά, σε αντίθεση με τις εξουσίες, το κεφάλαιο, τους ιδεολογικούς, πολιτικούς, κομματικούς φορείς, και τους επαγγελματίες πολιτικούς που δεν βλέπουν πέρα από την μύτη τους, δηλαδή πέρα από το βραχυχρόνιο στενό συμφέρον τους.

 Όσο κοιτάζουμε κάτω, προς τα πίσω ή προς τον ουρανό δεν θα μπορέσουμε να ελπίζουμε σ’ έναν καλύτερο κόσμο, πριν αποπλατωνίσουμε και αποκαπιταλιστικοποιήσουμε το ατομικό και συλλογικό φαντασιακό μας, την σκέψη, την δράση και την ζωή μας. Θα μπορούμε να ελπίζουμε μόνο όταν αρχίσουμε μαζικά να σκεπτόμαστε και να μαθαίνουμε να κοιτάμε μπροστά και μακριά, να οραματιζόμαστε και να δρούμε, ως υποκείμενο της ιστορίας .

Τρίτη 18 Μαρτίου 2025

Η δίκη και ο θάνατος του ‘Σωκράτη’ 

(Μύθος και πραγματικότητα) 

 Γράφει ο Δρ. Κώστας Λάμπος 

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com, 



«Είδα τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα σαν συμπτώματα εκφυλισμού, σαν όργανα της ελληνικής αποσύνθεσης, σαν ψευδοέλληνες, σαν ανθέλληνες».  Φρίντριχ. Νίτσε 

«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό»  Διονύσιος Σολωμός 

«Ο χρόνος αποκαλύπτει τα πάντα και τα φέρνει στο φως»  Σοφοκλής

 «Μελέτησε το παρελθόν αν θες να ορίσεις το μέλλον»  Κομφούκιος 

«Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον»  Τζωρτζ Όργουελ 

 «Όσο οι νεκροί, τα λάθη και το ψέμα τους θα κυβερνούν τους ζωντανούς, οι ζωντανοί δεν θα ορίζουν την αλήθεια, την ζωή και το μέλλον τους»  Σατσόκ Σοπμάλ 

 «Πάρτε από τους βωμούς του παρελθόντος τη φωτιά, όχι τις στάχτες»  Jean Jaures 

 

 Το λεγόμενο ‘σωκρατικό πρόβλημα’, με την έννοια της ποιας σχέσης μεταξύ του πραγματικού και του πλατωνικού Σωκράτη, ταλανίζει, εδώ και χιλιάδες χρόνια, την παγκόσμια φιλοσοφία και μαζί της και την παγκόσμια πνευματική ζωή, χωρίς ωστόσο να έχει ακόμα απαντηθεί, επειδή ο Πλάτωνας θα ήταν ξεβράκωτος και οι εξουσίες χωρίς ιδεολογία. Ιστορικές πηγές για έναν λαλίστατο, ‘φιλόσοφο’ και μάλιστα ‘θεμελιωτή της φιλοσοφίας’, Σωκράτη, όπως τον παρουσιάζει ο Πλάτωνας δεν υπάρχουν. Βέβαια ούτε και για τον πραγματικό Σωκράτη υπάρχουν, πέρα από το γεγονός πως, ο Σωκράτης του μαρμαροτεχνίτη Σωφρονίσκου και της μαμής Φαιναρέτης, (490-399 π.χ.), μαρμαροτεχνίτης και ο ίδιος, έζησε τη ζωή του ως ένας μέσος, ασήμαντος, κοινός, χωρίς πλούτο και αιρετά πολιτικά αξιώματα, Αθηναίος Πολίτης, με τις όποιες αρετές και τα όποια ελαττώματά του. Αυτός, ο πραγματικός Σωκράτης, δικάστηκε, καταδικάστηκε και θανατώθηκε για τα όποια υπαρκτά πολιτικά αδικήματα, για τα οποία η Ηλιαία τον έκρινε ένοχο. 

Το γεγονός πως αυτός ο Σωκράτης δεν άφησε κανένα γραπτό έργο, ούτε μια αράδα που να μας λέει κάτι για τα πιστεύω του, αλλά και κανένας σύγχρονός του ιστορικός δεν αναφέρει τίποτα γι’ αυτόν ως φιλόσοφο, δεν εμπόδισε, αλλά, μάλλον φαίνεται πως διευκόλυνε τον Πλάτωνα να αποσπάσει την ηθική και την εξουσία από την κοινωνία, για να θεμελιώσει με τους θεατρικούς μονο(δια)λόγους του, αυθαίρετα, ερήμην αλλά στο όνομα του Σωκράτη, την μεταφυσική ιδεολογία. Αυτή η ενέργεια του Πλάτωνα δίχασε συνειδητά την φιλοσοφία και την κατάντησε ευνούχο της τάξης του, της τάξης των ευγενών/ολιγαρχικών καθώς και της διαχρονικής ολιγαρχικής και ολοκληρωτικής εξουσίας που αναπαράγεται στην βάση του διχασμού της κοινωνίας σε τάξεις εχθρικές και ανταγωνιζόμενες για λογαριασμό της κοινωνικής ανισότητας, με όσα αυτά συνεπάγονται. Ο ψεύτικος, ο ‘πλατωνικός, ο εικονικός Σωκράτης’, ο πλατΣωκράτης, το δημιούργημα του Πλάτωνα και ‘ελέω θεού και δαιμονίων φιλόσοφος’ αποτελεί έναν κακότεχνο μύθο που, επειδή φετιχοποιεί στην μορφή ‘ο θεός είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων’, δηλαδή απενοχοποιεί την εκάστοτε καταπιεστική, αντικοινωνική και εκμεταλλευτική εξουσία, εμφυτεύτηκε έντεχνα, ως μεταφυσική, εικονική πραγματικότητα, στο συλλογικό υποσυνείδητο, με συνέπεια να λειτουργεί ως διαχρονικά ψευδής και νόθα συνείδηση σε μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας. Κι’ αυτό προκειμένου να απομακρυνθεί η κοινωνία/ανθρωπότητα από την πρωταγόρεια αλήθεια, σύμφωνα με την οποία ‘ο άνθρωπος είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων’. Ψευδής συνείδηση, αλλά δια της βίας, του σκοταδισμού και της παραπλάνησης, έγινε τόσο ‘δική μας’ που είμαστε ικανοί να σκοτώσουμε ή και να σκοτωθούμε για την υποτιθέμενη αληθινότητά της. 

Στην πραγματικότητα δεν δικάστηκε και θανατώθηκε ο ‘πλατωνικός Σωκράτης’, που εμφανίστηκε ως μυθιστορηματικό πρόσωπο πολλά χρόνια μετά από τον θάνατο του πραγματικού Σωκράτη και συνεπώς τα όσα περιγράφει ο Πλάτωνας περί δίκης, απολογίας και θανάτου αποτελούν κατασκευή που αναφέρεται στον άχρονο φανταστικό Σωκράτη του Πλάτωνα, στον πλατωνικό Σωκράτη, τον πλατΣωκράτη. Το γεγονός όμως, πως μεταξύ των δύο ουδεμία άμεση και πραγματική σχέση υπήρξε, δείχνει πως όλα αυτά αποτελούν μυθιστορία, κοινώς παραμύθι του Πλάτωνα, που ως τέτοιο δημιουργεί, εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ψευδείς εικόνες ζωής, νόθες συνειδήσεις, που εσκεμμένα, μεθοδικά και με δόλο εξυπηρετούν και αναπαραγόμενα αναπαράγουν, τις εκάστοτε εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές ολιγαρχικές εξουσίες, ανισότητες, ανταγωνισμούς, καταστροφικούς πολέμους που τελικά πήραν την μορφή του σκοταδιστικού θεοκρατικού Μεσαίωνα, της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας και απειλούν με την απόλυτη καταστροφή του πολιτισμού και της ζωής της ίδιας. Έτσι αποτελεί μεγάλο μύθο ο ισχυρισμός ότι ο Σωκράτης καταδικάστηκε για τις φιλοσοφικές και τις πολιτικές ιδέες του, επειδή τάχα, παρ’ ότι ‘θεόσταλτος’, δεν πίστευε στους θεούς και απλά κατέκρινε το καθεστώς του δημοκρατικού πολιτεύματος, ονομάζοντας βλακώδη την εκλογή των αρχόντων από τους πολίτες, αλλά επειδή πίστευε και συνωμοτικά προσπαθούσε να επιβάλει την αντίληψη πως η πολιτική ως άσκηση εξουσίας δεν είναι υπόθεση γνώσης ή άγνοιας των πολλών, αλλά της θείας πρόνοιας αποκλειστικοί φορείς της οποίας φέρονται να είναι οι ‘ευγενείς’ ολιγαρχικοί ως κατ’ ανάγκην επαγγελματίες πολιτικοί, γιατί διαφορετικά θα κυβερνηθούν ‘δημοκρατικά από τους κατωτέρους τους’.

Ο πραγματικός Σωκράτης, όπως συνάγεται από τις ελάχιστες πηγές, συμμετείχε μεταξύ πολλών άλλων, ως ενεργός οπαδός, σε έναν κλειστό συνωμοτικό κύκλο ‘ευγενών’ ορκισμένων εχθρών της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και καταδικάστηκε γιατί συνέπραξε με τους ολιγαρχικούς που την κατέλυσαν δυό φορές, με επικεφαλής τον Κριτία και τον Χαρμίδη, που ήταν θείοι του Πλάτωνα, αλλά και τον Αλκιβιάδη, τον Νικία, τον Λάχη και άλλους. Οι εκ των υστέρων υποτιθέμενοι ‘μαθητές του Σωκράτη’, αφού τον ‘αγιοποίησαν’, για λόγους ιδεολογικοπολιτικούς προφανώς, αφιέρωσαν, κύρια μετά τον θάνατό του, την ζωή τους στην καταστροφή της Αθήνας και πήραν ενεργό μέρος σε πολλές προσπάθειες ανατροπής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Θεωρητικός εκφραστής και ιδεολογικός καθοδηγητής αυτής της συνομωσίας ήταν, σύμφωνα με όλες τις πηγές και τις ενδείξεις, ο ίδιος ο Πλάτωνας, πράγμα που με τις πολλές παράνομες ενέργειες τού ίδιου, των πλατωνιστών και των εκάστοτε εξουσιαστών, έμεινε μέχρι σήμερα, για πολλούς λόγους, ανομολόγητο και γι’ αυτό αποτέλεσε διαχρονικά την μαύρη σελίδα στην ιστορία της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας και της αρχαίας Ελλάδας. 

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία, ξεκίνησε με τις μεταρρυθμίσεις του μυθικού Θησέα, γύρω στο 1000 π.χ., ο οποίος δρασκέλισε δυναμικά από την αγριότητα και την προϊστορία στην ιστορία και στον πολιτισμό, θεσμοθετώντας για πρώτη φορά την ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία των Πολιτών καταργώντας τις κοινωνίες των γενών και των φυλών. Αυτή η δημοκρατική τομή ολοκληρώθηκε σταδιακά και συνεχώς εξελισσόμενη κορυφώθηκε για εκατόν σαράντα συνεχή χρόνια, από το 462 της παλιάς χρονολόγησης (π. χ.), μέχρι το 322 π. χ., που ονομάστηκαν ‘Χρυσός Αιώνας’ και έλαμψε από το 461 π. χ., μέχρι το 429 π. χ., περίοδος που καταγράφτηκε στην ιστορία ως ‘Εποχή του Περικλή’. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία γνώρισε μόνο δύο βραχύβια διαλείμματα. Την ‘Αρχή των Τετρακοσίων’ πού κατέλαβε την εξουσία με το πραξικόπημα του 411 π. χ., που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου και ανέτρεψε τη δημοκρατική κυβέρνηση της αρχαίας Αθήνας και την αντικατέστησε με μια βραχύβια ολιγαρχία και το καθεστώς των ‘Τριάκοντα Τυράννων’ που το 404 π. χ., την εγκαθίδρυσε η Σπάρτη ανατρέποντας την δημοκρατική εξουσία, για μόλις οκτώ μήνες. 

Η πόλη των Αθηνών και η Αθηναϊκή Δημοκρατία προσπαθούν, πέντε χρόνια μετά την ήττα τους στον Πελοποννησιακό πόλεμο, να ανασυγκροτηθούν για να ξαναβρούν τον ξεχωριστό, μεταξύ των υπόλοιπων Ελληνικών Πόλεων, βηματισμό τους και γι’ αυτό προσπάθησαν να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με την ολιγαρχία. Προφανώς υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο κατά την παράδοση ολιγαρχικός, θορυβώδης υβριστής, υπονομευτής και συκοφάντης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και μάλιστα σε συνθήκες πολέμου με την Σπάρτη, ο Σωκράτης του Σωφρονίσκου οδηγήθηκε, αρχές του 399 π. χ., στο ελεύθερο και ανεξάρτητο κοινωνικό δικαστήριο, στην Ηλιαία, από τον ποιητή Μέλητο, τον βυρσοδέψη Άνυτο και τον ρήτορα και πολιτικό Λύκωνα με την κατηγορία ότι: «Αδικεῖ Σωκράτης, οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων, ἕτερα δὲ δαιμόνια καινὰ εἰσηγούμενος,·ἀδικεῖ δὲ καὶ τοὺς νέους διαφθείρων. Τίμημα θάνατος». 

Το Δικαστήριο της Ηλιαίας, που απαρτιζόταν από 500 δικαστές οι οποίοι κληρώθηκαν από το σύνολο των άνω των 60 ετών ηλικιωμένων πολιτών, έκρινε τον Σωκράτη, με βάση τα στοιχεία που διέθετε, ένοχο με πλειοψηφία 281 έναντι 219 ψήφων. Στη δεύτερη ψηφοφορία, που αφορούσε την ποινή, η καταδίκη σε θάνατο ψηφίστηκε από 300 υπέρ έναντι 200 κατά της θανατικής καταδίκης. Η σχετικά ισχνή πλειοψηφία των καταδικαστικών ψήφων δεν δείχνει επηρεασμό των δικαστών, μάλλον το αντίθετο δείχνει, δεδομένης και της τότε ισχύουσας δικονομίας , πράγμα που δικαιολογείται, αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες και την κρισιμότητα των στιγμών κατά την διεξαγωγή της πραγματικής δίκης. Όμως ο Πλάτωνας, που δεν βρίσκονταν κοντά στον ‘δάσκαλό του’ κατά τις τελευταίες στιγμές του, παρά τα όσα ψευδώς και με λεπτομέρεια υποστηρίζει στον Φαίδωνα, οι ολιγαρχικοί και οι ανά τον κόσμον διαχρονικοί απόγονοί τους αμφισβητούν μεθοδικά και στο διηνεκές την εγκυρότητα της καταδικαστικής απόφασης για τον ‘αθώο Σωκράτη του Σωφρονίσκου’, αποσκοπώντας στην διαχρονική αμφισβήτηση της ιδέας της άμεσης δημοκρατίας, κρύβοντας στοιχεία που θα άλλαζαν την στάση της κοινωνίας. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά γεγονότα που δείχνουν πώς χειραγωγείται η α-λήθεια, προκειμένου να επέλθει λήθη της πραγματικότητας, να χειραγωγηθούν οι κοινωνίες και να εκτραπεί η ιστορία από τον δρόμο της προόδου και της κοινωνικής ισότητας: 

1. Κάποιοι, καλοπροαίρετοι ή αφελείς, που αρκούνται μόνο στην ρηχή ανάγνωση των έργων του Πλάτωνα, ή σε όσα ακούνε από επαγγελματίες εξουσιοδίαιτους πλατωνιστές και έχουν ταυτιστεί ιδεολογικά με τον πλατωνισμό, φτάνουν στο σημείο να οργανώνουν, έναντι αμοιβής φυσικά, θεατρικές παραστάσεις με θέμα την ‘αυθεντική αναπαράσταση της δίκης του Σωκράτη , θεωρώντας μάλιστα τους εαυτούς τους σπουδαίους υπερασπιστές του ‘αθώου Σωκράτη’, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ή μήπως αντιλαμβάνονται, πως έτσι γίνονται κατήγοροι της ιδέας της Άμεσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας, που ήταν και παραμένει ότι ανώτερο δημιούργησε ποτέ ο άνθρωπος σε θεσμικό επίπεδο οργάνωσης της κοινωνίας του, που περιμένει να καρπίσει ξανά στις σύγχρονες συνθήκες με υλικά τις σύγχρονες πολιτισμικές και επιστημονικοτεχνικές δυνατότητες για την ολιστική και δίκαιη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του ανθρώπου και της ανθρωπότητας. 

2. Κάποιοι άλλοι λιγότερο καλοπροαίρετοι και προφανώς από υστεροβουλία οργάνωσαν ‘σε πανεπιστήμιο των ΗΠΑ αναπαράσταση της δίκης του Σωκράτη στο πλαίσιο εκπαιδευτικών μαθημάτων, όπου και αθωώθηκε’ . 

3. Επίσης στο Ελληνικό Μουσείο Μελβούρνης, ‘έγινε για πρώτη φορά στην Αυστραλία, η επανάληψη της δίκης του Σωκράτη και μάλιστα από διακεκριμένους νομικούς […], μαζί με 300 πολίτες που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση και ανέλαβαν τον ρόλο των ενόρκων, κλήθηκαν να δικάσουν εκ νέου, τον μεγάλο φιλόσοφο. […]. Στο τέλος της διαδικασίας, δικαστές και ένορκοι αθώωσαν για μια ακόμα φορά τον Σωκράτη’ . Από άλλη πηγή πληροφορούμαστε πως: 

4. Στην Αθήνα και μάλιστα σε χώρο του Ιδρύματος Ωνάση, τον Μάιο του 2012, πραγματοποιήθηκε ‘νέα δίκη του Σωκράτη’, στην οποία παραβρέθηκαν 2.227 άτομα, μεταξύ των οποίων και κάποιοι ‘διακεκριμένοι’ λόρδοι, πανεπιστημιακοί καθηγητές του Δικαίου, πολιτικοί, ανώτατοι δικαστικοί και νομικοί από την Ελλάδα, την Ευρώπη και τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, που ‘συγκεντρώθηκαν στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση για να επαναλάβουν την δίκη του Σωκράτη. Και σ’ αυτήν την δίκη ο Σωκράτης, αθωώθηκε» , αλλά όχι και τόσο πανηγυρικά, αφού ακόμα και μετά από δυόμισι χιλιάδες χρόνια πλύσης εγκεφάλων ‘πέντε από τους δέκα δικαστές ψήφισαν υπέρ των Αθηναίων και οι άλλοι πέντε υπέρ του Σωκράτη, ενώ οι ένορκοι ψήφισαν 584 (70%) υπέρ του Σωκράτη και 282 (30%) υπέρ των Αθηναίων’ . Όταν όμως τέθηκε στο ‘δικαστήριο’, στους 2.227 παράγοντες της δίκης, το ερώτημα: «Αν σας έφερναν αδιάσειστα τεκμήρια ότι ο Σωκράτης ήταν ο αρχηγός του κόμματος των ολιγαρχικών της Αθήνας που εγκαθίδρυσε την Τυραννία των τριάκοντα με 1.800 δολοφονίες σε 9 μήνες και παρέδωσε την Αθήνα στους Σπαρτιάτες, αυτό θα σας έκανε να αλλάξετε γνώμη περί της αθωότητάς του» , τότε έγινε η πλήρης ανατροπή. Απάντησαν: ΝΑΙ 66% (1.470) και ΟΧΙ 34% (757), ποσοστά περίπου ίδια με αυτά της Ηλιαίας. Να σημειωθεί πως το 89%, δηλαδή οι 1.982, από τους 2.227 συμμετέχοντες δήλωσαν πως οι κατηγορίες κατά του Σωκράτη είχαν χαρακτήρα πολιτικής δίωξης. Το σημαντικότερο και εντυπωσιακότερο εύρημα, αυτής της παρωδίας δίκης, είναι πως 272, δηλαδή το 12% από τους συμμετέχοντες, θεωρούν, ακόμα και σήμερα, ότι ο πραγματικός Σωκράτης δεν δικάστηκε και καταδικάστηκε επειδή ήταν φιλόσοφος, που δεν ήταν, αλλά επειδή κατηγορήθηκε πως ‘ήταν ο πνευματικός ηγέτης των ολιγαρχικών της Αθήνας’ , που επιδίωκαν και πραγματοποίησαν δυό φορές την βίαιη ανατροπή της Δημοκρατίας. 

Πάντως από μια πρώτη ματιά και σύγκριση των τοτινών και των τωρινών αριθμητικών στοιχείων, προκύπτει μια κοινωνική σταθερά, που πρέπει να την κρατήσουμε, σύμφωνα με την οποία διαχρονικά, και υπό στοιχειώδεις συνθήκες ελευθερίας, υπάρχει ένας κοινωνικός συσχετισμός δυνάμεων, σε αναλογία της τάξης 70% προς 30%, μεταξύ δημοκρατικών και προοδευτικών από την μια και αντιδραστικών και ολιγαρχικών δυνάμεων από την άλλη πλευρά, η οποία όμως καταλήγει στο ‘διαχρονικό δημοκρατικό παράδοξο’, όπου σχεδόν πάντα η δημοκρατική πλειοψηφία του 70% περίπου να κυβερνιέται από μια μειοψηφία του 30%. Όμως αυτή η διαρκής, με άπειρους τρόπους και εκατομμύρια κείμενα, αναμόχλευση της δίκης και της καταδίκης του Σωκράτη του Σωφρονίσκου και η ταύτισή του με τον πλατωνικό μύθο του πλατΣωκράτη δεν είναι τυχαία, αλλά σκόπιμη, και λειτουργεί ως οξυγόνο που κρατά ζωντανό τον πλατωνισμό ως ιδεολογία της εκάστοτε εξουσίας, κάτι που πολλοί το υποψιάζονται, αλλά λίγοι τολμούν να το εκφράσουν, για ευνόητους λόγους, ταμπού της εκάστοτε εξουσίας, η οποία καλά κρατεί και καλλιεργεί τον πλατωνισμό, ως ιερό δισκοπότηρο του διαχρονικού σκοταδιστικού και εξουσιαστικού ιερατείου. 

Ο Βρετανός καθηγητής της Ελληνικής ιστορίας στη Σχολή Κλασσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, Paul Cartledge, το τόλμησε και υποστηρίζει πως ‘η δίκη του Σωκράτη, ήταν νομικά άρτια και ο Σωκράτης δικαίως κρίθηκε ένοχος για ασέβεια’ και μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε πως εννοούσε και για ‘συνειδητή υπονόμευση της δημοκρατίας για λογαριασμό των ολιγαρχικών εχθρών της Αθήνας’. Ο Θουκυδίδης μάλιστα πιστεύει ότι η εχθρική στάση των ευγενών και των ολιγαρχικών ενάντια στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, σε συνδυασμό με την υποστήριξή τους προς την ολιγαρχική Σπάρτη και την εχθρική Περσία που κατάληγαν σε αντιδικίες, στάσεις και συγκρούσεις που μάστιζαν την Αθήνα, αλλά και με τα δεινά που ενέσκηψαν στην πόλη μετά τον μεγάλο λοιμό, είχαν σε μεγάλο βαθμό συμβάλλει στην ήττα της Αθήνας από τη Σπάρτη. Φαίνεται πως ο μαρμαροτεχνίτης Σωκράτης του Σωφρονίσκου ανήκε στους απολογητές ιδεολόγους των ολιγαρχικών και στους οργανωμένους ενεργούς αρνητές της Δημοκρατίας, αλλά η Αμνηστία του 403 π. χ., που προστάτευε αναδρομικά τους ολιγαρχικούς, μεταξύ των οποίων και ο Σωκράτης, από την κατηγορία της προδοσίας για την οποία πολλές φορές και από πολλούς κατηγορήθηκε, πριν από το 404-403 π. χ., και εξ’ αυτού του γεγονότος δεν μπορούσαν να του απαγγελθούν κατηγορίες για προδοτική συμπεριφορά κατά της Αθήνας και της Δημοκρατίας. 

Αυτός είναι προφανώς και ο λόγος για τον οποίο ο Σωκράτης κατηγορήθηκε προσχηματικά για θρησκευτική τάχα ασέβεια και διαφθορά των νέων, πρόσχημα πίσω από το οποίο κρύβονταν οι πραγματικοί πολιτικοί λόγοι της δίωξης που στοιχειοθετούνταν από ενέργειες και πράξεις ανατροπής της Δημοκρατίας. Ορκισμένοι εχθροί της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και της Αθήνας της ίδιας υπήρξαν πολλοί ολιγαρχικοί, αλλά σε δίκη παραπέμφθηκε μόνο ο Σωκράτης του Σωφρονίσκου, προφανώς, επειδή ήταν, λόγω ‘βάναυσου επαγγέλματος’, τραχύ χαρακτήρα και εριστικής συμπεριφοράς αντιπαθής, ο πιο ανίσχυρος και ο πιο εκτεθειμένος, που δεν θα προκαλούσε κοινωνικές αντιδράσεις. Με άλλα λόγια η Αθηναϊκή Πολιτεία χρησιμοποίησε τον Σωκράτη, τον πιο αδύναμο κρίκο του κύκλου των ολιγαρχικών, ως εύκολο στόχο και ως εξιλαστήριο θύμα, για να μηνύσει στους εχθρούς της Δημοκρατίας πως ματαιοπονούν. 

Οι ολιγαρχικοί αξιοποίησαν τον θάνατο του πραγματικού Σωκράτη για να συκοφαντήσουν την Δημοκρατία και ο Πλάτωνας υιοθέτησε τον Σωκράτη μετά τον θάνατο του, ως δάσκαλό του, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποια αξιόπιστη ιστορική μαρτυρία για κάποιο δάσκαλο φιλόσοφο Σωκράτη. Ερήμην του, τον κατέστησε φωνή τού δημιουργού του και πρωταγωνιστή των ‘φιλοσοφικών διαλόγων του’, φορτώνοντας στο δημιούργημα του, τον δικό του ιδεαλισμό, την δική του εξουσιαστική ιδεολογία, η οποία, όπως δείχνουν τα πράγματα, ουδεμία σχέση είχε η ζωή του πλούσιου αριστοκράτη Πλάτωνα με τον ταπεινό ‘Βίο και την Πολιτεία’ του πραγματικού Σωκράτη του Σωφρονίσκου, πέρα από το γεγονός πως και οι δυό ανήκαν στο κόμμα των ολιγαρχικών και ήταν σφοδροί πολέμιοι της Δημοκρατίας. Ένα σκόπιμο, συνειδητό και δόλιο πλατωνικό ψέμα παρουσιάζει τον Σωκράτη να απολογείται καθηλωτικά κατά της Δημοκρατίας, αλλά και του ίδιου του δικαστηρίου που τον καταδίκασε, ενώ είναι γνωστό, πως ο πραγματικός Σωκράτης, δεν απολογήθηκε και δεν υπερασπίστηκε με κανέναν τρόπο τον εαυτό του, με το να μην εκφωνήσει καμιά απολύτως απολογία ή έστω έναν λόγο υπεράσπισης του εαυτού του, στάση που προφανώς αντιστοιχεί ακόμη και σε έναν ιδιόμορφο, πνευματώδη, ανυπότακτο σκληρά εργαζόμενο και ιδεολογικά φανατισμένο μαρμαροτεχνίτη. 

Όλα όσα κυκλοφορούν σχετικά με την απολογία του Σωκράτη δεν είναι παρά ‘η απολογία του Σωκράτη’ που έγραψε ο Ξενοφώντας και στη συνέχεια μια ακόμα ‘απολογία του Σωκράτη’, που έγραψε ο Πλάτωνας. Απολογία του ίδιου του Σωκράτη του Σωφρονίσκου δεν υπάρχει, προφανώς γιατί δεν έγινε. Και οι δυό υποτιθέμενες ‘απολογίες του Σωκράτη’ γράφτηκαν από δυό ορκισμένους ολιγαρχικούς και υποτιθέμενους μαθητές του, με σκοπό να τον αποκαταστήσουν και να τον καταστήσουν σύμβολο, διαχρονικό κατήγορο της Δημοκρατίας και θεωρητικό απολογητή του πολιτικού φαντασιακού της παράταξης των ολιγαρχικών. Δημιούργησαν τον ιδεολόγο και προφήτη του ιδεαλισμού και της μεταφυσικής φιλοσοφίας, όπως την αντιλαμβάνονταν ο Πλάτωνας, αλλά με κάπως διαφορετικό τρόπο ο Ξενοφώντας και γι’ αυτό, οι δυό απολογίες, είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, γεγονός που αποκαλύπτει πώς ένα δόλιο ψεύδος μπορεί με την συνδρομή όλων των έκτοτε εξουσιών και των πνευματικών μισθοφόρων τους να καταστεί μια ‘νόθα παγκόσμια αλήθεια’, πνευματικός ευνουχιστής και εργαλείο υποδούλωσης της εργαζόμενης κοινωνίας/ανθρωπότητας. Κατασκευασμένες είναι επίσης και οι περιγραφές σκηνών περί συγκέντρωσης μαθητών του Σωκράτη στη φυλακή που με περισσή λεπτομέρεια έχουν περιγραφεί από τον Πλάτωνα, από τις οποίες όμως ο ίδιος απουσίαζε, έχουν εμπνεύσει πλατωνιστές, πλατωνίζοντες και πλατωνισμένους φιλοσοφούντες, ποιητές, μυθιστοριογράφους και ζωγράφους συνθέτοντας μια εικονική ζωή, τόσο διαφορετική από την ζωή του πραγματικού Σωκράτη, την οποία οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη, θεωρούν πραγματική, γιατί μόνο ταριχευμένος ο πλατωνισμός μπορεί να επιβιώνει ως ζόμπι ιδεολογία της εκάστοτε εξουσίας.

Κάποιοι, νεωτερικοί ακόμα και σύγχρονοι, κατηγορούν τους Αθηναίους ως αχάριστους, επειδή και μετά την καταδίκη και θανάτωση του Σωκράτη του Σωφρονίσκου συνέχισαν να ζουν κανονικά, όπως και πριν , σαν να μην αντιλήφθηκαν πως ‘ο Σωκράτης θυσιάστηκε γι’ αυτούς» , χωρίς ωστόσο να γνωρίζουν αν μιλάνε για τον πραγματικό Σωκράτη ή για τον εικονικό, τον μυθιστορηματικό πλατωνικό Σωκράτη. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να συγκρίνουν τον ‘πλατωνικό Σωκράτη’ με το νεότερο, άγνωστο ιστορικά, τεχνητό δημιούργημα της ρωμαϊκής εξουσίας, τον Ιησού , ο οποίος, σύμφωνα με τους δημιουργούς του, γιατί και αυτός δεν άφησε τίποτα που να μαρτυρεί την ύπαρξη και το έργο του, υποτίθεται πως «θυσιάστηκε για την σωτηρία της ανθρωπότητας», η οποία όμως ακόμα και βεβαίως εξαιτίας του, δεν κατάφερε να σωθεί από τις εκάστοτε εξουσίες που κατασκευάζουν φετίχ αχυροθεούς πνευματικής και κοινωνικής υποδούλωσής της και ομνύουν στο όνομά τους. 

Πρόκειται, όπως γίνεται αντιληπτό, για εξουσιαστικούς μύθους σκοπιμότητας και δόλου σε βαθμό κακουργήματος και εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, επειδή καταλήγουν μέσω των κοινωνικών ανισοτήτων σε θεσμούς, δομές, απάνθρωπους και καταστροφικούς πολέμους. Βέβαια χωρίς την συμβολή διάφορων, ‘διάσημων’ κατά καιρούς ‘πνευματικών’ ανθρώπων, κατά κανόνα τσαρλατάνων του πλατωνικού κλίματος και πνεύματος, ο πλατωνικός μύθος δεν θα άντεχε στην βάσανο της έρευνας και στην φθορά του πανδαμάτορα χρόνου που σε όλα ρίχνει το εκτυφλωτικό του φως. Ο Nietzsche λ. χ., που εκφράζει εναλλάξ το μίσος , αλλά και τον θαυμασμό του για τον πλατΣωκράτη, υποστηρίζει, ως υποτιθέμενος αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας, πως «ο Σωκράτης, συνειδητά επιζητούσε τον θάνατο. Ήθελε να φαίνεται ανώτερος από κάθε φόβο κι’ από κάθε ανθρώπινη αδυναμία γιατί ήθελε να κάνει πιστευτή την θεία αποστολή του». Αυτή όμως η διατύπωση του Νίτσε, λογικά, βεβαιώνει έμμεσα τον αναγνώστη του, ότι ο Σωκράτης οδηγήθηκε στην επιλογή του θανάτου του επειδή, εντελώς παράλογα, ο Πλάτωνας του φόρτωσε την πλάνη κάποιας ‘θείας αποστολής’, με άλλα λόγια ο Νίτσε, ούτε λίγο ούτε πολύ, βγάζει τον ‘Σωκράτη του Πλάτωνα’ τρελό, γιατί αυτόν γνωρίζει από τους διαλόγους του Πλάτωνα και όχι τον πραγματικό Σωκράτη που θανατώθηκε για πολιτικά αδικήματα. Διαβάζοντας γνωστό εγχειρίδιο φιλοσοφίας , αλλά και άλλες πηγές, προειδοποιούμαστε πως θα ήταν λάθος να φανταστεί κανείς ότι οι πλατωνικοί διάλογοι αναπαριστούν σκηνές πραγματικής ζωής. Έτσι διαπιστώνουμε ότι: 

1. Ο Σωκράτης του Σωφρονίσκου υπήρξε ορκισμένος εχθρός της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και φίλος των ολιγαρχικών που δεν δίδαξε ποτέ και κανέναν συστηματικά, και μάλιστα τον ίδιον τον Πλάτωνα, στα λίγα τελευταία λίγα χρόνια που γνωρίστηκαν. Ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ πραγματικός μαθητής του Σωκράτη του Σωφρονίσκου, επειδή αυτός δεν ήταν παρά ένας απλός, φτωχός και προφανώς πνευματώδης μαρμαροτεχνίτης, αλλά φανατικός ολιγαρχικός μαζί με τον υποτιθέμενο μαθητή του. Αν μάλιστα δεχτούμε πως ο Πλάτωνας, που γεννήθηκε το 423, όπως υποστηρίζουν ιστορικοί της φιλοσοφίας, και όχι το 427, τότε το 407 που φέρεται να γνωρίστηκε με τον Σωκράτη ήταν μόλις 16 ετών, οπότε, και με δεδομένο ότι ο Σωκράτης δικάστηκε τον Γενάρη του 399, το χρονικό διάστημα που απομένει σε έναν ανήλικο για να έχει μαθητεύσει στον Σωκράτη, που δεν δίδασκε, είναι μηδαμινό. 

2. Γνωρίζει, ο Πλάτωνας, πως ο πραγματικός Σωκράτης δεν έγραψε τίποτα και συνεπώς δεν άφησε κανένα έργο που να μας κάνει γνωστές τις φιλοσοφικές απόψεις του, αλλά το αποσιωπά, επειδή ακριβώς τον βολεύει να χτίσει τον χαρακτήρα και τον μύθο του. 

3. Αποφασίζει να γράψει, για το υποτιθέμενο έργο του υποτιθέμενου ‘θεμελιωτή της φιλοσοφίας Σωκράτη’, μετά τον θάνατο του Σωκράτη και χωρίς αναφορά σε καμιά απολύτως πηγή, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν πηγές, εκτός από την κωμωδία ‘Νεφέλες’ του Αριστοφάνη. 

4. Επιλέγει να απουσιάζει ο ίδιος από τους διαλόγους του, αλλά όταν αποφασίζει να είναι παρών, τότε με ψευδώνυμο, όπως απουσιάζουν και όλοι οι υποτιθέμενοι καλεσμένοι σε αυτούς, με πρώτον και καλύτερο απόντα τον ίδιον τον Σωκράτη, αφού όλα τα έργα του Πλάτωνα γράφτηκαν μετά τον θάνατο και συνεπώς ερήμην του Σωκράτη, πράγμα που ακυρώνει την παραπλανητική προς τα πίσω αναχρονολόγησή τους σε χρόνους που δεν είχε γεννηθεί ακόμα ούτε ο ίδιος ο Πλάτωνας. 

5. Επιδιώκει συστηματικά να βρίσκει τρόπο να εκφραστεί μέσω υπαρκτών αλλά απόντων ή και των φανταστικών και ανύπαρκτων προσώπων των έργων του, όπως λ. χ. ο Τίμαιος, ο Αθηναίος Ξένος που ‘εμφανίζεται’ στους Νόμους, ο Ελεάτης Ξένος που ‘συμμετέχει’ στον Σοφιστή και στον Πολιτικό, αλλά πιθανότατα και με προσωπεία άλλων, όπως λ. χ. ο Καλλικλής.

 6. Δεν μας λέει τι πραγματικά είπε ο πραγματικός Σωκράτης, αλλά εκ δόλου τον εργαλειοποιεί μετά θάνατον, τον κάνει ήρωα σειράς θεατρικών έργων στην μορφή των διαλόγων του ιδίου, του ενός και του αυτού, με τους φανταστικούς συνομιλητές του. 

7. Δημιούργησε ένα προσωπείο, τον πλατωνικό Σωκράτη, στο στόμα του οποίου βάζει ενδεχόμενα μερικά από όσα κοινά και καθημερινά έλεγε ο πραγματικός Σωκράτης κι’ αυτά προφανώς παραφρασμένα, αλλά κύρια εκφράζει τις προσωπικές του και όχι τις απόψεις του Σωκράτη, όπως γίνεται φανερό στους μελετητές του σε διάφορα έργα του, όπως η Πολιτεία, ο Φαίδων, ο Φαίδρος, το Συμπόσιο κ.λπ. 

8. Δεν παραθέτει πουθενά ο ίδιος μια ολοκληρωμένη, συνεκτική και πειστική θεωρία των Ιδεών με την έννοια της φιλοσοφικής θεωρίας που να έχει αρχή, μέση και τέλος, που να μας εκθέτει τι είναι οι Ιδέες και πώς λειτουργούν, αλλά ούτε και παραπέμπει σε πηγές που να δείχνουν ότι ο Σωκράτης πίστευε στις Ιδέες, στη θεωρία των Ιδεών. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχει αφιερώσει ούτε έναν διάλογο στη θεωρία των Ιδεών. 

 9. Δείχνει να αγνοεί πως η θεωρία περί ‘αθάνατης ψυχής’ και ‘μετεμψύχωσης’ δεν αποτελεί θεωρία και μάλιστα Ιδεών, αλλά αναπόδεικτο και αφελή ισχυρισμό, πάνω στον οποίο προσπαθεί όπως-όπως να χτίσει μια άλλη θεωρία-μύθο, τον μύθο ότι ‘η γνώση είναι ανάμνηση από προηγούμενες ζωές της αθάνατης ψυχής’, η οποία υποτιθέμενη ‘αθάνατη ψυχή’ δια της υποτιθέμενης ‘μετεμψύχωσης’ μεταναστεύει από σώμα σε σώμα, όχι απαραίτητα ανθρώπινο, κουβαλάει μαζί τις μνήμες, λ. χ., φιδιών, γατών, γουρουνιών, φασιστών, γενοκτόνων, σκοταδιστών και λοιπών εγκληματιών και μακελάρηδων, λογικά ακατανόητων και επιστημονικά παντελώς αναπόδεικτων αναμνήσεων. Γνώση και ανάμνηση, όμως, χωρίς την διαρκή και μεταβαλλόμενη εμπειρία των αισθήσεων και επεξεργασία των ερεθισμάτων και πληροφοριών που μεταφέρουν από τον πραγματικό κόσμο δεν νοείται, εκτός αν αρνηθούμε την πραγματικότητα και αφεθούμε στις εξουσίες, τις ουσίες και τις ανοησίες που προκαλούν παραισθήσεις.

10. Αδιαφορεί προκλητικά και κυνικά για τις αντιθέσεις τις αντιφάσεις και τις προκλήσεις των διάλογων του, που φτάνουν συχνά στο σημείο γελοιοποίησης των συνομιλητών του, ακόμα και του ίδιου του υποτιθέμενου δασκάλου του, όταν, στο ‘Συμπόσιο’, που γράφτηκε το 385 π. χ., δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του Σωκράτη, τον παρουσιάζει ως παιδόφιλο και εραστή του Αλκιβιάδη και στον Μενέξενο, βάζει τον Σωκράτη να εκφέρει τον πανηγυρικό της Αθήνας υπέρ των πεσόντων, σε μια μάχη που έγινε δεκαπέντε χρόνια μετά τον θάνατο τού Σωκράτη , ενώ γνώριζε πως στον πραγματικό δύσθυμο και ιδιότροπο Σωκράτη δεν άρεσαν τέτοιες ‘τιμές’ και φιοριτούρες, αλλά και οι Αθηναίοι δεν θα ανέθεταν ποτέ στον εριστικό, κακότροπο και αντιπαθή Σωκράτη να εκφωνήσει έναν τέτοιο πανηγυρικό λόγο, μιμούμενος ειρωνικά τον Περικλή. 

11. Αναιρεί την όποια αξία του ιδεαλιστικού φιλοσοφικού έργου του, όταν επιλέγει να κλείσει το πιο φιλόδοξο και πιο αντιπροσωπευτικό έργο του, την Πολιτεία, με ένα εντελώς παράλογο εφεύρημα, τον εσχατολογικό σκοταδιστικό μύθο για τον ‘γενναίο Ηρ’, που πεθαίνει στη μάχη, αλλά υποτίθεται ότι ανασταίνεται μετά από 12 μέρες για να διηγηθεί στους ανθρώπους όσα είδε στον άλλο κόσμο, όπως, λ. χ., τις υποτιθέμενες φρικτές τιμωρίες που περιμένουν τους άδικους και τις δήθεν επιβραβεύσεις των δικαίων. Την υποτιθέμενη μεταθανάτια εμπειρία του Ηρός την εξιστορεί στους συνομιλητές του ο Σωκράτης, παρεμβαίνοντας κάθε τόσο στην ιστορία και καταλήγοντας ότι ο μύθος αυτός ‘θα μπορούσε και εμάς να μας σώσει, φτάνει να τον πιστέψουμε’ , όπως πιθανά θα έλεγε κάποια αγράμματη και βασανισμένη γριούλα σε δύσκολους καιρούς. 

12. Συνειδητά επιλέγει να εγκαταλείψει την φιλοσοφία ως γόνιμο έδαφος καλλιέργειας των επιστημών, απόκτησης γνώσης κοινωνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής ισότητας, για να καταλήξει η διδασκαλία του φυτώριο ευδοκίμησης σκοταδισμών, βίας και εξουσίας, όπου κάπου-κάπου εμφανίζονται τυχαία και σκόρπια κάποια όμορφα αυτοφυή πνευματικά άνθη, κράχτες που ομορφαίνουν την ασχήμια και κρύβουν τις κακοσμίες του πλατωνισμού’. 

13. Τελικά ο Πλατωνισμός μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί ως λιποταξία από τον ανθρωποκεντρικό Ελληνισμό για να προσχωρήσει δια του πυθαγορισμού στον θεοκεντρικό ιουδαϊσμό της λεγόμενης 'Παλαιάς Διαθήκης', με κατάληξη να καταστεί, το 325 από τον Κωνσταντίνο τον 'μικρό' και τον Ευσέβιο τον πονηρό, ως ρωμαιο-ιουδαιοχριστιανισμός η διαχρονική ιδεολογία όλων των απάνθρωπων και καταστροφικών εξουσιών.

 Αυτά, μεταξύ πολλών άλλων, είναι αρκετά για να χαρακτηρίσουν, πολλοί μελετητές του, τον πλατωνισμό ως την επιτομή της πιο σκοταδιστικής και εξουσιαστικής ιδεολογίας. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Πλάτωνας με την ιδεαλιστική φιλοσοφία του και με την εχθρότητά του εναντίον της Αθηναϊκής Δημοκρατίας έκανε άλμα προς το παρελθόν, την στιγμή ακριβώς που η Αθηναϊκή Δημοκρατία προσπαθούσε να κάνει ένα επόμενο βήμα προς ένα ακόμα καλύτερο μέλλον τόσο σε κοινωνικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο, συνδυάζοντας την αναπτυξιακή με την κοινωνική πολιτική . Οι σοφιστές, που προέρχονταν από την μεσαία τάξη, έκλωθαν όλο και αποφασιστικότερα την ιδέα της απελευθέρωσης των δούλων, της εξίσωσης ανδρών και γυναικών και της κοινωνικής ισότητας γενικά. Μάλιστα ο Γοργίας έγραψε σχετικό έργο με τίτλο. ‘Ελένης Εγκώμιο και υπέρ. Παλαμήδους Απολογία’ και της αναθεώρησης των σχέσεων της Αθήνας με τους συμμάχους της , αλλά και με την ανάπτυξη των δευτερογενών παραγωγικών και τριτογενών οικονομικών δραστηριοτήτων άνοιγε νέους ορίζοντες προς την κατεύθυνση της ενότητας του Ελληνισμού. 

Καταλήγοντας, μετά από βαθιά και με κριτική ματιά μελέτη του έργου του ίδιου του Πλάτωνα, των πλατωνιστών και των ελάχιστων που τόλμησαν να το αμφισβητήσουν, μπορούμε να υποστηρίξουμε πως ο πλατωνισμός δεν ανέκοψε μόνο την ορμή της Άμεσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας με τις ολιγαρχικές μέχρι απολυταρχικές ιδέες του, αλλά εμπόδισε συνειδητά και την ανάπτυξη των επιστημών με τις μεταφυσικές αερολογίες του ανοίγοντας τον δρόμο για τον θεοκρατικό Μεσαίωνα και την σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια, κι’ ας είναι πικρή, για όλες τις εξουσίες και τους διαχρονικούς πολιτικούς ψεύτες. Καιρός να αναζητήσουμε με πάθος την πραγματική αλήθεια, την αλήθεια της ζωής, της άδολης αγάπης, της ελευθερίας, της άμεσης δημοκρατίας, της κοινωνικής ισότητας, της ειρήνης και της ευτυχίας, κόντρα στις δυνάμεις του σκοταδισμού και στον πολιτισμό της κοινωνικής ανισότητας, του πολέμου και του θανάτου. 

_______________________ 

https://professors-phds.com/70506-2/,

Τρίτη 4 Μαρτίου 2025

 

Η ουκρανοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης 
ως το τελευταίο σκαλί πριν από 
την οριστική διάλυσή της.

(Τώρα είναι η ώρα των ανεξάρτητων προοδευτικών αντικαπιταλιστικών 
Αμεσοδημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης)

Γράφει ο Δρ. Κώστας Λάμπος
claslessdemocracy@gmail.com,
http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Το ευρωπαϊκό παράδοξο, ως άκρον άωτον της υποταγής και της ανοησίας:
«500 εκατομμύρια Ευρωπαίοι ζητούν
από 300 εκατομμύρια Αμερικανούς να τους προστατεύσουν
από 140 εκατομμύρια Ρώσους»
Ντόναλντ Τουσκ

Η Δύση του ΝΑΤΟ και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, υπό την καθοδήγηση του παρακμασμένου και γι’ αυτό επικίνδυνου αμερικανισμού  ηττήθηκε στρατηγικά στην Ουκρανία και γι’ αυτό προσπαθεί να αμυνθεί με την ουκρανοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ρωσία άντεξε και η Ευρωπαϊκή Ένωση βαριά ταπεινωμένη οδηγείται στην υποτιθέμενη νέα καπιταλιστική ανασυγκρότησή της, αντί να επιλέξει την προοδευτική αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική και αντιηγεμονική αναγέννησή της. Οι trumpισμένες Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής λοξοκοιτάζοντας με φθόνο την ηγεμονικά ανερχόμενη Κίνα, πουλάνε κάλπικη φιλία στην Ρωσία, με την ψευδαίσθηση πως θα διασπάσουν το Σύμφωνο της Σαγκάης και τους BRICS+ από την μια και την προσδοκία, από την άλλη, πως θα καταφέρουν με τους ανιστόρητους και γι’ αυτό ‘πρόθυμους ευρωπαίους εταίρους τους’ να ετοιμάσουν ‘σε πέντε χρόνια’, όπως δήλωσε ο, ακόμα υπουργός άμυνας της Γερμανίας, Πιστόριους, πόλεμο με την Ρωσία. Η θολή ακόμα εικόνα που ‘φιλοτεχνεί’ ο αγγλοσαξονικός άξονας, ‘το πολεμικό κόμμα της Ουάσιγκτον’ με το αθεράπευτα ρωσοφοβικό Ενωμένο Βασίλειο, δείχνει τις μελλοντικές σάλπιγγες της κόλασης να ηχούν οι μεν στον πόλεμο των ΕΠΑ ενάντια στην Κίνα και οι δε της ‘Ευρωπαϊκής Συμμαχίας’, που θα έχει στο μεταξύ υποκαταστήσει την διαλυμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, ενάντια στην Ρωσία, που και οι δυό φαίνεται να έχουν αντίστοιχες φιλοδοξίες να ηγεμονεύσουν στον πλανήτη Γη προκειμένου τάχα να αποφύγουν την ηγεμονία του μανιακού αμερικανισμού. Πρόκειται για την πιο ανιστόρητη σύλληψη πολιτικής, επειδή παραγνωρίζει τον παράγοντα γεωγραφία που θέλει την Ευρώπη  και την Ασία σε σχέση αναγκαστικής ειρηνικής συμβίωσης, του τύπου των σιαμαίων αδελφών. Το γεγονός μάλιστα πως ένα μεγάλο κομμάτι της Ρωσίας ανήκει στην ευρωπαϊκή ήπειρο επιβάλλει την καλλιέργεια σχέσεων καλής γειτονίας και αμοιβαίας συνεργασίας. Αντίθετα, η γεωγραφία, ως αμείλικτος παράγοντας πολιτικής, επιβάλλει η Ευρώπη να χωρίζεται από την Αμερική με έναν ολόκληρο Ωκεανό. Πρόκειται για μια πολιτική που παραγνωρίζει επίσης πως οι ευρωπαϊκές οικονομίες, και κύρια η γερμανική, αναπτύχθηκαν χάρη στα ορυκτά καύσιμα που έρρεαν, με σχετικά φτηνότερες, από τα αμερικάνικα, τιμές, άφθονα από την Ρωσία, τα οποία όταν διακόπηκαν για την ‘ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία’ , η οποία αντικαταστάθηκε από την ενεργειακή εξάρτησή της από τα κατά πολύ ακριβότερα αμερικάνικα ορυκτά καύσιμα, με κατάληξη την οικονομική ύφεση της Γερμανίας και της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή ιστορία διδάσκει πως το συμφέρον της Ευρώπης, ακόμα και σε συνθήκες καπιταλισμού, εξυπηρετείται καλύτερα με σχέσεις συνεργασίας και καλής γειτονίας παρά με εμφύλιους, ή με κατακτητικούς πολέμους κατά τη Ρωσίας για την ηγεμόνευση επί της ανθρωπότητας. Η απόπειρα της ευρωπαϊκής ενότητας με στόχο τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με αυτόν τον σκοπό ξεκίνησε, μέχρι που αυτή η διαδικασία, αντί να περάσει υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, κατάληξε υπό αμερικανικό έλεγχο, κύρια δια του ΝΑΤΟ, γεγονός που προτεκτορατοποίησε την Ε.Ε και την στράτευσε υπέρ του αμερικανικού ηγεμονισμού που θα καταλήξει, αν δεν αναλάβουν οι ίδιοι οι λαοί της Ε.Ε. τις ευθύνες της ανεξάρτητης πορείας της, με την διάλυσή της για αν ελέγχεται ευκολότερα, από κοινού ή και κατά μόνας, από τους επίδοξους ηγεμόνες του πλανήτη.


Έτσι η νέα επιθετικότητα της Ευρώπης που θεμελιώθηκε πρόσφατα, την Κυριακή 2 Μαρτίου 2025, προφανώς καθ’ υπόδειξη του ηγεμόνα και με πρωτοβουλία της κυβέρνησης του Ενωμένου Βασιλείου, κατά της Ρωσίας, με σύμβολό της τον, αχυράνθρωπο του Μπάιντεν και του ΝΑΤΟ, νεκροθάφτη της Ουκρανίας, νεοναζιστή Volodymyr Zelensky, μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε μια αξιολύπητη φαντασίωση που μετατρέπει την κατεχόμενη, από τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και το ΝΑΤΟ, Ευρώπη, σε ρόλο μιας «οιονεί Ουκρανίας», σε ρόλο λαγού που τάχα κινδυνεύει από την ρωσική αρκούδα, η οποία ‘ειρήσθω εν παρόδω’ το μόνο κακό που μπορεί να  κάνει είναι να προσφέρει φτηνά ορυκτά καύσιμα για την λειτουργία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, σε αντίθεση με τα αντίστοιχα πανάκριβα του ιμπεριαλιστικού trumpιστάν. Έτσι, Trump και Starner, για να προλάβουν το ξύπνημα της Ε. Ε. και τις πρωτοβουλίες του Μακρόν, που υποτίθεται ότι λειτουργεί ως εκπρόσωπος της Ε.Ε., σκαρώνουν το αφήγημα που παρουσιάζει τον πόλεμο ως ειρηνευτικό εγχείρημα, με ενορχηστρωτή τον Στάρνερ, ο οποίος άρχισε να μιλάει για ‘ευκαιρία να ενωθούνε ξανά οι ευρωπαίοι υπό την ηγεσία της Αγγλίας’, μιας Ευρώπης που την μίσησαν και έκαναν ότι μπορούσαν να την διαλύσουν, με την βοήθεια των λοιπών ‘χρήσιμων ηλίθιων’ προδοτών της προοδευτικής ευρωπαϊκής αγωνιστικής παράδοσης και της μετακαπιταλιστικής προοπτικής της. Όμως για την πληρέστερη κατανόηση των σημερινών γεγονότων είναι χρήσιμο, στο σημείο αυτό να θυμηθούμε, ότι:
•    Α. «Η Ευρασία είναι η σκακιέρα πάνω στην οποία παίζεται ο αγώνας της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας.[…] Η Ουκρανία, νέος και σημαντικός χώρος στην ευρασιατική σκακιέρα, είναι γεωπολιτικός άξονας. […] Χωρίς την Ουκρανία η Ρωσία παύει να είναι ευρασιατική αυτοκρατορία. […] Αν η Μόσχα ανακτήσει τον έλεγχο της Ουκρανίας, με τον πληθυσμό των 52 εκατομμυρίων, τους σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους και την πρόσβαση στην Μαύρη Θάλασσα, η Ρωσία θα ανακτήσει αυτόματα τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να γίνει ισχυρό αυτοκρατορικό κράτος που θα ενώσει την Ευρώπη με την Ασία», αλλά για να μην συμβεί αυτό η Αμερική θα πρέπει να αποφασίσει:
1)    «Τι είδους Ευρώπη θα έπρεπε να προτιμά και επομένως να προωθεί η Αμερική;
2)    Τι είδους Ρωσία είναι προς το συμφέρον της Αμερικής και τι και πόσα μπορεί να κάνει η Αμερική γι’ αυτό;
3)    Ποιες είναι οι προοπτικές για την εμφάνιση στην Κεντρική Ευρασία νέων ‘Βαλκανίων’ και τι θα έπρεπε να κάνει η Αμερική για να ελαχιστοποιήσει τους κινδύνους που θα προέκυπταν;
4)    Τι ρόλο θα έπρεπε να ενθαρρυνθεί να επωμισθεί η Κίνα στην Άπω Ανατολή και ποιες είναι οι συνέπειες αυτού του ρόλου, όχι μόνο για τις Ενωμένες πολιτείες , αλλά επίσης και για την Ιαπωνία;
5)    Ποιοι νέοι ευρασιατικοί συνασπισμοί είναι δυνατοί και ποιοι θα ήταν πιο επικίνδυνοι για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τι πρέπει να γίνει για να αποκλειστούν» ;
•    Β. Πως η Δύση, ενώ δεσμεύτηκε το 1990, να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ στις πρώην χώρες μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας ‘ούτε κατά μια ίντσα’ αθέτησε την δέσμευσή της. Το 1999 το ΝΑΤΟ της Δύσης ισοπέδωσε την Σερβία με την σύμφωνη γνώμη των ‘πρόθυμων συμμάχων’ που είναι και μέλη της Ε.Ε., μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Τέλος το ίδιο έκανε και με την συμφωνία του Μινσκ, 2015, για την μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και γέμισε όλες τις πρώην σοβιετικές χώρες που συνορεύουν με την Ρωσία, κι’ όχι μόνο, με στρατιωτικές βάσεις, δυνητικά και με πυρηνικά όπλα, δημιουργώντας στην Ρωσία πρόβλημα ασφάλειας των συνόρων της. Έτσι αντί ο λαγός να φοβάται την αρκούδα, οι συνθήκες που δημιούργησαν τα σχέδια για την παγκόσμια ηγεμονία της Αμερικής επιδίωξαν, η αρκούδα να φοβάται τον λαγό, γεγονός που θα ανάγκαζε κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της να πάρει τα μέτρα της για την προάσπιση της εδαφικής της ακεραιότητας, και
•    Γ. «Η πραγματικότητα είναι ότι κατά την διάρκεια ολόκληρου του Ψυχρού Πολέμου, η Ευρώπη ήταν ντε φάκτο αμερικανικό προτεκτοράτο. […] Μια Ευρώπη στρατιωτικά αυτοδύναμη, μια ολοκληρωμένη πολιτική και οικονομική δύναμη σαν την Αμερική, θα έφερνε τις ΕΠΑ αντιμέτωπες με μια οδυνηρή επιλογή. Είτε να απαγκιστρωθούν εντελώς από την Ευρώπη, είτε να συμμεριστούν πλήρως με αυτήν τις ευθύνες της άσκησης της πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Η μεν απαγκίστρωση της αμερικανικής δύναμης από την δυτική περιφέρεια της ευρασιατικής ηπείρου όμως θα ισοδυναμούσε με εγκατάλειψη της Ευρασίας. [...] Μια πολιτικά ισχυρή Ευρώπη, ικανή να συναγωνιστεί οικονομικά τις ΕΠΑ και χωρίς να εξαρτάται στρατιωτικά από αυτές θα αμφισβητούσε αναπόφευκτα την υπεροχή τους σε δυό περιοχές που είναι ζωτικές για την Αμερική από στρατηγικής άποψης, τη Μέση Ανατολή και την Λατινική Αμερική. […] Μια Ευρώπη γεμάτη αυτοπεποίθηση θα περιόριζε την παραδοσιακή κυριαρχία των ΕΠΑ στην περιοχή, αλλά και το εύρος της αμερικανικής υπεροχής κατά μεγάλο μέρος στον Ειρηνικό Ωκεανό» .
Αυτά τα λίγα, που προέρχονται από τον αρχιτέκτονα της στρατηγικής παγκοσμιοποίησης του αμερικανισμού, είναι αρκετά για να κατανοηθεί από όλους μας πως ο επίδοξος παγκόσμιος ηγεμόνας τρέμει την συνεργασία και πολύ περισσότερο τρέμει την ενότητα της Ευρώπης με την Ρωσία και την Ασία, όπως επίσης ότι και όσα συμβαίνουν σήμερα δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα αυστηρών και λεπτομερών στρατηγικών προγραμμάτων κυριαρχίας από το ηγεμονικό κεφάλαιο και τους υπαλλήλους του, η επιτυχία των οποίων εξαρτάται από τον βαθμό του δικού μας αποπροσανατολισμού, που μας καθιστά αντικείμενα, κυνηγούς και φορείς κάλπικων, νόθων και ψευδών ταυτοτήτων. Ταυτοτήτων με την έννοια των ψευδαισθήσεων με τις οποίες ‘ανήκουμε’ σε θρησκείες και παραθρησκείες, σε κόμματα και φράξιες, σε ποδοσφαιρικές ομάδες και χουλιγκανικές συμμορίες, σε αρχηγούς και προστάτες κ. λπ., κ. λπ., φτάνει να μην ανήκουμε στον εαυτό μας, στο συλλογικό μας Εμείς ως έθνη και ως Ενωμένη Ευρώπη, για να γινόμαστε πνευματικοί ευνούχοι και εύκολη βορρά των πατριδοκάπηλων ηγεμόνων, των δημιουργών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Το ενδεχόμενο οι άνθρωποι, οι κοινωνίες και τα έθνη να μην καταντούν λαγοί ή λιοντάρια και αρκούδες, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι, θύτες και θύματα του χαοτικού καπιταλιστικού ανταγωνισμού, των πολέμων και των κλιματικών κρίσεων φαίνεται πως δεν παίζει για την καπιταλιστική και ιδιαίτερα για την αμερικανική ελίτ. Το γεγονός όμως ότι άνθρωποι και λαοί, με πρώτους και καλύτερους τους ευρωπαίους, αναγκάζονται βίαια να ζουν σε συνθήκες ακραίων κοινωνικών ανισοτήτων, οι οποίες προκαλούνται από έναν και μόνο λόγο, από τον βίαιο, άδικο και ιμπεριαλιστικό διεθνή καταμερισμό της εργασίας που καταλήγει στην ακραία ανισοκατανομή των μέσων παραγωγής κατά συνέπεια και του πλούτου, που χωρίζουν την ανθρωπότητα, στο 1% που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία και στο 99% που φυτοζωεί στις παρυφές του καπιταλιστικού συστήματος. Όμως ένας κόσμος διαιρεμένος σε Αμερικανούς και μη, καταλήγει «στην ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση στην Ευρώπη και όχι μόνο, ότι η Αμερική εγκληματεί κατ’ επανάληψη στα παγκόσμια ζητήματα που επηρεάζουν την μακροπρόθεσμη ποιότητα ζωής του ανθρώπινου γένους και τα οποία κατά συνέπεια θα έπρεπε να προκαλέσουν την θέσπιση αποδεκτών από όλους υπερεθνικών κανόνων συμπεριφοράς» , την στιγμή μάλιστα που στην θέση του «αμερικανικού πνεύματος που δείχνει σημεία κόπωσης και μαραζώνει τελματωμένο στο παρελθόν, ένα νέο ευρωπαϊκό όνειρο γεννιέται. Είναι το όνειρο που αρμόζει πολύ περισσότερο με το επόμενο στάδιο του ανθρώπινου ταξιδιού, το όνειρο που υπόσχεται να προσφέρει στην ανθρωπότητα την παγκόσμια συνείδηση που αντιστοιχεί στην όλο και πιο διασυνδεόμενη και παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία. Το όνειρο που τοποθετεί τις σχέσεις της κοινότητας πάνω από την ατομική αυτονομία, την πολιτισμική ποικιλομορφία πάνω από την αφομοίωση, την ποιότητα ζωής πάνω από την συσσώρευση πλούτου, την διατήρηση του περιβάλλοντος πάνω από την απεριόριστή αύξηση των υλικών αγαθών, τις βαθύτερες σχέσεις πάνω από τον ακατάπαυστο μόχθο, τις οικουμενικές ανθρώπινες αξίες και τα δικαιώματα της φύσης πάνω από τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και την παγκόσμια συνεργασία πάνω από την μονομερή άσκηση της ισχύος»  Κι όλα αυτά επειδή «το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου, […] έχουμε γίνει ο πολιτισμός του θανάτου»  και όχι της ζωής και ενός καλύτερου μέλλοντος.
Αυτόν τον πολιτισμό της βίας, της αδικίας, της πείνας και του θανάτου προσπαθεί, δια του τραμπισμού, να επιβάλλει η συμμορία των μεγιστάνων αρχαγγέλων της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ως κεντρικός πυρήνας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του αμερικανισμού, μέσω της αναδιάρθρωσης των σχέσεων εξουσίας στο εσωτερικό της ηγεμονικής πυραμίδας. Πρόκειται για μια διαδικασία που αναγκαστικά θα συνοδευτεί από αλλεπάλληλους οικονομικούς πολέμους, από θερμές αναδιατάξεις συνόρων, από καταστροφές οικονομιών και χωρών και από πλήρη διάλυση των σχέσεων εργασίας και φυσικά από τον παραμερισμό της καχεκτικής αστικής δημοκρατίας για χάρη ολοκληρωτικών καθεστωτικών συμμοριών που θα ενεργούν με βάση τις εντολές της κεντρικής ηγεμονικής εξουσίας.
Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα, που όλο το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό ψάχνει να βρει προστασία στις αυλές των ανερχόμενων ηγεμόνων, δεν φαίνεται αυτή την στιγμή στον ορίζοντα καμιά δύναμη ικανή να αντισταθεί και να ματαιώσει τα διαπλεκόμενα και συγκρουόμενα ηγεμονικά σχέδια. Οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, ο φυσικός γκρεμιστής του εκάστοτε παλιού και χτίστης του κάθε φορά καινούργιου τελεί ακόμα υπό την ομηρία της μεσοβέζικής κοσμοαντίληψης περί ‘θεού/αυτοκράτορα’ και των εξουσιαστικών ιδεολογιών του 19ου και του 20ου αιώνα που ψάχνουν να βρουν κάποια άγουρη και μονοδιάστατη ‘εργατική τάξη’ που θα πάρει την πολιτική εξουσία για να την παραδώσει στην ‘εξουσιαστική πρωτοπορία’, ή έστω ‘έναν Λένιν’ που θα αντικαταστήσει τον τσαρισμό, τον νεοτσαρισμό, τον ναζισμό, τον νεογερμανισμό, τον νεοηγεμονισμό,  το αμερικανισμό και τον νεοφασισμό με κάποια ‘δικτατορία του προλεταριάτου’ σε βάρος της άμεσης κοινωνικής δημοκρατίας των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού.
Η ιστορία, όπως αυτή γράφεται μέχρι σήμερα, στον 21ο αιώνα, με πρωταγωνιστές τις σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες έχει ολοκληρώσει την ωρίμανση της αντίθεσης μεταξύ καθυστερημένων καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων και προχωρημένων αυτοδιεθυνόμενων παραγωγικών δυνάμεων και περιμένει από τις πολυδιάστατες δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού να ξυπνήσουν και να αναλάβουν τον ιστορικό τους ρόλο, πριν η μεγάλη επανεκκίνηση του καπιταλισμού ολοκληρώσει το μετανθρωπιστικό της όνειρο, με τίτλους ‘τέλους της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος’. Για να μην φτάσει, όμως  η ανθρωπότητα στις πύλες της καπιταλιστικής κόλασης είναι επιτέλους ανάγκη η Ευρώπη να φύγει ΤΩΡΑ από το ΝΑΤΟ και η Αμερική να φύγει από την Ευρώπη, για να ανήκει η Ευρώπη στους Ευρωπαίους, συνθήκη ικανή και αναγκαία για την θεμελίωση ενός καλύτερου ειρηνικού κόσμου, του κόσμου της κοινωνικής ισότητας .
Το ζητούμενο ήταν πάντα και συνεχίζει να παραμένει οι επιστήμες και οι τεχνολογίες να πάψουν να είναι εργαλεία υποταγής της ανθρωπότητας στο κεφάλαιο και στις εκάστοτε εξουσίες και να μετατραπούν σε δυνάμεις της απελευθέρωσης του Ανθρώπου, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά. Αλλά γι’ αυτό πρέπει να πάψουμε όλοι μας να είμαστε πρόβατα θρησκευτικών ποιμνίων και οπαδοί εξουσιαστικών ιδεολογιών και να γίνουμε Πολίτες, υποκείμενα Πολιτικής, δημιουργοί Πολιτισμού και χτίστες ελευθέρων Άμεσων Δημοκρατικών Πολιτειών σε Τοπικό, Περιφερειακό, Εθνικό και Οικουμενικό επίπεδο . Αυτός ο καλύτερος κόσμος είναι σήμερα εφικτός, υπό ένα και μοναδικό όρο, ότι για να είναι δικός μας θα τον δημιουργήσουμε εμείς και όχι οι αλλοτριωτές μας.
_____________________
https://professors-phds.com/70506-2/,

Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2025

 Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
Δρ. Κώστας Λάμπος

 




Ο Κώστας Λάμπος, (86),
•γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Γαβαλού Αιτωλοακαρνανίας, από ακτήμονες αγρότες γονείς με καταγωγή από τη Ελατόβρυση της ορεινής Ναυπακτίας,
•σπούδασε εργαζόμενος οικονομικές επιστήμες στη Ζυρίχη, στην Αθήνα και στο Βερολίνο όπου και ανακηρύχθηκε (04.02.1981) Διδάκτωρ της Σχολής Οικονομικών Επιστημών του Freie Universität BERLIN.


Δίδαξε:
•στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης, (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας),
•στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και
•στο ΤΕΙ Αθήνας (Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής).

Διετέλεσε:
•Εκδότης και διευθυντής του Περιοδικού ΟΥΜΑΝΙΣΤΗΣ, από το 1965 μέχρι το 1967 που απαγόρευσε την κυκλοφορία του η Χούντα
•Πρόεδρος της Κεντρικής Διοίκησης του Οικονομικού Επιμελητήριου Ελλάδας (1986-1989),
•Διευθύνων Σύμβουλος στην Ανώνυμη Αγροτική Ασφαλιστική Εταιρία Ζωής και Υγείας, του Ομίλου Εταιρειών της ΑΤΕ (1993-1996)
•Διευθυντικό στέλεχος της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδας (1984-2004).
•Πήρε μέρος σε δεκάδες επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχει ένα πλούσιο συγγραφικό έργο.


Α. Κυριότερα έργα του είναι:
1. Unterentwicklung, Akkumulationskanäle und Kapitalbildungsmöglichkeiten in den unterentwickelten Agrarländern, F.U. Berlin, Oktober 1974.
2. Ιμπεριαλισμός και Υπανάπτυξη, Βερολίνο 1975.
3. Μετανάστευση. ‘Ευλογία’ ή Κατάρα; Βερολίνο 1978.
4.Abhängigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands. Ein Beitrag zum Studium des (griechischen peripheren) Kapitalismus und der allternativen Entwicklungsstrategien, R. G. FISCHER VERLAG, F/M 1981.
5. Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας. Μια συμβολή στη μελέτη του (ελληνικού) περιφερειακού καπιταλισμού και των εναλλακτικών στρατηγικών της ανάπτυξης , ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983.
6. Συνεταιρισμοί και Ανάπτυξη, ΚΟΧΛΙΑΣ, Αθήνα 1986, ΗΛΙΑΝΘΟΣ, ΑΘΗΝΑ 1989 και Εκδόσεις ΤΥΠΟΘΗΤΩ-ΔΑΡΔΑΝΟΣ, Αθήνα 1999.
7. Από την κρίση στην υπέρβαση του Ελληνικού Περιφερειακού Καπιταλισμού, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1988.
8. Συντεταγμένες Εθνικής Αγροτικής Ανασυγκρότησης, ΗΛΙΑΝΘΟΣ, Αθήνα 1991
9. Η Ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου και οι εχθροί της ανάπτυξης, Π.Ε.Α.ΖΕ.Ρ.Α., Αθήνα 1992.
10. Εισαγωγή στον Οικονομικό Προγραμματισμό, ΗΛΙΑΝΘΟΣ, Αθήνα 1996.
11. Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
12. Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
13. Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.
14. Αταξική Δημοκρατία και Οικουμενικός Ουμανισμός, στο: Η Άμεση Δημοκρατία στον 21ο αιώνα. Αναζήτηση της ουσίας πέρα από μύθους και ιδεολογήματα, (Επιμέλεια, πρόλογος και συμμετοχή), ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.
15. Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και  εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.
16. Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.
17. Σκέψεις για μια οικονομία της κοινωνικής ισότητας και της ελευθερίας, στον: Συλλογικό τόμο: Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, (Επιμέλεια, πρόλογος και συμμετοχή), ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2020.
18. Social in-Equality and Classless Humanism. An Essay on the political Philosophy of Praxis, ON TIME BOOKS, LONDON 2020.
19. Εικόνες, σταθμοί και μνήμες (1939-2022), ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2022.
20. Διαδρομές ζωής, σελίδες ιστορίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2022.
21. Τοξικές Θεσμίσεις, Ταυτότητες, Κοινωνίες, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2022.
22. Κοινωνική Αν-Ισότητα και Αταξικός Ουμανισμός. Ένα δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας της πράξης, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2023.
23. Ο Πλατωνισμός ως εξουσιαστική ιδεολογία. Η άλλη ανάγνωση της ιστορίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2024.
24. Επιστήμες και Εξουσία. Οι επιστήμες ως γλώσσα και ιδεολογία της εξουσίας, ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ.


Β. ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ
1. Η αναβάθμιση των οικονομικών σπουδών και οι κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ, Αθήνα 1984.
2. Η ελληνική κτηνοτροφία και η αδέσμευτη ανάπτυξη, στο: Αγροτικός τομέας: Επίκαιροι προβληματισμοί, ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, Αθήνα 1985.
3. Προβλήματα Αγροτικής οικονομίας. Προοπτικές της Οικονομικής Σχολής Αγρινίου, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ, Αθήνα 1986.
4. Προοπτικές κι προϋποθέσεις ανάπτυξης της σύγχρονης Ελληνικής γεωργίας, Πρακτικά του Πρώτου Αναπτυξιακού Συνέδριου Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, Πάτρα 1989.
5. Η οικονομική θεωρία ως μεταφυσική εξουσιαστική ιδεολογία, στο: Οικονομική Θεωρία. Αναζητώντας και διαπιστώνοντας. Τιμητικός τόμος για τον ομότιμο Καθηγητή Οικονομικής Θεωρίας, Γεώργιο Χατζηκωνσταντίνου, ΤΖΙΟΛΑΣ, Θεσσαλονίκη 2021.


Γ. ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αλεξάντερ Σ. Νηλ, Θεωρία και Πράξη της αντιαυταρχικής Εκπαίδευσης, ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ, Αθήνα 1972 και ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2020.


Δ. ΛΟΙΠΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ. Δεκάδες μελέτες του έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και σε πολλές ξένες γλώσσες και εκατοντάδες άρθρα του φιλοξενούνται στον ημερήσιο και περιοδικό, έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.


Τρίτη 18 Φεβρουαρίου 2025


Ο νέος Trumpισμός. Η μεγάλη ευκαιρία για την ανεξαρτησία της Ευρώπης

(Η προδομένη από τον αμερικανισμό Δύση και Ευρώπη, οφείλουν τώρα να ξυπνήσουν) 


Γράφει ο Κώστας Λάμπος
claslessdemocracy@gmail.com

Αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017, λίγες μέρες μετά την εγκατάσταση του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Δικαιώθηκε αναφορικά με την τύχη του Τραμπ και των ομοίων του, αλλά δυστυχώς όχι αναφορικά με την πορεία της Ευρώπης, η οποία αντί να αναζητήσει την δική της Ταυτότητα, την ανεξαρτησία της από τον αμερικανισμό και να ακολουθήσει μια ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιηγεμονική πορεία που θα έδινε μια ανάσα στους κοινωνικούς αγώνες για μια μετακαπιταλιστική πορεία, συνεχίζει να αναζητά ‘Αμερικανό προστάτη’, πράγμα που οφείλει να κατανοηθεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως πρόκληση να κάνουν δική τους υπόθεση την ανεξαρτησία της Ευρώπης από τον Νεογερμανισμό και τον Αμερικανισμό χαράσσοντας μια προοδευτική πορεία για μια μετακαπιταλιστική Ευρώπη και για έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας.

«Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου»
Rifkin Jeremy

Η ισορροπία δυνάμεων που προέκυψε από την ήττα το ναζισμού στον 2οπαγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο έδωσε την ευκαιρία στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΕΠΑ) να βγουν από το καβούκι τους, να επεκταθούν οικονομικά και στρατιωτικά σε ολόκληρο τον πλανήτη και να καταστούν ηγέτιδα δύναμη της λεγόμενης Δύσης, πράγμα που τους επέτρεψε να σχεδιάσουν και να προωθήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.
Η ίδια ισορροπία δυνάμεων διέσπασε την Ευρώπη στα τέσσερα, στην Ανατολική υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης και στη Δυτική υπό τον έλεγχο των ΕΠΑ, της Γαλλίας και της Αγγλίας, καθιστώντας την ανίκανη να ακολουθήσει μια αδέσμευτη πορεία βασισμένη πάνω στις δικές της ιστορικές, αγωνιστικές και ανθρωπιστικές πολιτισμικές παραδόσεις . Η ‘αμερικανική βοήθεια’ προς τις αποδεκατισμένες και ερειπωμένες χώρες της Ευρώπης έστρωσε τον δρόμο της πολύπλευρης εξάρτησης της Ευρώπης από τις ΕΠΑ και λειτούργησε ως διεκπεραιωτής του ‘αμερικανικού ονείρου’ για την παγκόσμια αμερικανοκρατία. Στην πορεία αυτό το όνειρο εξελίχθηκε στην στρατηγική της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με σκοπό την ενιαιοποίηση του καπιταλισμού υπό την ηγεσία του σκληρού πυρήνα του με τη μορφή του αμερικανισμού  και στόχο να υποτάξει με κάθε τρόπο τις χώρες που αρνούνται ή/και στέκονται εμπόδιο στην παγκόσμια ηγεμονία των ΕΠΑ, όπως λ. χ. η νεοκαπιταλιστική Ρωσία και η κρατικοκαπιταλιστική Κίνα καθώς και οι άλλες χώρες που εκφράζονται από το ‘Σύμφωνο της Σαγκάης’ και επιδιώκουν να κρατήσουν μακριά τις ΕΠΑ γιατί ‘η Ασία ανήκει στους Ασιάτες’.
Είναι όμως πια φανερό πως το σχέδιο για την παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου με τη μορφή του παγκοσμιοποιημένου αμερικανισμού συναντά εμπόδια ανυπέρβλητα που έχουν σχέση τόσο με τις εσωτερικές αντιθέσεις του κεφαλαίου, όσο και με το διαχρονικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για κοινωνική ισότητα μέσω της υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, πράγμα που γονάτισε τις ΕΠΑ και τις αναγκάζει σε αναδίπλωση και σε αναθεώρηση, όχι εγκατάλειψη, του σχεδίου τους για την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή η πολιτική εκφράζεται πια ως τραμπισμός, μια μορφή φασισμού, που εγκαταλείπει τους παραδοσιακούς στρατηγικούς εταίρους των ΕΠΑ όπως η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση και αναζητά νέους στρατηγικούς εταίρους, όπως η Ρωσία με την ελπίδα ότι θα διασπάσει το ασιατικό μέτωπο και θα υποτάξει τον μεγάλο ανταγωνιστή για την παγκόσμια ηγεμονία, την Κίνα. Το πιθανότερο είναι ο τραμπισμός να καταρρεύσει από την αντίσταση του ίδιου του αμερικανικού λαού στο βαθμό που αυτός θα κατανοήσει τους πραγματικούς σκοπούς του. Εξίσου πιθανό είναι να μην βρει ανταπόκριση από την ευρωασιατική Ρωσία τα συμφέροντα της οποίας την συνδέουν αναπόσπαστα με την Ευρώπη και την Ασία, οπότε θα περιοριστεί στην αμερικανική ήπειρο επεκτείνοντας την κυριαρχία των ΕΠΑ στην Κεντρική και στην Νότια, στη Λατινική, Αμερική, αλλά γι’ αυτό θα χρειαστεί να πείσει πρώτα τους πολίτες των ΕΠΑ και στη συνέχεια να αντιμετωπίσει τους λαούς αυτών των χωρών που μάχονται για την εθνική τους ανεξαρτησία και για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Το κρισιμότερο ζήτημα για τις εξελίξεις σ’ αυτή τη φάση είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην πρόκληση του τραμπισμού που προκαλεί κρίση στις ετεροβαρείς αμερικανοευρωπαϊκές σχέσεις. Αυτή η κρίση αποτελεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση την καλύτερη ευκαιρία για να απαλλαχθεί από την αμερικανική εξάρτηση, ταυτόχρονα και από τον νεογερμανισμό και να απαντήσει με επιτάχυνση της εμβάθυνσης των διαδικασιών σύγκλισης των οικονομιών των χωρών μελών της. Η ενότητα της ΕΕ προϋποθέτει την αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών-μελών της, πράγμα που οφείλει να αποκλείει νεογερμανικούς ηγεμονισμούς  και ομαδοποιήσεις στο εσωτερικό της και να καλλιεργεί την ολοκλήρωση των διαδικασιών απόκτησης μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας και την σφυρηλάτηση ενός μετακαπιταλιστικού, αμεσοδημοκρατικού , ανθρωποκεντρικού κοινωνικού μοντέλου, που θα ξαναβάλει την Ευρώπη στην πρωτοπορία του διαχρονικού αγώνα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα, κοινωνική δημοκρατία και οικουμενική ειρήνη.
Επειδή όμως αυτές οι εξελίξεις σε κοινωνίες ακραίας οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας υπονομεύονται από τους μεγιστάνες και τις πλουτοκρατικές ολιγαρχίες, τα σκοταδιστικά  και εξουσιαστικά ιερατεία και τους επαγγελματίες πολιτικούς συνοδοιπόρους τους, γι’ αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να αναδειχτούν σε υποκείμενο της ιστορίας, για να σταματήσουν την καπιταλιστική παρακμή που οδηγεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και να διαμορφώσουν μια αντίστοιχη στο σημερινό επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων αρχιτεκτονική των κοινωνιών και της παγκόσμιας κοινότητας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και οικουμενική κλίμακα. Διαφορετικά ο Τραμπισμός και οι σύμμαχοί του Λεπενισμός, Πεπεγκριλισμός, Χρυσαυγιτισμός, νεοναζισμός, αριστεροδεξιός λαϊκισμός κ.λπ., κ.λπ. ως όνειρο και όργανο του σκληρού πυρήνα του παγκόσμιου κεφαλαίου θα εξελιχθεί σε έναν παγκόσμιο φασισμό, στον εφιάλτη των εργαζόμενων ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας.

*

Αυτά, τα σχεδόν προφητικά, γράφτηκαν πριν από εννιά (9) ακριβώς χρόνια και επιβεβαιώθηκαν στο ακέραιο και με το παραπάνω. Ο Τραμπισμός κατάφερε, χάρη στην βαθιά παρακμή του αμερικανισμού υπό τον πρόθυμο μπάτλερ του κεφαλαίου Μπάϊντεν, να επανακάμψει δριμύτερος, φορτωμένος με το βαρύ ρεβανσιστικό φορτίο του φανατισμένου και καθολικά αλλοτριωμένου μέσου Αμερικανού, που υπό την μέθη του MAGA, ονειρεύεται έναν νέο Fuehrer για μια America Überalles. Έτσι η ζωή επαναλαμβάνεται ως φάρσα και ο ‘θεός σώζει τον φύρερ για το καλό της Αμερικής’, που το εκφράζουν οι πέντε-δέκα ολιγάρχες φασίστες μεγιστάνες του πλούτου, όπως τότε στην υπό κατάρρευση, Δημοκρατία της Βαϊμάρης, υπό τις ιαχές του λούμπεν αμερικανισμού, όπως και του τότε καθολικά αλλοτριωμένου Γερμανικού λαού.
Μεγάλη η νίκη, μεγάλα και τα λόγια του φύρερ, με πρώτο κύριο μενού την προσάρτηση του Καναδά, της Γροιλανδίας και της Παλαιστίνης και επιδόρπιο την ‘ειρήνευση στην Ουκρανία’, με την μορφή μιας ‘Νέας Γιάλτας των δυό’, αντί των τριών νικητών του Β ΠΠ και απώτερο σκοπό την διάσπαση του ασιατικού μετώπου, την ήττα του Κινεζισμού στην κούρσα για την παγκόσμια ηγεμονία της Δύσης, χωρίς όμως την δακρύβρεχτη Ευρώπη που καταριέται την μοίρα της επειδή την πρόδωσε εγκαταλείποντάς την ο ‘προστάτης της’.
Η αποχαυνωμένη ανθρωπότητα ψελλίζει κάτι για το διεθνές δίκαιο που κατάληξε στο καλάθι των αχρήστων του ηγεμόνα Τραμπ, το οποίο έτσι κι’ αλλιώς εδώ και δεκαετίες βίωνε λάθρα υπό τους κροταλισμούς των κανονιών των ‘ειρηνόφιλων δημοκρατικών΄ που ματοκύλισαν τον πλανήτη για να επιβάλλουν την παγκοσμιοποίηση του αμερικανισμού.
Στο ερώτημα αν υπάρχει ελπίδα και εναλλακτική λύση, διαφορετική από αυτήν του γερμανικού νεοναζισμού, του Τραμπ, του Έλον Μασκ και της παρέας των μεγιστάνων αρχαγγέλων της καπιταλιστικής κόλασης, ίσως απαντήσει η ιστορία, αν στο μεταξύ, δεν την τελειώσουν αυτοί με την βοήθεια της εξουσιαστικής Artificial Intelligence και τον τελευταίο αυθεντικό άνθρωπο, πριν από τον θρίαμβο της Great Reset, της Woke Agenda, του Transhuman και του παγκόσμιου φασισμού, την ώρα που, όπως φαίνεται, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, κυνηγούν, εν μέσω του 21ου αιώνα, πεταλούδες στα λιβάδια του ‘όπιου των λαών’, του πλατωνισμού  και των εξουσιαστικών ιδεολογιών του 19ου και του 20ου αιώνα, ναρκοϊδέες που ορίζουν το μυαλό, την πράξη τους και το κατάμαυρο μέλλον τους, την ώρα ακριβώς που η θεμελίωση του πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και του αταξικού ουμανισμού είναι περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική , αναγκαία και εφικτή .
Η κλεψύδρα, όμως, αδειάζει, ο φασισμός επανακάμπτει ρεβανσιστικά και χρόνος για άλλες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχει…

Ελλάδα 18.Φεβρουαρίου 2025.


 ________________________

 1.    Rifkin Jeremy, Το ευρωπαϊκό όνειρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.
2.    Λάμπος Κώστας, Από τον ευρωπαϊκό Ουμανισμό, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό; Monthly Review, τεύχος Ιούνη 2009.
3.    Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
4.    Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012.
5.    Λάμπος Κώστας, Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
6.    Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.
7.    Λάμπος Κώστας, Ο πλατωνισμός ως διαχρονική εξουσιαστική ιδεολογία, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2024.
8.    Λάμπος Κώστας, Κοινωνική αν-Ισότητα και αταξικός ουμανισμός, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2023.
9.    ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΤΟΜΟΣ: Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας (Επιμέλεια, πρόλογος και συμμετοχή Κώστας Λάμπος) ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2020.

_________________
http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,



 

 

η πιο πρόσφατη

  Ο λόγος για το ιστορικό υποκείμενο  (Ήρθε η ώρα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού)  Γράφει ο Δρ. Κώστας Λάμπος  ...